Матеј 22 - Свето Писмо: Стандардна Библија 2006 (со девтероканонски книги)

Парабола за свадбата на царевиот син

¹ И одговарајќи, Исус пак им гово­реше во параболи и рече:

² „Царството небесно прилега на еден цар, кој направи свадба за својот син.

³ И ги испрати своите слуги да ги повикаат поканетите на свадба; а тие не сакаа да дојдат.

⁴ Повторно испрати други слуги и им рече: кажете им на поканетите: ‚Ете, приготвив јадење; јунците мои и сѐ што е угоено се заклани, и сѐ е готово; дој­дете на свадбата!‘

⁵ Но тие го пренебрегнаа тоа и си отидоа: едни на нива, други по трговијата своја;

⁶ а останатите, пак, ги фатија него­вите слуги, ги исмејаа и ги убија.

⁷ Штом чу за тоа царот, се налути, испрати своја војска и ги погуби убиј­ците и им го запали нивниот град.

⁸ Тогаш им рече на слугите свои: ‚Свад­бата е готова, но поканетите не беа достојни.

⁹ Затоа одете по крстопатите и колкумина ќе најдете, поканете ги на свадба!‘

¹⁰ И излегоа слугите по патиштата, ги собраа сите што ги најдоа – и лоши и добри; и се наполни свадбениот дом со гости.

¹¹ Кога влезе царот да ги види гостите, забележа еден необлечен во свадбена облека.

¹² Па му рече: ‚Пријателе, како влезе овде, необлечен во свадбена облека?‘ А тој молчеше.

¹³ Тогаш царот им рече на слугите: ‚Врзете му ги рацете и нозете, земете го и фрлете го во крајната темнина; таму ќе биде плач и крцкање со заби!‘

¹⁴ зашто, мнозина се повикани, а малкумина избрани.“

Прашања за данокот

¹⁵ Тогаш фарисеите отидоа и се советуваа како да Го фатат во некој збор.

¹⁶ И ги испраќаа кај Него своите ученици, заедно со некои Иродовци, кои Му говореа: „Учителе, знаеме дека си вистинит и навистина ги учиш луѓето на патот Божји, и не се плашиш од никого, зашто не гледаш кој е кој;

¹⁷ затоа кажи ни; што мислиш: треба ли да се дава данок на царот или не?“

¹⁸ Но Исус го проѕре лукавството нивно и рече: „Што Ме искушувате, лицемери?

¹⁹ Покажете Ми ја даночната пара.“ Тие Му донесоа еден денариј.

²⁰ И им рече: „Чиј е овој лик и натпис?“

²¹ Тие одговорија: „На царот.“ Тогаш им рече: „Подајте го царевото на царот, а Божјото на Бога!“

²² И штом го чуја тоа, тие се восхитија и откако го оставија, си отидоа.

Прашања за воскресението

²³ Во истиот ден пристапија кон Него и садукеите, кои велат дека нема вос­кре­сение, и Го прашаа,

²⁴ говорејќи: „Учителе, Мојсеј рече: ‚Ако умре некој без деца, тогаш брат му нека ја земе жената негова и нека му подигне потомство на својот брат!‘

²⁵ Кај нас имаше седуммина браќа; првиот се ожени и умре; па, бидејќи немаше пород, ја остави жената своја на брата си;

²⁶ исто така направи и вториот, и третиот, сѐ до седмиот;

²⁷ а по сите нив умре и жената.

²⁸ При воскресението, на кого од седуммината ќе биде таа жена, бидејќи со сите живеела?“

²⁹ Исус им одговори и рече: „Се лажете, зашто не ги познавате Писмата, ниту силата Божја;

³⁰ зашто при воскресението луѓето ниту се женат, ниту се мажат, туку се како ангели Божји на небото.

³¹ А за воскресението на мртвите, не сте ли читале што ви рекол Бог, велејќи:

³² ‚Јас сум Бог Авраамов, Бог Исаков и Бог Јаковов.‘ Бог не е Бог на мртвите, туку на живите.“

³³ И народот, слушајќи го тоа, се восхитуваше на Неговата наука.

Најважната заповед

³⁴ Кога фарисеите слушнаа дека ги замолчи садукеите, се собраа заедно.

³⁵ И еден од нив, законик, иску­шу­вајќи Го, запраша и рече:

³⁶ „Учителе, која заповед е најголема во Законот?“

³⁷ А Исус му одговори: „‚Возљуби Го Господа, својот Бог, со сето свое срце, и со сета своја душа, и со сиот свој разум;‘

³⁸ тоа е прва и најголема заповед;

³⁹ а втората е слична на неа: ‚возљуби го својот ближен како себеси!‘

⁴⁰ На тие две заповеди се држат целиот Закон и Пророците.“

За Давидовиот син

⁴¹ И кога се собраа фарисеите, Исус ги праша

⁴² и рече: „Што мислите за Христос? Чиј син е Тој?“ Му одговорија: „Давидов.“

⁴³ Им рече: „Како тогаш Давид, преку Духот Го нарече Господ, велејќи:

⁴⁴ ‚Му рече Господ на Мојот Господ: Седи од Мојата десна страна, додека не ги положам непријателите Твои во подножјето на нозете Твои.‘

⁴⁵ И така, ако Давид Го нарече Гос­под, како тогаш може Тој да Му е син?“

⁴⁶ И никој не можеше да Му одговори ниту збор, и од тој ден никој веќе не се осмели да Го праша.