Авакум 3 - Свето Писмо: Стандардна Библија 2006 (со девтероканонски книги)

Пророковата молитва полна со радосна надеж

¹ Молитвата на пророкот Авакум – за пеење.

² Господи, чув за славата Твоја и се восхитувам на делото Твое. Повтори го во нашето време! Разгласи го во нашите дни! Во гневот Свој сети се на милост.

³ Бог дојде од Теман и Светецот од гората Фаран. Величието Негово ги покри небесата, и славата Негова ја исполни земјата.

⁴ Болскотот Му е како сончева свет­лина, а од рацете Негови зрачи, и ту­ка е скривалиштето на Неговата си­ла.

⁵ Пред лицето Негово врви чума, а по стапките Негови – грозница!

⁶ Тој стана и земјата се затресе; погледа – и во трепет ги доведе народите; одамнешни планини се распаднаа, првобитните ридови се урнаа; но патиштата Негови се вечни.

⁷ Натажени ги видов шаторите етиопски; се стресоа сениците на земјата мидјанска.

⁸ Зар против реките, Господи, пламнал гневот Твој? Зар против реките е Твоето негодување, или, пак, против морето е јароста Твоја – па си седнал на коњите Свои, на победничките бојни коли?

⁹ Ти го извади лакот Свој и со отровни стрели го затегна. Со реки ја сечеш земјата.

¹⁰ Кога Те видоа, планините затре­перија, водите навалија; бездната го пушти гласот свој и сонцето ги крена рацете свои.

¹¹ Месечината застана на своето место пред болскотот на вперените стрели Твои, пред светкањето на сјај­ните копја Твои.

¹² Во гнев одиш по земјата и во јарост ги газиш народите.

¹³ Ти излегуваш за спасение на на­ро­дот Твој, за спасение на помазаникот Свој. Ти ја поразуваш главата на не­честивиот дом, оголувајќи го од теме­лите до врвот.

¹⁴ Со копјата нивни Ти го прободе водачот нивни, кога како виор се спуштија да ме разбијат, радосни, зашто мислеа дека скришум ќе го проголтаат сиромавиот.

¹⁵ Газиш по морето со коњите Свои, преку длабините на големите води.

Односот на Авакум кон Божјата порака

¹⁶ Јас чув и внатрешноста моја затрепери, при гласот Твој затреперија и усните мои, болка почувствував во коските мои, и местото под мене трепери; ќе се успокојам кога ќе дојде несреќниот ден врз народот што нѐ угнетува.

Вера и во зло време

¹⁷ Макар и да не процути смоквата, а и да нема плод по лозите, макар ма­слината и да откаже, и нивата да не даде плод, макар и овците да не останат во трлото, па и рогат добиток во оборите да нема,

¹⁸ јас и тогаш ќе се радувам во Гос­под и ќе се веселам во Бога на моето спасение.

¹⁹ Господ Бог е мојата сила: Тој ќе ги направи нозете мои како на елен и ќе ме поведе по височините мои. На хороводителот: со жичени инструменти.