Плачот 5 - Свето Писмо: Стандардна Библија 2006 (со девтероканонски книги)

Молитва на угнетениот народ

¹ Спомни си, Господи, што нѐ снајде; милостиво погледај и види го сра­мот наш!

² Наследството наше мина на ту­ѓин­ци, куќите наши – на луѓе од други пле­миња;

³ останавме сираци, без татко; мајките наши се како вдовици.

⁴ Водата своја ја плаќаме за сребро, дрвата наши ги купуваме со пари.

⁵ На вратот имаме јарем, и нѐ гонат; исцрпени сме и не ни даваат да здивн­е­ме.

⁶ Протегаме рака кон Египќаните и кон Асирците, за да се нахраниме со леб.

⁷ Татковците наши грешеа: нив ги нема веќе, а ние трпиме казна за нивното беззаконие.

⁸ Робовите ни се господари, а нема кој да нѐ избави од рацете нивни.

⁹ Храната си ја набавуваме со страв – пред мечот во пустината.

¹⁰ Од лут глад, кожата ни поцрнела како печка.

¹¹ Жените ни ги бесчестат на Сион, девојките – во градовите јудејски.

¹² Кнезовите ги изобесија со свои ра­це, лицата на старците не ги почитуваа.

¹³ Момците носеа воденички камења, а децата паѓаа под товари дрва.

¹⁴ Старците веќе не седат пред портите; момците не пеат.

¹⁵ Се сврши радоста на срцето наше; нашите ора се претворија во тага.

¹⁶ Падна венецот од нашата глава; тешко нам, што згрешивме!

¹⁷ Поради тоа и боледува срцето наше; поради тоа и потемнеа очите на­ши.

¹⁸ Бидејќи запусте гората Сион, лисици одат по неа.

¹⁹ Ти, Господи, остануваш вечно; престолот Твој е од род во род.

²⁰ Зошто наполно нѐ забораваш, нѐ оставаш долго време?

²¹ Врати нѐ кон Себе, Господи, и ние ќе се вратиме; обнови ги деновите наши како во старо време.

²² Зар наполно си нѐ отфрлил, зар без мерка си се разгневил на нас?