Проповедник 8 - Свето Писмо: Стандардна Библија 2006 (со девтероканонски книги)

¹ Кој е како мудриот, и кој го разбира значењето на работите? Мудрос­та на човек му го просветлува лицето негово, и строгоста на лицето негово се изменува.

Мудро е да се биде послушен спрема царот

² Јас (велам): пази го царскиот збор, и тоа – поради клетвата пред Бога.

³ Не брзај да бегаш од лицето негово и не биди тврдоглав во лошите работи; зашто, тој што ќе посака, сѐ може да направи.

⁴ Каде што е зборот на царот, таму е и власта; и кој ќе му каже: „Што пра­виш?“

⁵ Кој пази заповед, тој не доживува никакво зло: срцето на мудриот знае и време и наредба;

⁶ зашто за секоја работа има свое вре­ме и свој суд; а за човекот е голема нес­реќа,

⁷ што не знае, што ќе биде и како ќе биде тоа; а кој ќе му каже?

⁸ Ниеден човек нема власт над духот, за да го задржи духот, и нема власт над смртниот ден – нема избавување од таа работа; ниту безбожникот ќе го спасат неговите лоши дела.

Размислувања за човековото однесување

⁹ Сето тоа го видов, и го свртувам ср­цето свое кон секоја работа, што се вр­ши на земјата. Понекогаш човекот гос­подари над човек на своја штета.

¹⁰ Видов тогаш како погребуваат без­божни; од нив беше преполн храмот. Во Ерусалим го беа заборавиле нивното безбожно однесување. И тоа е суета!

¹¹ Бидејќи не се врши суд над лошите работи, затоа не се плаши срцето на си­новите човечки да прави зло.

¹² Иако некој грешник врши стопати зло, судот му се одолжува; но јас знам дека ќе им биде добро само на оние, што имаат страв од Бога, кои со почит стојат пред лицето Негово;

¹³ а за безбожниот нема да има добро, и како сенка, само кратко време, ќе преуспее оној, кој не се плаши пред Бога.

¹⁴ Има и таква суета на земјата: пра­ведните ги постигнува она, што би ги заслужиле делата на безбожниците, а со безбожните станува она, што би го заслужиле делата на праведните. А јас си реков: и тоа е суета!

¹⁵ И ја пофалив јас веселбата; зашто нема подобро за човекот на земјата од тоа да јаде, да пие и да се весели; тоа го придружува човекот во трудовите не­го­ви преку дните на животот негов, што му го дал Бог на земјата.

¹⁶ Кога го насочив срцето свое кон тоа, да постигнам мудрост и да ги разгледам работите, што се вршат на земјата, и поради кои на човекот не му доаѓа сон ни дење ни ноќе, –

¹⁷ тогаш ги видов сите дела Божји и разбрав дека човекот не може да ги сфати работите, што се вршат на земјата. Колку и да се труди човекот да ги проучува, пак нема да го постигне тоа. Дури и мудрец тоа не може да го от­крие, иако мисли дека знае.