Лука 9 - Свето Евангелие 2008

ГЛАВА 9 (Зачало 40)

¹ Па, откако ги повика дванаесетте, им даде сила и власт над сите нечисти духови, и да лекуваат болести,

² и ги испрати да го проповедаат царството Божјо и да лекуваат болни.

³ И им рече: – Не земајте ништо за по пат: ни стап, ни торба, ни леб, ни сребро, ниту по две облеки да имате;

⁴ но, во која куќа ќе влезете, тука останувајте, и оттаму тргнувајте на пат;

⁵ а, ако некои не ве примат, излегувајќи од тој град, истресете го и правот од нозете свои, за сведоштво на нив!

⁶ А кога излегоа, тие одеа по селата, проповедајќи го Евангелието и лекувајќи насекаде. Крај на саботата

(Зачало 41)

⁷ И род четворовласникот, кога чу што прави Он, беше во недоумение, зашто некои велеа дека Јован воскреснал од мртвите;

⁸ други, пак, дека се јавил Илија, а некои – дека воскреснал еден од старите пророци.

⁹ И рече Ирод: – На Јована, јас му ја отсеков главата; ама кој ли е Овој, за Кого што слушам толку? И сакаше да Го види.

¹⁰ А апостолите, кога се вратија, Му кажаа што направиле. Па, кога ги зеде, отиде насамо во пусто место до градот, што се викаше Витсаида.

¹¹ Но народот, штом разбра, тргна по Него; и кога ги прими, им зборуваше за царството Божјо, и ги лекуваше оние што имаа потреба од лекување. Крај на четвртокот

¹² А денот почна да намалува. И се приближија до Него дванаесетте и Му рекоа: Отпушти го народот да оди по околните села и колиби на ноќевање и да си најде храна; оти овде сме во пусто место.

(Зачало 42)

¹³ Но Он им рече: – Дајте им вие да јадат! Тие одговорија: – Ние немаме повеќе од пет леба и две риби, освен ако отидеме и купиме храна за сите овие луѓе.

¹⁴ Тие, пак, беа околу пет илјади мажи. Ама Он им рече на учениците Свои: – Кажете им да поседнат во групи по педесет.

¹⁵ И направија така, и ги поредија сите.

¹⁶ А Он, кога ги зеде петте леба и двете риби, погледна кон небото, ги благослови, ги прекрши и им ги даде на учениците, за да ги стават пред народот.

¹⁷ И јадеа, и се наситија сите; и кренаа од останатите парчиња дванаесет кошеви.

(Зачало 43)

¹⁸ Еднаш, кога Исус се молеше насамо, и учениците Негови беа со Него, Крај на петокот Он ги праша: – За кого Ме мисли народот?

¹⁹ Тие одговорија и рекоа: – Едни за Јована Крстителот, други за Илија, а некои, пак, дека воскреснал еден од старите пророци.

²⁰ Он им рече: – А вие, за кого Ме мислите? Петар одговори и рече: – За Христа Божји!

²¹ И Он строго им заповеда, никому да не кажуваат за тоа,

²² велејќи, дека Синот Човечки треба да пострада многу, да биде отфрлен од старешините, првосвештениците и книжниците, и дека ќе биде убиен, и на третиот ден ќе воскресне. Крај на понеделникот

(Зачало 44)

²³ Ана сите им зборуваше: – Ако некој сака да оди по Мене, нека се одрече од себе, нека го земе крстот свој и нека врви по Мене!

²⁴ Оти, кој сака да ја спаси душата своја, ќе ја загуби; а кој ќе ја загуби душата своја заради Мене, тој ќе ја спаси.

²⁵ Зашто, каква полза има човек, ако го придобие целиот свет, а себеси се погуби или си направи зло?

²⁶ Бидејќи, кој се срами од Мене и од зборовите Мои, од него ќе се посрами и Синот Човечки, кога ќе дојде во славата Своја, и на Отецот и на светите ангели.

²⁷ Вистина ви велам, Овде стојат некои, што не ќе вкусат смрт, додека не го видат царството Божјо. Крај на вторникот

(Зачало 45)

²⁸ На осум дена по овие зборови, ги зеде со Себе Петра, Јована и Јакова, и се искачи на планината, да се помоли.

²⁹ И кога се молеше, видот на лицето Негово се измени, и облеката Му постана бела и светла.

³⁰ И ете, два човека разговараа со Него; а тие беа Мојсеј и Илија;

³¹ па, кога се јавија во слава, тие зборуваа за Неговата смрт, со која требаше да заврши во Ерусалим.

