Плачот 1 - Свето Писмо: Стандардна Библија 2006 (со девтероканонски книги)

Ерусалим тагува и моли за помош

¹ Како остана пуст градот, некогаш полн со народ! Стана како вдовица; некогаш голем меѓу народите; кнезот над областите сега плаќа данок.

² Горко плаче ноќе, а солзите му па­ѓа­ат по образите. Од сите оние што го са­каа, сега нема никој да го утеши; сите негови пријатели го изневерија и му станаа непријатели.

³ Поради беда и ропство Јуда се пресели; се насели меѓу незнабошци, и не најде спокој; сите што го гонеа, го при­теснија.

⁴ Патиштата на Сион тагуваат, зашто нема кој да оди на празник; сите негови порти запустеа; свештениците воздив­нуваат, момите негови се нажалени, а и самиот е во тага!

⁵ Непријателите негови станаа господари; на противниците негови им е доб­ро, бидејќи Господ испрати врз него страдања поради неговите бројни беззаконија; децата негови отидоа во ропство пред непријателот.

⁶ И отиде од ќерката Сионова сета нејзина слава; кнезовите нејзини се како елени, што не наоѓаат пасиште; обес­си­лени, тие бегаат пред терачот.

⁷ Се присетува Ерусалим во деновите на својата беда и на своите страдања за сите свои убавини, што ги имаше во поранешните дни, а сега, пак, народот падна од непријателска рака, и нема кој да му помогне; непријателите гледаат на него и се смеат на неговата пропаст.

⁸ Тешко згреши Ерусалим, па затоа и стана одвратен; сите што го почитуваа, сега го гледаат со презир, зашто ја видоа голотијата негова; и тој самиот воздивнува и го крие своето лице.

⁹ Нечистотија имаше по полите не­го­ви, но тој не помислуваше за својата ид­нина, па поради тоа многу се понизи и падна, и нема сега кој да го утеши. „Погледај, Господи, на мојата мака, зашто непријателот се возгордеа!“

¹⁰ Непријателот посегна по сѐ што му беше најдраго; и тој гледа како незна­бошците влегуваат во неговото све­ти­лиш­те, оние, за кои си заповедал да не влегуваат во Твојот храм.

¹¹ Сиот негов народ воздивнува, барај­ќи леб, ги дава своите скапоцени работи за храна – душата да ја поткрепи. „Пог­ледај, Господи, и види колку сум през­рен!“

¹² Нека не ве снајде ова сите вас, кои врвите по патот. Погледајте и видете – има ли болка каква што е мојата болка, која ме постигна, каква што Господ ја испрати врз мене во денот на Својот пламенен гнев?

¹³ Тој испрати оган одозгора во коски­те мои, и огнот ги опфати; распосла мрежа за нозете мои, ме кутна ничкум, ме остави да тагувам секој ден.

¹⁴ Јаремот на беззаконијата мои го стегна со раката Своја; околу вратот ми ги обеси; силата ми ја одзеде; Господ ме предаде во раце, од кои не можам да се заштитам.

¹⁵ Сите јунаци од мојата средина Гос­под ги собори; свика против мене мно­зи­на за да ги истреби младинците мои, како во каца ја изгази Господ девојката, ќерката Јудина.

¹⁶ Заради тоа јас плачам: окото мое, окото мое солзи лие, зашто далеку е од мене утешителот, кој би ја оживеал ду­шата моја; синовите мои пропаднаа, би­дејќи непријателот ги надвладеа.

¹⁷ Сион ги протега рацете, но за него нема утешител. Господ заповеда непријатели да го опколат Јакова; Ерусалим стана нечистотија меѓу нив.

¹⁸ Праведен е Господ, зашто не му се покорував на словото Негово. Чујте, сите народи, и погледнете ја мојата бол­ка; момите мои и момчињата мои отидоа во ропство.

¹⁹ Ги повикувам пријателите свои, но тие ме измамија; свештениците мои и старешините мои умираат во градот, барајќи храна за да ја поткрепат душата своја.

²⁰ Погледај, Господи, во каква мака сум, утробата моја трепери, срцето ми се превртува, бидејќи жестоко се проти­вев на Тебе; однадвор меч ми ги покоси децата, а дома – смрт.

²¹ Слушаат како офкам, а утешител немам; за мојата неволја чуја сите мои непријатели и се зарадуваа, бидејќи Ти го направи тоа; о, да беше му заповедал на претскажаниот ден да дојде, па и тие да станат како мене!

²² Нека се појави пред Тебе сета злоба нивна; и постапи со нив како што пос­тапи со мене за сите мои гревови, зашто теш­ки се офкањата мои, и срцето мое е натажено.