Лука 15 - Свето Евангелие 2008

ГЛАВА 15 (Зачало 78)

¹ Се приближија кон Него сите цариници и грешници, за да Го слушаат.

² А фарисеите и книжниците негодуваа, велејќи: – Овој прима грешници и јаде со нив.

³ Но, Исус им ја кажа оваа парабола и рече:

⁴ – Кој од вас, имајќи сто овци, кога ќе загуби една од нив, не ќе ги остави деведесет и деветте во пустината и не ќе тргне по загубената, додека не ја најде?

⁵ А кога ќе ја најде, ќе ја крене на рамо, радосен;

⁶ и кога ќе дојде дома, ќе повика пријатели и соседи и ќе им рече: – радувајте се со мене, оти ја најдов мојата загубена овца!

⁷ Ви велам, дека и на небото ќе биде поголема радост за еден грешник кој се кае, отколку за деведесет и девет праведника што немаат потреба од каење.

⁸ Или која жена, имајќи десет драхми, кога ќе загуби една, нема да запали светило и да ја измете куќата, за да побара внимателно, додека не ја најде?

⁹ А штом ќе ја најде, ќе повика пријателки и сосетки, велејќи: – радувајте се со мене, оти ја најдов изгубената драхма!

¹⁰ Таква радост, ви велам, станува и пред ангелите Божји за еден грешник, којшто се кае. Крај на средата

(Зачало 79)

¹¹ И рече: – Еден човек имаше два сина.

¹² Помладиот од нив му рече на татка си: – Татко, дај ми го делот што ми припаѓа од имотот. И таткото им го раздели имотот.

¹³ По неколку дена, помладиот син, кога собра сѐ, отиде во далечна земја и таму го потроши својот дел, живеејќи блудно.

¹⁴ И откако потроши сѐ, настана голем глад во таа земја и тој се најде во неволја;

¹⁵ па отиде при еден човек од таа земја и се погоди, и тој го испрати во своето поле да пасе свињи.

¹⁶ И страден беше да го наполни својот стомак со корења што ги јадеа свињите, но никој не му ги даваше.

¹⁷ А кога дојде на себеси, рече: колку наемници при татка ми имаат леб во изобилие, а јас, пак, умирам од глад.

¹⁸ Ќе станам и ќе отидам при татка ми и ќе му речам: татко, згрешив против небото и пред тебе,

¹⁹ и веќе не сум достоен да се наречам твој син; но, прими ме како еден од своите наемници.

²⁰ Па, стана и отиде при татка си. И кога беше уште далеку, го виде таткото негов и се сожали на него, па потрча, го прегрна и го целива.

²¹ И синот му рече: – Татко, згрешив против небото и пред тебе, и веќе не сум достоен да се наречам твој син.

²² А таткото им рече на слугите свои: – Изнесете најубава промена и облечете го, и дајте му прстен на раката негова и обувки на нозете;

²³ па дотерајте и заколете угоено теле: да јадеме и да се веселиме,

²⁴ оти овој мој син беше мртов и оживе, изгубен беше и се најде. И почнаа да се веселат.

²⁵ А постариот негов син беше в поле; и на враќање, кога се приближи до куќата, чу песни и извици.

²⁶ Па, откако повика еден од слугите, го праша: – Што е ова?

²⁷ А тој му рече: – Брат ти си дојде и татко ти го закла угоеното теле, оти го виде здрав.

²⁸ Тој се налути и нејќеше да влезе. Тогаш излезе татко му и го молеше.

²⁹ А тој му одговори на татка си и му рече: – Еве, ти служам толку години и никогаш не прекршив твоја заповед; и мене не си ми дал ниту едно јаре, за да се провеселам со моите пријатели;

³⁰ а кога дојде овој твој син, којшто го упропасти твојот имот со блудници, за него ти го закла угоеното теле.

³¹ А тој му рече: – Синко, ти си секогаш со мене и сѐ мое е твое;

³² но, требаше да се зарадуваме и развеселиме, оти овој твој брат беше мртов и оживе, изгубен беше и се најде. Крај на неделата