Проповедник 3 - Свето Писмо: Стандардна Библија 2006 (66 книги)

Сѐ има свое време

¹ Сѐ има свое време, и секоја работа под небото има свое време;

² време кога ќе се родиш, и време кога ќе умреш; време кога садиш, и време кога го корнеш насаденото;

³ време кога се убива, и време кога се лекува; време кога се урива, и време кога се гради;

⁴ време кога се плаче, и време кога се смее; време кога се тагува, и време кога се игра;

⁵ време кога се расфрлуваат камења, и време кога се собираат камења; време кога се прегрнуваш, и време кога се одбегнуваат прегратки;

⁶ време кога се бара загубеното, и вре­ме кога се губи; време кога се чува, и време кога се растура;

⁷ време кога се раскинува, и време ко­га се сошива; време кога се молчи, и време кога се зборува;

⁸ време кога се сака, и време кога се мрази; време за војна и време за мир.

⁹ Каква полза има оној што работи од она, над што се труди?

¹⁰ Ги видов работите, што Бог им ги даде на синовите човечки, за да се ма­чат околу нив.

¹¹ Сето тоа Тој го направил да биде прекрасно во свое време. Ни дал и чув­ство за времето и просторот, но пак не може човекот да ги разбере докрај делата Божји што Тој ги врши од почетокот до крајот.

¹² Разбрав дека за нив нема ништо по­добро, освен да се веселат и да прават добро во текот на животот свој.

¹³ Кога секој човек јаде и пие, и го гледа доброто во секој свој труд, тоа е дар Божји.

¹⁴ Разбрав дека сѐ што прави Господ останува засекогаш; кон тоа нема што да се додава, од тоа нема што да се одзема; а Бог прави така, за да се има страв пред лицето Негово.

¹⁵ Она што било, тоа е и сега, и она што ќе биде, тоа веќе било, – зашто Бог го враќа она што изминало.

Сѐ завршува со смртта

¹⁶ И уште видов под сонцето: наместо закон – беззаконие; наместо правда – неправда.

¹⁷ И си реков во срцето свое: „Пра­ведниот и безбожниот Бог ќе ги суди, бидејќи таму има време за секоја работа и суд за секое дело.“

¹⁸ Си реков во срцето свое и за си­новите човечки – дека Бог ќе ги испита, и ќе им покаже дека тие сами по себе се животни,

¹⁹ зашто сѐ што се случува со сино­вите човечки, се случува и со животните; крајот им е ист: како умираат ед­ните, така умираат и другите, и едно е дишењето кај сите, и човекот нема предимство пред добитокот, зашто – сѐ е суета!

²⁰ Сѐ оди на едно место: сѐ произлегува од земјата, и сѐ ќе се врати во земјата.

²¹ Кој знае: дали духот на синовите човечки се качува горе, а духот на жи­вотните слегува долу, во земјата?

²² И така, јас видов дека нема ништо подобро за човекот, освен да се насладува со делата свои, бидејќи тоа е негов дел; зашто, кој ќе го доведе после да го погледа она, што ќе биде по него?