Јован 12 - Свето Евангелие 2008

ГЛАВА 12 (Зачало 41)

¹ На шест дни пред Пасхата дојде Исус во Витанија, каде што беше умрениот Лазар, кого што го воскресна од мртвите.

² Таму Му приготвија вечера и Марта послужуваше, а Лазар беше еден од оние што седеа на трпезата.

³ А Марија, откако зеде литар чисто скапоцено миро, ги помаза нозете Исусови, и ги избриша со косата своја нозете Негови; и куќата се исполни со мирис од мирото.

⁴ Еден од учениците Негови, Јуда Симонов Искариот, којшто подоцна Го предаде, рече:

⁵ – Зошто не се продаде ова миро за триста пенези, и да се раздадеа на сиромасите?

⁶ Ова тој го рече не дека се грижеше за сиромасите, туку зашто беше крадец. Тој го чуваше ковчежето и крадеше од она, што пуштаа во него.

⁷ А Исус рече: – Оставете ја! Таа го запазила тоа за денот на Моето погребение;

⁸ оти сиромасите ги имате секогаш покрај себе, а Мене Ме немате секогаш.

⁹ Мнозина од Јудејците разбраа дека Исус е таму, па дојдоа не само заради Исуса, туку да го видат и Лазара, кого што го воскресна од мртвите.

¹⁰ А првосвештениците се договорија да го убијат и Лазара,

¹¹ оти мнозина од Јудеја заради него ги напуштаа и веруваа во Исуса.

¹² На другиот ден, мноштво народ, кој беше дошол на празникот, кога чуја дека Исус доаѓа во Ерусалим,

¹³ зедоа палмови гранчиња и излегоа да Го пречекаат; и викаа, велејќи: – Осана! Благословен е, Оној Кој доаѓа во името Господово, Царот Израилев!

¹⁴ А Исус, кога најде едно магаренце, седна на него, како што е напишано:

¹⁵ „Не бој се, ќерко Сионова! Еве, Царот твој доаѓа, седејќи на магаренце“.

¹⁶ Ама ова учениците Негови не го разбраа; но, кога се прослави Исус, тогаш се сетија, дека тоа беше напишано за Него, и тоа Му го направија.

¹⁷ Народот, кој беше со Него кога го извика Лазара од гробот и го воскресна од мртвите, сведочеше.

¹⁸ Затоа и Го пречека народот, оти беше чул, дека тоа чудо Он го направи. Крај на Цветната недела

(Зачало 42)

¹⁹ Афарисеите си велеа помеѓу себе: гледате ли, дека ништо не помага? Ете, светот тргна по Него.

²⁰ Меѓу дојдените за празникот на поклонение, имаше и некои Елини.

²¹ Тие пристапија кон Филипа, кој беше од Витсаида Галилејска, и го молеа, велејќи: – Господине, сакаме да Го видиме Исуса!

²² Дојде Филип и му рече на Андреја; а Андреј и Филип Му кажаа на Исуса.

²³ Исус, пак, им одговори, велејќи: – Дојде часот да се прослави Синот Човечки.

²⁴ Вистина, вистина ви велам: ако зрното пченично, што паднало на земјата, не умре, останува само; а ако умре, ќе донесе голем плод.

²⁵ Кој ја сака душата своја, ќе ја изгуби; а кој ја мрази душата своја на овој свет, ќе ја запази за живот вечен.

²⁶ Кој Ми служи Мене, нека врви по Мене, и каде што сум Јас, таму ќе биде и Мојот слуга. И кој Ми служи мене, него ќе го уважува и Мојот Отец.

²⁷ Душата сега Ми се нажали, и што да кажам? Оче, избави Ме од овој час! Но, затоа и дојдов на овој час.

²⁸ Оче, прослави го името Свое! Тогаш дојде глас од небото: – И го прославив, и пак ќе го прославам.

²⁹ А народот што стоеше, кога го чу тоа, велеше: загрми; други, пак, рекоа: ангел Му прозбори.

³⁰ Исус одговори и рече: – Овој глас не беше заради Мене, но заради народот.

³¹ Сега е судот на овој свет; сега кнезот на овој свет ќе биде истеран надвор.

³² И кога Јас ќе бидам издигнат од земјата, сите ќе ги привлечам кон Себе.

³³ А ова го говореше за да покаже со каква смрт ќе умре.

³⁴ Народот Му одговори: – Сме слушале од Законот, дека Христос вечно ќе постои, а како Ти велиш дека Синот Човечки треба да биде издигнат? – Кој е Тој Син Човечки?

³⁵ Тогаш Христос им рече: – Уште малку време Светлината е со вас; одете, додека имате светлина, за да не ве опфати мракот; а кој оди по мрак, не знае каде оди.

(Зачало 43)

³⁶ Додека ја имате Светлината, верувајте во Светлината, за да бидете синови на Светлината! Крај на вторникот и на чесниот крст Штом го рече тоа, Исус се отстрани и се сокри од нив.

³⁷ Иако толку чуда беше направил Он пред нив, тие пак не веруваа во Него,

³⁸ за да се изврши речениот збор од Исаија: „Господи, кој поверува на тоа, што чул од нас? И раката Господова кому се откри“?

³⁹ Тие затоа не можеа да поверуваат, оти Исаија уште вели:

⁴⁰ „Ги ослепи очите нивни, и ги скамени срцата нивни, за да не гледаат со очите, и со срцето да не разбираат, и да не се обратат, за да ги излечам“.

⁴¹ Ова го рекол Исаија, кога беше ја видел славата Негова и говорел за Него.

⁴² Ама од началниците мнозина поверуваа; но заради фарисеите не признаваа, за да не бидат исфрлени од синагогата;

⁴³ зашто им беше помила човечката слава, отколку славата Божја.

⁴⁴ А Исус подигна глас и рече: – Кој верува во Мене, верува не во Мене, туку во Оној, Којшто Ме испрати;

⁴⁵ и кој Ме гледа Мене, Го гледа Оној, Којшто Ме испрати.

⁴⁶ Јас – Светлината, дојдов во светот, така што никој, кој верува во Мене, да не остане во темнина.

⁴⁷ И, ако некој ги чуе зборовите Мои и не поверува, Јас нема да го судам, оти не дојдов да му судам на светот, туку да го спасам светот. Крај на средата

⁴⁸ Којшто се откажува од Мене и не ги прима зборовите Мои, има кој да го суди: словото што го кажав, тоа ќе го осуди во последниот ден.

⁴⁹ Зашто Јас Сам од Себе не зборував; но Отецот, Којшто Ме испрати, Он Ми даде заповед што да кажам и што да зборувам.

⁵⁰ И знам дека заповедта Негова е живот вечен. А она што зборувам Јас, го зборувам така, како што Ми рече Отецот. Крај на Вел. Среда, на утрената