Јов 2 - Свето Писмо: Стандардна Библија 2006 (со девтероканонски книги)

Второ искушение на Јов

¹ Еден ден дојдоа синовите Божји да застанат пред Господ; со нив дојде и ѓаволот да застане пред Господ.

² И му рече Господ на ѓаволот: „Од каде дојде?“ Му одговори ѓаволот на Господ и Му рече: „Одев по земјата и ја обиколив.“

³ Тогаш му рече Господ на ѓаволот: „Обрна ли внимание на Мојот слуга Јов? Зашто на земјата нема друг како него: човек непорочен, праведен, бого­бојазлив и кој го одбегнува злото, и сѐ уште цврсто се држи во својата не­по­рочност; а ти Ме поттикнуваше, да го погубам без вина.“

⁴ Му одговори ѓаволот на Господ и Му рече: „Кожа за кожа, а за животот свој човек ќе даде сѐ што има;

⁵ но ајде пружи рака и допри се до коските негови и плотта негова, – ќе Те благослови ли и тогаш?“

⁶ И му рече Господ на ѓаволот: „Ете, тој е во твоја рака; само душата не земај му ја.“

⁷ Си отиде ѓаволот од лицето Гос­по­дово и го порази Јов со лута рана – од стапалките на нозете негови до самото теме негово.

⁸ И си зеде Јов тогаш цреп за да се че­ша со него, и седеше на ѓубриштето (надвор од градот).

⁹ Откако измина многу време неговата жена му рече: „До кога ќе трпиш?

^9а Ете јас ќе почекам уште малку со на­деж дека ќе се избавам.

^9б Еве излезе од земјата твојот спомен, твоите синови и ќерки, болките и стенкањата на мојата утроба, кои залудно ги поднесував со мака.

^9в А и ти самиот седиш во гни­леж ­на смрдеа од црви, минувајќи ја ноќта без покрив.

^9г Јас, пак, скитам и измеќа­рувам од едно место до друго, и од куќа до куќа, чекајќи да зајде сонцето, па да си починам од маките и болките што сега ме мачат.

^9д Па кажи веќе некој збор кон Господ и умри!“

¹⁰ Но тој (ја погледна и) ѝ рече: „Гово­риш како безумна. Зар доброто да го примаме од Бога, а злото да не го под­не­суваме?“ – При сето тоа (што го снај­де) Јов не згреши со устата своја.

Доаѓање на тројцата пријатели на Јов

¹¹ Слушнаа тројцата пријатели Јовови за сите тие зла што го беа снашле, па тргнаа секој од своето место: Елифаз од Теман, Вилдад од Шуах и Софар од Но­ема; се состанаа, за да одат да тагуваат заедно со него и да го утешуваат.

¹² И кога ги кренаа очите оддалеку, тие не го познаа; па викнаа со силен глас, та заплакаа; секој ја раскина својата горна облека и се посипаа со земја врз главите свои.

¹³ И седеа со него на земјата седум де­на и седум ноќи: никој ни збор не му про­говори, бидејќи гледаа дека стра­да­њето му беше многу големо.