Римјаните 4 - Нов превод на Новиот Завет 2023

Примерот на Авраам

¹ Тогаш што ќе речеме за нашиот татко Авраам, што открил според телото?

² Зашто ако Авраам се оправдал со дела, тој заслужува пофалба, но не пред Бога.

³ Впрочем, што вели Писмото? – „Му поверува Авраам на Бога, и тоа му се сметаше за праведност.“

⁴ На оној што работи, платата му се смета не како милостина, туку како должна отплата.

⁵ А на оној што не работи, а верува во Оној Кој го оправдува без­божникот, верата му се смета за праведност.

⁶ Така и Давид го нарекува блажен човекот кому Бог му ја вбројува пра­ведноста, независно од делата, велејќи:

⁷ „Блажени се оние чии беззаконија се простени и чии гревови се покриени;

⁸ блажен е човекот кому Господ не му го смета гревот!“

⁹ А дали ова блаженство се однесува само за обрезаните или и за необрезани­те? Бидејќи велиме дека на Авраам ве­ра­та му се сметаше за праведност.

¹⁰ А кога му се сметаше? По обрезание­то или пред обрезанието? Не по обре­за­нието, туку пред обрезанието.

¹¹ И знакот на обрезанието тој го доби како печат на праведноста што доаѓа од верата, која ја имаше пред обрезанието, за самиот да биде татко на сите необрезани што веруваат, та и ним тоа да им се вброи во праведност,

¹² и да им биде татко на обрезаните кои не се само обрезани, туку и врват по стапките на верата од нашиот татко Авраам, која тој ја имаше пред обрезанието.

Божјото ветување се остварува преку верата

¹³ Бидејќи ветувањето кон Авраам или кон неговото потомство, дека ќе биде наследник на светот, не беше дадено преку Законот, туку преку праведноста која доаѓа од верата.

¹⁴ Зашто ако само оние што го имаат Законот се наследници, то­гаш верата е безначајна и ветувањето е поништено;

¹⁵ зашто Законот раѓа гнев; а каде нема Закон, нема ни престап.

¹⁶ Затоа тоа е од верата, за да биде по благодат, та ветувањето да биде сигурно за целото потомство, не само на она што доаѓа од Законот, туку и на она што е од верата на Авраам, кој ни е татко на сите нас,

¹⁷ како што е напишано: „Те поставив да бидеш татко на многу народи“ – пред Бога, Кому тој Му поверува, Кој ги оживува мртвите и Кој она што не постои го повикува во постоење.

¹⁸ Авраам, без да има основа за на­деж, поверува со надеж дека ќе стане татко на многу народи, според ре­че­но­то: „Такво ќе биде твоето потомство.“

¹⁹ И не ослабнувајќи во верата, тој не ни помисли дека неговото тело е веќе умртвено, зашто беше речиси стогодишен, и дека утробата на Сара е веќе замрена;

²⁰ и во Божјото ветување не се посомнева со неверие, туку се зацврсти во верата, оддавајќи Му слава на Бога,

²¹ наполно уверен дека Тој е силен да го изврши она што го ветил.

²² Затоа тоа му се засмета за праведност.

²³ Но, не само за него е напишано де­ка му е вброено,

²⁴ туку и за нас: ќе ни се вброи, ако веруваме во Оној што Го воскресна од мртвите Исус, нашиот Господ,

²⁵ Кој беше предаден за нашите прегрешенија и беше вос­креснат за наше оправдание.