Лука 8 - Свето Евангелие 2008

ГЛАВА 8 (Зачало 34)

¹ Потоа, Он одеше по градовитеиселата, проповедајќи и благовестувајќи го царството Божјо; а со Него беа дванаесетте,

² и некои жени што беа излечени од зли духови и болести: Марија, наречена Магдалина, од која беа излегле седум демони;

³ и Јоана, жената Хузанова, настојникот Иродов; и Сусана, и многу други, коишто Му служеа со своите имоти. Крај на вторникот

⁴ А кога се собра многу народ, и кога жителите од сите градови приоѓаа кај Него, Он ја кажа оваа парабола:

(Зачало 35)

⁵ И злезе сејач да сее семе; и кога сееше, едно падна покрај патот и беше изгазено, и птиците небески го исколваа;

⁶ а друго падна на камен, па штом никна – се исуши, оти немаше влага;

⁷ едно, пак, падна меѓу трње; и израсна трњето, и го задушија;

⁸ а друго падна на добра земја, и кога изникна, донесе стократен плод. Зборувајќи го ова, извика: кој има уши да слуша, нека чуе!

⁹ А учениците Негови Го прашаа, велејќи: – Што значи таа парабола?

¹⁰ Он рече: – Вам ви е дадено да ги знаете тајните на царството Божјо, а на другите ќе им се говори во параболи, та, гледајќи – да не видат, и слушајќи – да не разбираат.

¹¹ А оваа парабола значи: – Семето е словото Божјо.

¹² Она, што падна покрај патот се тие, што слушаат; но потоа доаѓа ѓаволот и им го зема словото од срцата нивни, за да не поверуваат и да не се спасат;

¹³ а она на камен – се оние кои, кога ќе го чујат словото, со радост го примаат; ама немаат корен и веруваат некое време, па штом ќе дојдат искушенија, тие се откажуваат;

¹⁴ тоа, пак, што падна меѓу трње – се оние, кои го слушаат словото, но кога ќе отидат, се оддаваат на грижи, богатство и наслади од овој живот и не донесуваат плод;

¹⁵ а оние на добрата земја, се тие што го слушаат словото и го пазат во добро и чисто срце, и принесуваат плод со трпение. Штом го рече тоа, извика: – Кој има уши да слуша, нека чуе! Крај на неделата

(Зачало 36)

¹⁶ Никој, кога ќе запали свеќа, не ја поклопува со сад, ниту ја става под кревет, туку ја поставува на свеќник, за да ја гледаат светлината оние што влегуваат.

¹⁷ Оти нема тајно, што не ќе стане јавно, ниту, пак, сокриено, што не ќе се разбере и излезе на видело.

¹⁸ Значи, внимавајте како слушате; зашто, кој има – ќе му се даде; а кој нема – ќе му се одземе и она што мисли дека го има.

¹⁹ Дојдоа, пак, кај Него мајка Му и браќата Негови, и не можеа да се приближат до Него поради народот.

²⁰ И Му јавија, велејќи: – Мајка Ти и браќата Твои стојат надвор и сакаат да Те видат.

²¹ А Он им одговори и рече: – Мојата мајка и Моите браќа се оние, што го слушаат словото Божјо и го исполнуваат. Крај на саботата

(Зачало 37)

²² И се случи, еден ден, да влезе Он во кораб со учениците Свои и им рече: – Да преминеме од другата страна на езерото! – и појдоа.

²³ А кога пловеа, – заспа. Над езерото се појави силен ветер, па водата ги плискаше, и беа во опасност.

²⁴ Пристапија и Го разбудија, говорејќи: – Наставниче, Наставниче, загинуваме! А Он, штом се разбуди, им заповеда на ветрот и на брановите; и тие се смирија – и настана тишина.

²⁵ И им рече: – Каде е верата ваша? А тие се уплашија и се чудеа, велејќи си еден на друг: – Кој е Овој што и на ветровите и на водата им заповеда и Го слушаат? Крај на средата

(Зачало 38)

²⁶ И пристигна во гадаринскиот крај, спроти Галилеја.

²⁷ А кога излезе Он на суво, Го сретна еден човек од градот, којшто имаше бесови од многу години, и не облекуваше алишта, и не живееше дома, туку во гробовите.

