Јован 11 - Свето Евангелие 2008

ГЛАВА 11 (Зачало 39)

¹ Беше, пак, болен некој си Лазар, од Витанија, од местото на Марија и нејзината сестра Марта.

² А Марија, чиј брат Лазар беше болен, беше онаа, која Го помаза Господа со миро и ги избриша нозете Негови со својата коса.

³ Тогаш сестрите нарачаа по Него, велејќи: – Господи, ете, оној што го милуваш, болен е.

⁴ Штом чу Исус, рече: – Оваа болест не е за умирање, туку за слава Божја, за да се прослави Синот Божји преку неа.

⁵ А Исус ја сакаше Марта, и сестра ѝ нејзина, и Лазара.

⁶ А кога чу дека е болен, тогаш остана два дена во местото, каде што се наоѓаше.

⁷ Потоа им рече на учениците: – Да отидеме пак во Јудеја!

⁸ Учениците Му рекоа: – Рави, сега сакаа да Те убијат со камења, и пак ли таму ќе одиш?

⁹ Исус одговори: – Нели дванаесет часови има во денот? Кој оди дење, не се спрепнува, зашто ја гледа светлината на овој свет;

¹⁰ а кој оди ноќе, се спрепнува, оти нема светлина во него.

¹¹ Ова го кажа, и потоа им рече: – Лазар, пријателот наш, заспал; но ќе отидам да го разбудам.

¹² Тогаш учениците Негови рекоа: – Господи, ако заспал, ќе оздрави.

¹³ Исус го рече тоа за смртта негова, а тие помислија дека говори за заспивање со сон.

¹⁴ Тогаш рече Исус отворено: – Лазар умре;

¹⁵ ама се радувам заради вас, зашто не бев таму, та да поверувате; туку, да отидеме при него.

¹⁶ Тогаш Тома, наречен Близнак, им рече на учениците: – Да отидеме и ние да умреме со него.

¹⁷ Кога дојде Исус, го најде, дека веќе четири дена е во гроб.

¹⁸ А Витанија беше близу до Ерусалим, околу петнаесет стадии;

¹⁹ и мнозина Јудејци беа дошле при Марта и Марија да ги утешат за брата им.

²⁰ Кога чу Марта дека иде Исус, излезе пред Него; а Марија седеше дома.

²¹ Тогаш Марта Му рече на Исуса: – Господи, ако беше Ти овде, немаше да умре брат ми.

²² Но, и сега знам дека што и да посакаш од Бога, Бог ќе Ти даде.

²³ Исус ѝ рече: – Твојот брат ќе воскресне.

²⁴ Марта Му рече: – Знам дека ќе воскресне при воскресението, во последниот ден.

²⁵ А Исус ѝ рече: – Јас сум воскресението и животот; којшто верува во Мене, и да умре, ќе оживее.

²⁶ И секој што живее и верува во Мене, нема да умре довека. Го веруваш ли тоа?

²⁷ Таа Му рече: – Да, Господи, јас поверував дека си Ти Христос, Синот Божји, Којшто требаше да дојде на светот.

²⁸ Штом го рече тоа, отиде и ја повика сестра си Марија тајно, велејќи: – Учителот е овде и те вика.

²⁹ Таа кога чу, стана бргу и отиде при Него;

³⁰ оти Исус уште не беше дошол во селото, а стоеше, каде што Го беше дочекала Марта.

³¹ Јудејците, кои беа со неа дома и ја утешуваа, кога видоа дека Марија стана бргу и излезе, отидоа и тие по неа, мислејќи дека ќе оди на гробот да плаче.

³² А Марија, штом пристигна таму каде што беше Исус, кога Го виде, падна пред нозете Негови и Му рече: – Господи, да беше Ти овде, немаше да умре брат ми!

³³ Тогаш Исус, штом ја виде како плаче, и Јудејците кои беа дошле со неа како плачат, се натажи и се вознемири,

³⁴ па рече: – Каде сте го положиле? Му рекоа: – Господи, дојди и види!

³⁵ Исус просолзи.

³⁶ Тогаш Евреите рекоа: – Гледај, колку го милувал.

³⁷ Некои од нив, пак, велеа: – Не можеше ли Овој, Којшто ги отвори очите на слепиот, да направи и овој да не умре?

³⁸ А Исус повторно се нажали во Себе и дојде на гробот; тоа беше пештера, и камен лежеше на неа.

³⁹ И рече Исус: – Дигнете го каменот! Марта, сестрата на умрениот, Му рече: – Господи, мириса веќе; оти четири дена има откако е погребан.

⁴⁰ Исус ѝ рече: – Нели ти реков, дека, ако поверуваш, ќе ја видиш славата Божја?

⁴¹ Тогаш го дигнаа каменот, каде што лежеше умрениот. А Исус ги подигна очите нагоре и рече: – Оче, Ти благодарам, оти Ме послуша!

⁴² А Јас знаев дека Ти секогаш Ме слушаш; но ова го реков заради народот што стои наоколу, за да поверуваат оти Ти си Ме испратил.

⁴³ Кога го рече ова, извика со голем глас: – Лазаре, излези надвор!

⁴⁴ И излезе умрениот, завиткан во платно по рацете и нозете, а лицето обвиткано со крпа. Им рече Исус: – Одвиткајте го и оставете го да оди!

⁴⁵ Тогаш мнозина од Јудејците, кои беа дошле со Марија и видоа што направи Исус, поверуваа во Него.

⁴⁶ А некои од нив отидоа при фарисеите и им кажаа што направи Исус. Крај на Лазаревата сабота

(Зачало 40)

⁴⁷ Тогаш првосвештениците и фарисеите се собраа на совет и рекоа: – Што да правиме? Овој човек прави многу чуда.

⁴⁸ Ако Го оставиме така, сите ќе поверуваат во Него и ќе дојдат Римјаните, па ќе ни ја земат и земјата и народот.

⁴⁹ А еден, пак, од нив, Кајафа, кој таа година беше првосвештеник, им рече: – Вие ништо не знаете,

⁵⁰ ниту помислувате, дека поарно е за нас да умре еден човек за народот, отколку сиот народ да пропадне.

⁵¹ А ова не го рече тој самиот од себе, туку, бидејќи беше првосвештеник таа година, прорече дека Исус ќе умре за народот;

⁵² и не само за народот, туку и за да ги собере заедно растурените чеда Божји.

⁵³ Од тој ден, значи, се согласија да Го убијат.

⁵⁴ Заради тоа Исус веќе не одеше јавно меѓу Јудејците, а оттаму отиде во крај, близу една пустина, во градот наречен Ефрем, и таму одеше со учениците Свои.

⁵⁵ А се наближуваше Пасха јудејска и мнозина од тој крај отидоа во Ерусалим пред Пасхата, за да се очистат.

⁵⁶ Тогаш Го бараа Исуса и, стоејќи во храмот, си разговараа меѓу себе: што мислите? Нема ли да дојде на празникот?

⁵⁷ А првосвештениците и фарисеите беа веќе издале заповед, ако некој узнае каде е, да јави, за да Го фатат. Крај на понеделникот