Плачот 5 - Свето Писмо (Гаврилова) 1990

Молитва на угнетениот народ.

¹ Спомни си, Господи, што нѐ снајде; милостиво погледај и види ја поругата наша!

² Наследството наше мина на туѓинци, куќите наши – на луѓе од други племиња;

³ останавме сираци, без татко; мајките наши се како вдовици.

⁴ водата своја ја пиеме за сребро, дрвата наши ги купуваме со пари.

⁵ На вратот имаме јарем, и нѐ гонат; исцрпени сме и не ни даваат да здивнеме.

⁶ Протегаме рака кон Египтјаните, кој Асирците, за да се нахраниме со леб.

⁷ Татковците наши грешеа: нив ги нема веќе, а ние трпиме казна за нивното беззаконие.

⁸ Робовите ни се господари, а нема кој да нѐ избави од рацете нивни.

⁹ Лебот го добиваме со страв – пред мечот во пустињата.

¹⁰ Кожата ни поцрнела како печка од лут глад.

¹¹ Жените ни ги бесчестат на Сион, девојките – во градовите јудејски.

¹² Кнезовите ги изобесија со свои раце, лицата на старците не ги почитуваа.

¹³ Младичите носеа рачници, а децата паѓаа под товари дрва.

¹⁴ Старците веќе не седат пред портите; младичите не пеат.

¹⁵ Се сврши радоста на срцето наше; нашите ора се претворија во тага.

¹⁶ Падна венецот од нашата глава; тешко нам, што згрешивме!

¹⁷ Поради тоа и чезнее срцето наше; поради тоа и потемнеа очите наши.

¹⁸ Бидејќи запусте гората Сион, лисици одат по неа.

¹⁹ Ти, Господи, остануваш вечно; престолот Твој е од род во род.

²⁰ Зошто наполно нѐ забораваш, нѐ оставаш долго време?

²¹ Обрни нѐ кон Себе, Господи, и ние ќе се обрнеме; обнови ги деновите наши како во старо време.

²² Зар наполно си нѐ отфрлил, зар без мерка си се разгневил на нас?