Лука 7 - Свето Евангелие 2008

ГЛАВА 7 (Зачало 29)

¹ И кога ги заврши зборовите Свои кон народот, што слушаше, Он влезе во Капернаум. Крај на средата

² Слугата на еден стотник беше тешко болен, на умирање; а многу го сакаше.

³ Па кога чу за Исуса, ги прати при Него старешините јудејски, молејќи Го да дојде и да го излекува слугата негов.

⁴ А тие, штом дојдоа при Исуса, Го молеа усрдно и велеа: – Достоен е да му го направиш тоа,

⁵ бидејќи го сака нашиот народ, и синагогата тој ни ја направи.

⁶ И тргна Исус со нив. А кога беа веќе близу до куќата, стотникот ги испрати пријателите свои при Него, говорејќи: – Господи, не труди се, зашто не сум достоен да влезеш под мојот покрив;

⁷ затоа и самиот себе не се најдов за достоен да дојдам при Тебе; туку кажи само збор и мојот слуга ќе оздрави;

⁸ зашто и јас сум човек подвластен, а имам и потчинети војници; па кога ќе му речам на едниот: оди, и тој оди; на другиот: дојди, и тој доаѓа; и на слугата свој: направи тоа, и тој прави!

⁹ Штом го чу тоа, Исус се зачуди, и кога се заврте кон народот, што врвеше по Него, рече: – Ви велам, ниту во Израилот не најдов толку голема вера!

¹⁰ Испратените кога се врати ја, го најдоа болниот слуга здрав. Крај на саботата.

(Зачало 30)

¹¹ И се случи потоа, да оди во градот наречен Наин; и со Него одеа мнозина Негови ученици и многу народ.

¹² А кога се приближи до градската порта, ете, изнесуваа мртовец, единствен син на мајка си, а таа беше вдовица; и многу народ од градот одеше со неа.

¹³ Штом ја виде Господ, се сожали на неа, па ѝ рече: – Не плачи!

¹⁴ И кога се приближи, се допре до носилото; носачите застанаа, а Он рече: – Момче, тебе ти велам, стани!

¹⁵ Мртовецот стана и седна, и почна да зборува; и ѝ го предаде на мајка му.

¹⁶ И страв ги опфати сите, и Го славеа Бога и велеа: – Голем пророк се јави меѓу нас. И Бог го посети Својот народ. Крај на неделата

(Зачало 31)

¹⁷ И се разнесе овој глас за Него по цела Јудеја и по целата околија.

¹⁸ И му соопштија на Јована, учениците негови, за сето тоа.

¹⁹ Јован, пак, повика двајца свои ученици и ги испрати при Исуса, говорејќи: – Ти ли си Оној, што треба да дојде, или друг да чекаме?

²⁰ И кога дојдоа при Него, тие Му рекоа: – Јован Крстителот нѐ испрати при Тебе, велејќи: „Ти ли си Оној што треба да дојде, или друг да чекаме“?

²¹ Во тој час Он исцели мнозина од болести, и од рани, и од зли духови, и на мнозина слепи им подари вид.

²² И им одговори Исус и рече: – Одете и кажете му на Јована што видовте и што чувте: слепи прогледуваат, куци проодуваат, лепрозни се очистуваат, глуви прослушуваат, мртви воскреснуваат и на бедните им се проповеда Евангелието;

²³ и блажен е оној, кој не ќе се соблазни заради Мене.

²⁴ А кога си отидоа учениците Јованови, Он почна да му зборува на народот за Јована: – Што излеговте да видите во пустината? Трска ли, што се лулее од ветер?

²⁵ Но, што излеговте да видите? Човек ли, облечен во меки алишта? Ете, оние што се облекуваат убаво и живеат богато, по царските палати се.

²⁶ Туку, што излеговте да видите? Пророк ли? Да, Јас ви велам, и повеќе од пророк.

²⁷ Овој е, за кого што е напишано: „Ете, Јас го испраќам пред лицето Твое ангелот Мој, којшто ќе го подготви патот Твој пред Тебе“.

²⁸ Оти ви кажувам: меѓу родените од жени, нема ниеден поголем пророк од Јована Крстителот; но најмалиот во царството Божјо е поголем од него.

²⁹ И сите луѓе што слушаа, и цариниците, Му заблагодарија на Бога, дека се беа крстиле со крштението Јованово;

³⁰ а фарисеите и закониците го отфрлија советот Божји за нив, оти не беа крстени од него. Крај на четвртокот и на св. Јован

(Зачало 32)

³¹ И рече Господ: – Со кого да ги споредам луѓето од овој род? И кому се слични?

³² Тие личат на деца што седат по пазариштата и си викаат едно на друго, велејќи: – ви свиревме и не игравте; ви пеевме жални песни и не плачевте!

³³ Зашто, дојде Јован Крстителот, кој ниту леб јаде, ниту вино пие, а велите: – Бес има!

³⁴ Дојде Синот Човечки, Кој јаде и пие, а вие велите: овој човек е ненаситен и пијаница, пријател на цариниците и грешниците!

³⁵ И се оправда Премудроста од сите свои чеда. Крај на петокот

(Зачало 33)

³⁶ Еден од фарисеите Го замоли да јаде со него; и Он, кога влезе во ку ќата на фарисејот, седна на трпезата.

³⁷ И, ете, една жена од градот, која беше грешница, штом чу дека он седи на трпеза во куќата на фарисејот, донесе алабастрен сад со миро;

³⁸ па, откако застана одзади при нозете Негови, плачејќи почна да ги мие нозете Негови со солзи и ги триеше со косата своја; и ги целиваше и помазуваше со миро.

³⁹ А кога го виде тоа фарисејот, што беше Го поканил, рече во себе, велејќи: – Овој, да е пророк, би знаел која е и каква е оваа жена, што се допира до Него, оти таа е грешница.

⁴⁰ Му одговори Исус и рече: – Симоне, имам нешто да ти кажам. А тој одврати: – Учителе, кажи!

⁴¹ Исус му рече: – Двајца му беа должни на еден заемодавец: едниот му должеше петстотини пенези, а другиот – педесет.

⁴² Ама, бидејќи немаа тие да му вратат, тој им прости на двајцата. Кажи Ми, кој од нив повеќе ќе го милува?

⁴³ Симон одговори и Му рече: – Мислам оној, кому повеќе му простил. А Он му рече: – Правилно пресуди.

⁴⁴ И кога се сврте кон жената, му рече на Симона: – Ја гледаш ли оваа жена? Влегов во твојот дом, ти ни вода за нозете не Ми даде, а таа со солзи Ми ги обли нозете и со косата своја ги истри.

⁴⁵ Ти не ми даде целив, а таа, откако влегов, не престана да ги целива нозете Мои.

⁴⁶ Ти со масло не ја помаза главата Моја, а таа со миро ги помаза нозете Мои.

⁴⁷ Затоа ти велам: нејзе ѝ се простуваат многу гревови, оти Ме возљуби многу; а кому малку се простува, мала и љубов има.

⁴⁸ Нејзе, пак, ѝ рече: – Ти се простуваат гревовите!

⁴⁹ А оние што седеа со Него на трпезата, почнаа да говорат во себе: – Кој е Овој што и гревови простува?

⁵⁰ На жената, пак, ѝ рече: – Верата твоја те спаси; оди си со мир! Крај на понеделникот и на св. маченички