Марко 4 - Свето Евангелие 2008

ГЛАВА 4 (Зачало 15)

¹ И пак почна да поучува покрај морето; и се собра околу Него многу народ; и Он влезе во кораб и седеше во морето, а сиот народ беше на суво, покрај морето.

² И ги поучуваше многу со параболи, и во учењето Свое им велеше:

³ Слушајте! Ете, излезе еден сејач да сее;

⁴ и се случи, кога сееше, едни зрна да паднат покрај патот, па долетаа птиците небески и ги исколваа.

⁵ Други паднаа на каменито место, каде што немаше многу земја, и набргу изникнаа, оти земјата не беше длабока;

⁶ а кога изгреа сонцето, свенаа, па како немаа корен, се исушија.

⁷ Некои паднаа во трње, и израснаа трњето, и ги задушија, и не дадоа плод.

⁸ А други паднаа на добра земја и почнаа да даваат плод, што израсна и узреа; и принесоа: кое триесет, кое шеесет, кое сто.

⁹ И им велеше: – Кој има уши да слуша, нека чуе! Крај на петокот.

(Зачало 16)

¹⁰ Акога остана сам, оние што беа околу Него, заедно со дванаесетте Го прашаа за параболата.

¹¹ И им говореше: – Вам ви е дадено да ги знаете тајните на царството Божјо, а на оние, надворешните, сѐ бива во параболи;

¹² за да гледаат со очи, и да не видат; да слушаат со уши, и да не разбираат; оти се плашат да не се покајат некогаш, та да им се простат гревовите.

¹³ И им рече: – Зар не ја разбирате оваа парабола? Како тогаш ќе ги разберете сите параболи?

¹⁴ Сејачот го сее словото.

¹⁵ Посеаното покрај патот ги означува оние, кај кои се сее словото, но при кои, откако ќе го чујат, веднаш доаѓа сатаната и им го граби словото, посеано во срцата нивни.

¹⁶ Исто и посеаното на камен ги означува оние, кои, штом ќе го чујат словото, веднаш со радост го примаат,

¹⁷ но немаат во себе корен и се непостојани; и кога ќе настане жалост или гонение заради словото, веднаш се соблазнуваат.

¹⁸ Посеаното во трње ги означува оние што го слушаат словото,

¹⁹ но грижите за овој век, примамливото богатство и други желби, кои, кога ќе се населат во нив, го задушуваат словото и тоа останува бесплодно.

²⁰ А посеаните зрна на добра земја се оние, што го слушаат словото и го примаат и принесуваат плод: едни триесет, други шеесет, а други сто.

²¹ И им рече: – Зар се внесува светилото за да се стави под поклоп, или под кревет? Не затоа ли, за да се стави на свеќник?

²² Оти нема ништо тајно, што не ќе биде јавно; ниту, пак, нешто сокриено, а да не излезе на видело.

²³ Ако некој има уши да слуша, нека чуе! Крај на понеделникот.

(Зачало 17)

²⁴ И им говореше: – Внимавајте на она што го слушате: со каква мерка мерите, со таква ќе ви се мери, и ќе ви се придодаде вам, коишто слушате.

²⁵ Зашто, кој има, нему ќе му се даде; а кој нема, од него ќе се одземе и она што го има.

²⁶ И велеше: – Царството Божјо прилега на човек што фрли семе в земја,

²⁷ па спие, и станува ноќе и дење; а како никнува и како расте семето, тој не знае.

²⁸ Зашто земјата сама од себе донесува плод, најнапред трева, па клас, а потоа и полно зрно во класот.

²⁹ А кога ќе узрее плодот, одеднаш испраќа срп, зашто настанала жетва.

³⁰ И велеше: – Со што да го споредиме царството Божјо; или со каква парабола да го прикажеме?

³¹ Тоа е како синапово зрно, кое, кога се сее в земја, е помало од сите семиња земни;

³² а кога ќе се посее, израснува и станува поголемо од сите растенија, и пушта големи гранки, така што под неговата сенка можат да се засолнуваат птиците небески.

³³ И со многу такви параболи им го проповедаше словото, колку што можеа да слушаат.

³⁴ И без параболи не им говореше, а на учениците Свои насамо сѐ им објаснуваше. Крај на вторникот

(Зачало 18)

³⁵ Тој ден, вечерта, им рече: – Да минеме на спротивната страна.

³⁶ И кога го отпуштија народот, Го зедоа со себе, како што беше во коработ, а имаше и други кораби со Него.

³⁷ И се подигна голема бура, и брановите се префрлуваа во коработ, така што тој веќе пропаѓаше.

³⁸ А Он беше на кормилото и спиеше на зглавник; Го разбудија и Му рекоа: – Учителе, зар не Ти е жал што загинуваме?

³⁹ И кога стана, му заповеда на ветрот и му рече на морето: – Молчи, престани! И ветерот стивна, и настана голема тишина.

⁴⁰ Па им рече: – Што сте така плашливи? Како немате толку вера?

⁴¹ И ги опфати голем страв, и говореа еден на друг: – Кој е, пак, Овој, што и ветерот и морето Го слушаат? Крај на средата