Јов 7 - Свето Писмо (Гаврилова) 1990

Јов Му се моли на Бога или да се смилува на него или да му го одземе животот.

¹ »Не ли е испит земниот живот за човекот? Дните негови не се ли како дни на наемник?

² Како што слугата копнее за сенка, и како што наемникот го чека крајот на работата своја,

³ така и јас добив наследство суетни месеци; тажните ноќи ми се избројани.

⁴ Легнувајќи, си мислам: кога ли ќе станам? А кога станувам се прашувам: како ќе ја дочекам вечерта? Се измачувам од вечерта до утрото.

⁵ Телото ми е покриено со црви и прашливи наслаги; кожата ми се распукнува и гнои;

⁶ дните ми летаа побрзо од совалка и исчезнуваат без надеж.

⁷ Спомни си, дека животот мој е ветар, дека окото мое нема веќе добро да види.

⁸ Нема да ме види окото на оној што ме видел; Твоите очи се на мене, – а мене ме нема,

⁹ како кога облак се проретчува и исчезнува, така слезениот во гроб нема да излезе;

¹⁰ нема повеќе да се врати во куќата своја; ни местото негово нема веќе да го познае.

¹¹ Затоа нема да ја воздржувам устата своја; ќе говорам иако сум тажен во духот свој, ќе се поплакувам во горчината на душата своја.

¹² Зар сум море или морско чудовиште, та си поставил стража над мене?

¹³ Кога ќе си помислам: ‚Моето легло ќе ме утеши; мојата постела ќе ја однесе тагата моја.‘

¹⁴ Ти ме плашиш со соништата и со привиденија ме ужасуваш;

¹⁵ Затоа душата моја сака повеќе да се прекине дишењето, подобро смрт; смртта ми е помила од моите маки.

¹⁶ Ми омрзна животот: Нема вечно да живеам. Оддалечи се од мене, дните мои се само суета.

¹⁷ Што е човекот, та толку си го издигнал? И такво внимание му обрнуваш?

¹⁸ Зошто го посетуваш секое утро? Зошто го искушуваш секој миг?

¹⁹ Кога ќе ме оставиш? Кога ќе си одиш од мене? Кога ќе ми дозволиш плунката своја јас да ја голтнам?

²⁰ Ако сум згрешил, што да правам, о Чуваре над луѓето? Зошто го стави Својот знак на мене, па да сум Ти на товар?

²¹ Зар престапот мој не можеш да го поднесеш? Зар не можеш да го презреш беззаконието мое? Зашто, ете, уште малку ќе мине и во прав ќе легнам; утре ќе ме побараш, а нема да ме има.«