³² А Петра, и оние што беа со него, беше ги совладал сонот; но штом се разбудија, ја видоа славата Негова, и двајцата што стоеја со Него.

³³ И кога се разделуваа од Него, Петар Му рече на Исуса: – Учителе, добро ни е овде; да направиме три сеници: за Тебе една, за Мојсеја една, и за Илија една – не знаејќи што зборува.

³⁴ Кога го велеше тоа, одеднаш се јави облак и ги засени, и се уплашија, штом влегоа во облакот.

³⁵ И се чу глас од облакот, кој велеше: – Овој е Мојот возљубен Син; Него послушајте Го!

³⁶ А кога се чу тој глас, Исус беше останал сам. И тие премолчаа и никому ништо не кажаа во тие дни за она што беа виделе. Крај на Преображение

(Зачало 46)

³⁷ Ана другиот ден, кога слегоа од гората, Го пресретна многу народ.

³⁸ И ете, некој од народот извика: – Учителе, Ти се молам, погледни на мојот син, оти ми е единец!

³⁹ Го прифаќа духот и тој наеднаш вриска; го крши силно, така што пена му се појавува; и кога ќе го измачи, одвај го напушта.

⁴⁰ Ги помолив учениците Твои да го истераат, но тие не можеа.

⁴¹ Одговори Исус и рече: – О, роде неверен и развратен! До кога ќе бидам со вас и до кога ќе ве трпам? Доведи го синот твој тука!

⁴² И тој, уште додека идеше, бесот го кутна и почна да го крши. Но Исус му нареди на нечистиот дух, и го излечи момчето, и го предаде на татка му.

⁴³ И сите се чудеа на величието Божјо. Крај на саботата И додека се чудеа сите на сѐ што правеше Исус, Он им рече на учениците Свои:

(Зачало 47)

⁴⁴ – Ставете ги во ушите свои овие зборови: Синот Човечки ќе биде предаден во раце човечки!

⁴⁵ Но, тие не го разбраа овој збор; зашто беше сокриен од нив за да не го сфатат, а се бојеа да Го прашаат за неговото значење.

⁴⁶ И им дојде мисла: кој од нив е најголем.

⁴⁷ А Исус, кога ја виде мислата од нивните срца, зеде едно дете и го постави пред Себе,

⁴⁸ па им рече: – Кој ќе го прими ова дете во Мое име, Мене Ме прима; а кој Ме прима Мене, Го прима Оној што Ме пратил; зашто кој е најмал меѓу вас, тој е голем.

(Зачало 48)

⁴⁹ Одговори Јован и рече: – Наставниче, видовме еден човек, кој во Твое име истерува бесови, па му забранивме, бидејќи не оди со нас. Крај на средата

⁵⁰ Исус му рече: – Не забранувајте! Оти, кој не е против вас, тој е со вас.

⁵¹ А кога наближија деновите на Неговата смрт, Он тргна по патот за Ерусалим;

⁵² и испрати пред Себе гласници; тие отидоа и влегоа во едно самарјанско село да подготват за Него.

⁵³ Но не Го примија, зашто имаше изглед на патник што оди во Ерусалим.

⁵⁴ Кога го видоа тоа учениците Негови, Јаков и Јован, рекоа: – Господи, сакаш ли да кажеме да падне оган од небото и да ги истреби, како што направи и Илија?

⁵⁵ Но Он се сврте кон нив, им забрани и рече: – Не знаете од каков дух сте вие;

⁵⁶ зашто Синот Човечки не дојде за да погубува човечки души, туку да спаси. И отидоа во друго село. Крај на четвртокот. Изостави на св. Убрус и премини на зач. 52

(Зачало 49)

⁵⁷ Акога одеа по патот, некој Му рече: – Господи, ќе врвам по Тебе каде и да одиш!

⁵⁸ Исус му рече: – Лисиците имаат легла и птиците небески – гнезда, а Синот Човечки нема каде главата да ја потслони.

⁵⁹ На друг, пак, му рече: – Врви по Мене! А тој одговори: – Господи, дозволи најнапред да отидам и да го погребам татка ми!

⁶⁰ Но Исус му рече: – Остави ги мртвите да ги погребуваат своите мртовци, а ти врви по Мене и проповедај го царството Божјо!

⁶¹ А еден друг рече: – Господи, ќе идам по Тебе, но дозволи ми најнапред да се простам со своите домашни.

⁶² Но Исус му рече: – Никој, што ја ставил раката своја на ралото и погледнува назад, не е достоен за царството Божјо. Крај на саботата