Лука 20 - Свето Писмо: Стандардна Библија 2006 (со девтероканонски книги)

Исусовата власт

¹ Еден ден, додека Тој го поучу­ваше народот во храмот и го про­поведаше Евангелието, пристапија пр­восвештениците и книжниците со ста­решините

² и Му рекоа, велејќи: „Кажи ни, со каква власт го вршиш тоа, или кој е тој што Ти ја дал таа власт?“

³ А Тој им одговори и рече: „Ќе ве прашам и јас еден збор, и кажете ми:

⁴ Дали крштевањето Јованово беше од небото, или од луѓето?“

⁵ А тие почнаа да размислуваат и да си зборуваат меѓу себе: „Ако кажеме – од небото, ќе рече – Зошто не му пове­рувавте?

⁶ Ако, пак, речеме – од луѓето, тогаш сиот народ ќе нѐ каменува, би­дејќи е уверен дека Јован беше пророк.“

⁷ Затоа одговорија: „Не знаеме од каде е.“

⁸ Исус им рече: „Ниту Јас нема да ви ка­жам со каква власт го вршам тоа.“

Парабола за немилосрдните лозари

⁹ И почна да му ја раскажува на народот оваа парабола: „Еден човек насади лозје и го предаде на лозари, па си за­ми­на на подолго време.

¹⁰ А во свое време испрати кај лозарите еден слуга за да му дадат од родот на лозјето; но лозарите го натепаа и го пуштија празен.

¹¹ И прати повторно друг слуга: но тие и него го натепаа и го посрамија, па го ис­пратија празен.

¹² Испрати и трет, а тие и него го ра­нија и го избркаа.

¹³ Тогаш господарот на лозјето рече: ‚Што да направам? Ќе го испратам својот возљубен син, можеби кога ќе го видат, ќе се засрамат.‘

¹⁴ Но лозарите, штом го видоа, си раз­мислуваа меѓу себе, велејќи: ‚Овој е наследникот! Ајде да го убиеме и нам да ни остане наследството!‘

¹⁵ И кога го изведоа надвор од лозјето, го убија. Што ќе им направи, пак, господарот на лозјето?

¹⁶ Ќе дојде и ќе ги погуби овие лозари, а лозјето ќе го предаде на други.“ А оние што слушаа, рекоа: „Да не даде Бог!“

¹⁷ Но Тој, кога ги погледна, им рече: „Што значи тогаш напишаното: ‚Ка­ме­нот што го отфрлија ѕидарите, стана ка­мен темелник‘.

¹⁸ Секој што ќе падне врз тој камен, ќе се разбие; а врз кого тој ќе падне, ќе го здроби.“

За данокот

¹⁹ И во тој час првосвештениците и книжниците сакаа да стават рака на Него, но се плашеа од народот; зашто сфатија дека за нив ја кажа оваа пара­бола.

²⁰ И дебнејќи Го, испратија и лукави луѓе, кои се преправаа дека се праведни, за да Го фатат во некој збор и да можат да Го предадат на началството и на власта управникова.

²¹ И Го прашаа, велејќи: „Учителе, знаеме дека право зборуваш и учиш, и не гледаш кој е кој, туку вистински поу­чуваш за патот Божји.

²² Позволено ли ни е да му даваме да­нок на царот или не?“

²³ А Тој го разбра нивното лукавство и им рече: „Зошто Ме искушувате?

²⁴ Покажете ми еден денариј: Чија слика и натпис стои таму?“ Тие одгово­рија: „На царот.“

²⁵ Па им рече: „Подајте го царевото на царот, а Божјото на Бога!“

²⁶ И не можеа да фатат нешто во Не­говите зборови пред народот, туку само се зачудија на одговорот Негов и за­молкнаа.

Прашање за воскресението на мртвите

²⁷ Тогаш пристапија некои од саду­ке­ите, што тврдат дека нема воскресение, па Го прашаа,

²⁸ велејќи: „Учителе, Мојсеј ни напи­ша: Ако некому умре брат, кој имал же­на и умрел бездетен, брат му да ја земе жената и да го подигне потомството на својот брат.

²⁹ Си беа седум браќа. Првиот ја зеде жената и умре без деца.

³⁰ Жената ја зеде вториот, но и тој умре без деца.

³¹ Потоа ја зеде и третиот, а така исто и сите седуммина не оставија деца и умреа.

³² По сите нив, умре и жената.

³³ При воскресението, пак, на кого од нив таа ќе му биде жена, бидејќи се­думмина ја имаа за жена?“

³⁴ Им одговори Исус и рече: „Си­но­ви­те од овој свет се женат и мажат;

³⁵ но оние што ќе бидат удостоени да го добијат оној свет и воскресението од мртвите, ниту ќе се женат, ниту ќе се мажат;

³⁶ всушност, тие веќе не можат да ум­рат, затоа што се како ангели, а бидејќи се синови на воскресението, тие се синови Божји.

³⁷ А дека мртвите ќе воскреснат, тоа го покажа и Мојсеј кај капината, кога Го нарече Господ – Бог Авраамов, Бог Исаков и Бог Јаковов.

³⁸ А Бог не е Бог на мртвите, туку на живите, зашто во Него се сите живи.“

³⁹ А некои од книжниците одговорија и ре­коа: „Учителе, добро рече!“

⁴⁰ И повеќе не се осмелуваа за ништо да Го прашаат. А тој им рече:

Месијата и Давид

⁴¹ „Како, пак, велат де­ка Христос е син Давидов?

⁴² Та и самиот Давид вели во Книгата на псалмите: ‚Му рече Господ на Мојот Господ: седи од Мојата десна страна,

⁴³ додека не ги положам неприја­те­ли­те Твои во подножјето на нозете Твои!‘

⁴⁴ Значи Давид Го нарекува Господ. Па како тогаш може да му биде син?“

Исусовиот суд за книжниците

⁴⁵ И додека сиот народ слушаше, Тој им рече на учениците Свои:

⁴⁶ „Чувајте се од книжниците што ми­луваат да одат во долги облеки и сакаат поздрави по пазариштата, предни места во синагогите и да се први на гозбите;

⁴⁷ што ги подјадуваат домовите на вдовиците и лицемерно долго се молат. Тие ќе добијат потешка пресуда.“