²⁸ Кога Го виде Исуса, извика и падна пред Него, и гласно рече: – Што имаш со мене, Ти, Исусе, Сине на Севишниот Бог? Ти се молам, не мачи ме!

²⁹ Зашто Исус му беше заповедал на нечистиот дух да излезе од човекот; оти долго време го мачеше, и беше во окови, и со синџири го врзуваа, чувајќи го; но тој ги раскинуваше оковите и бесот го тераше да оди по пусти места.

³⁰ А Исус го праша, велејќи: – Како ти е името? Тој одговори: – Легион, зашто многу бесови беа влегле во него.

³¹ И Го молеа Исуса да не им наредува да одат во бездната.

³² А таму, по ридот, пасеа многу свињи; па Го молеа да им дозволи да влезат во нив. И им дозволи.

³³ Па, откако излегоа бесовите од човекот, влегоа во свињите; и се стрчаа свињите низ стрмнината и се издавија во езерото.

³⁴ Свињарите, кога видоа што се случи, избегаа и раскажаа по градот и околијата.

³⁵ И излегоа да видат што станало; па кога дојдоа кај Исуса, го најдоа човекот, од кого беа излегле нечистите духови, како седи при нозете Исусови, облечен и со здрав разум; и се уплашија.

³⁶ А оние што беа виделе, им кажаа како се спаси бесомачниот.

³⁷ И сиот народ од гадаринскиот крај Го молеше да си отиде од нив; зашто се беа уплашиле многу. И Он влезе во коработ и се врати.

³⁸ Човекот, пак, од кого излегоа демоните, Го замоли да биде со Него; но Исус го отпушти, велејќи:

³⁹ – Врати се во домот свој и раскажувај што ти направи Бог! Тој си отиде и расправаше по целиот град што му направи Исус. Крај на неделата

(Зачало 39)

⁴⁰ Акога се врати Исус, народот Го пресретна, оти сите Го очекуваа.

⁴¹ И ете, дојде еден човек, по име Јаир, кој беше управник на синагогата; па кога падна пред нозете Исусови, Го молеше да отиде во домот негов,

⁴² зашто имаше една единствена ќерка на дванаесет години, и таа умираше. А кога одеше Исус, народот се туркаше во Него.

⁴³ И една жена, која страдаше дванаесет години од крвотечение, и сиот свој имот беше го потрошила по лекари, и ниеден не можел да ја излечи,

⁴⁴ пристапувајќиодзади, се допре до крајот на Неговата облека и наеднаш ѝ престана крвотечението.

⁴⁵ И рече Исус: – Кој се допре до Мене? А кога сите се откажуваа, Му рече Петар и оние што беа со Него: – Учителе, народот Те опколил и Те притиска, а прашуваш: – Кој се допре до Мене?

⁴⁶ Но, Исус рече: – Некој се допре до Мене, зашто сетив дека излезе сила од Мене.

⁴⁷ Жената, штом виде дека не може да се сокрие, со треперење пристапи, па откако падна пред Него, Му кажа пред сиот народ зошто се допрела, и дека веднаш оздравела.

⁴⁸ А Он ѝ рече: – Не бој се, ќерко, верата твоја те спаси; оди си со мир!

⁴⁹ Додека Он уште говореше, дојде некој од управникот на синагогата и Му рече: – Ќерка ти умре; не мачи Го Учителот!

⁵⁰ Но Исус, штом го чу тоа, одговарајќи, му рече: – Не бој се! Само верувај, и ќе биде спасена!

⁵¹ А кога пристигна во куќата, никому не дозволи да влезе, освен на Петра, Јована и Јакова, и на таткото и мајката на девојката.

⁵² Сите плачеа и ридаа по неа; но Он им рече: – Не плачете; таа не е умрена, туку спие!

⁵³ И Му се потсмеваа, знаејќи дека е умрена.

⁵⁴ А Он, откако ги истера сите, ја фати за рака и извика, велејќи: – Девојко, стани!

⁵⁵ И се поврати нејзинот дух, и стана веднаш; и заповеда да ѝ дадат да јаде.

⁵⁶ И се зачудија родителите нејзини. А Он им заповеда никому да не кажуваат за тоа што стана. Крај на неделата