Левитска 7 - Свето Писмо: Стандардна Библија 2006 (со девтероканонски книги)

Жртва за престап

¹ „Ова е законот за жртвата поради вина – тоа е најголема светиња.

² На она место, на кое се коле жртвата сепаленица, на тоа место нека се коле и жртвата за вина; а со крвта да се попрска жртвеникот од сите страни.

³ А сиот лој нејзин да се принесе; опашката и лојот што ја покрива утробата,

⁴ и двата бубрега, и лојот што е на нив и на слабините, и кошулката на црниот дроб нека ги извади заедно со бубре­зите,

⁵ нека ги изгори свештеникот врз жртвеникот како жртва за Господ; тоа е жртва поради вина.

⁶ Секое машко од свештеничкиот род нека ја јаде; на свето место да се јаде; тоа е најголема светиња.

⁷ Жртвата за вина е како жртвата за престап, еден закон е и за двете; таа му припаѓа на свештеникот, кој ослободува од гревот со помош на неа.

Тоа што останува на свештеникот

⁸ А кога свештеникот принесува не­чија жртва сепаленица, кожата од жрт­вата што ја принесува негова нека биде.

⁹ И секој лебен принос печен во печка или приготвен во подница или во тава, му припаѓа на оној свештеник што го принесува.

¹⁰ А секој лебен принос приготвен со масло или без масло, им припаѓа на сите Аронови синови, подеднакво.

Жртва за мир

¹¹ Тоа е закон за жртвата за мир, што Му се принесува на Господ.

¹² Кога некој ја принесува од благодарност, заедно со жртвата треба да принесат и бесквасни лебови, замесени со масло, и бесквасни питки намачкани со масло, како и пченично брашно измешано со масло и лебови, месени со масло.

¹³ Освен питки, да принесува жртва и леб месен со квас, како жртвата за мир од благодарност.

¹⁴ И од сето она што се принесува, нека принесува едно како жртва што се вознесува пред Господ; тоа нека му припаѓа на оној свештеник што по­прскува со крвта на жртвата за мир.

¹⁵ А месото на жртвата за мир од благодарност нека биде негово и нека се изеде во оној ден кога се принесува; нека не се остава ништо до изутрината.

¹⁶ Ако се принесува жртва поради за­вет или од усрдност, таа нека се јаде во истиот ден, а ако остане нешто, нека се изеде другиот ден.

¹⁷ Ако нешто од месото на таа жртва остане третиот ден, тогаш нека се из­гори со оган.

¹⁸ Ако некој на третиот ден јаде од месото на жртвата за мир, таа нема да му биде примена, бидејќи тоа е осквернување; и секој што ќе јаде од неа, ќе згреши.

¹⁹ Ако тоа месо се допре до нешто нечисто, да не се јаде, туку да се изгори со оган; а чистото месо може да го јаде секој што е чист.

²⁰ А ако некој има на себеси нечис­тотија, па јаде месо од жртвата за мир што е на Господ, тој треба да се истреби од својот народ.

²¹ И ако некој, откако се допре до нешто нечисто или до нечистотија чо­вечка, или до нечист добиток, или до некоја нечиста гадинка, па јаде месо од жртвата за мир што е на Господ, тој да се истреби од народот свој!“

Прописи за народот

²² И пак му рече Господ на Мојсеј, велејќи:

²³ „Кажи им на синовите на Израил, и речи им: не јадете лој ни од вол, ни од овца, нити од коза.

²⁴ Лојот од добиток што пцовисал или е растргнат од ѕвер може да се употребува за секоја работа; но тој лој да не се јаде.

²⁵ Оној, што ќе јаде лој од добиток, што се принесува како жртва пред Гос­под, нека се истреби од народот свој.

²⁶ Никаква крв да не јадете во сите живеалишта свои, од ниедно животно, ниту, пак, од птици.

²⁷ А кој ќе јаде каква и да било крв, ќе биде истребен од народот свој!“

²⁸ Пак му рече Господ на Мојсеј, велејќи:

²⁹ „Кажи им на синовите израилски, и речи им: кој принесува жртва за мир пред Господ, нека принесува дел од жртвата како принос на Господ.

³⁰ Со свои раце да принесува принос пред Господ; лојот со градите нека го принесува (и кошулката на црниот дроб), нишајќи ги градите пред лицето Господово.

³¹ А свештеникот нека го изгори лојот врз жртвеникот, додека, пак, градите да му припаднат на Арон и сино­вите негови.

³² А десната плешка од жртвата за мир, давајте му ја на свештеникот, за да му биде како дел.

³³ На свештеникот, пак, од синовите Аронови, што ги принесува крвта и ло­јот од жртвата за мир, нека биде негова десната плешка.

³⁴ Зашто градите од жртвата за мир и плешките што се вознесуваат, ги земам од синовите израилски и му ги давам на свештеникот Арон и на синовите него­ви како вечно озаконет дел од синовите израилски.

³⁵ Тоа ќе биде дел на Арон и на сино­вите негови од приносите пред Господ, од оној ден кога ќе застанат пред Господ како жртвоприносители,

³⁶ како што им заповеда Господ на синовите израилски да им се дава од денот кога ги помаза. Тоа е вечен закон за поколенијата нивни.

³⁷ Тоа е законот за жртвата сепаленица, за жртвата за престап, за жртвата за вина, за жртвата за посветување и жрт­вата за мир,

³⁸ што му го даде Господ на Мојсеј во Гората Синајска, во денот кога им запо­веда на синовите израилски во Пусти­ната Синајска да Му ги принесуваат на Господ своите жртви.“