Марко 6 - Нов превод на Новиот Завет 2023

Исус отфрлен во Назарет

¹ Па излезе оттаму и дојде во Својот роден крај; а по Него одеа и Неговите ученици.

² И кога дојде сабота, Тој почна да поучува во синагогата и мнозина од оние што Го слушаа, се чудеа и говореа: „Од каде Му е ова? И каква е оваа мудрост што Му е дадена, та такви чуда стануваат преку Неговите раце?

³ Нели е Овој дрводелецот, Синот на Марија, брат на Јаков, Јосија, Јуда и на Симон? И нели Неговите сестри се овде, меѓу нас?“ И се соблазнија поради Него.

⁴ А Исус им рече: „Ниеден пророк не е без чест, освен во својот роден крај, меѓу роднините и во својот дом.“

⁵ И таму не можеше да направи ниту едно чудо; освен што излекува неколкумина бол­ни, полагајќи ги рацете врз нив.

Исус ги испраќа дванаесеттемина апостоли

⁶ И се чудеше на нивното неверие. Па одеше по околните села и поучу­ваше.

⁷ И ги повика дванаесеттемина, и почна да ги праќа по двајца и им даде власт над нечистите духови.

⁸ Па им заповеда да не земаат ништо за по пат, освен по еден стап: ниту торба, ниту леб, ниту пари во појасот.

⁹ Туку да се обуени во сандали и да не облекуваат по две облеки.

¹⁰ И им рече: „Ако влезете во некоја куќа, останете во неа сѐ додека не си отидете од тоа место.

¹¹ А ако некаде не ве примат, ниту ве послушаат, излегувајќи оттаму, истресете го правот од своите нозе, за ним да им се посведочи. Вистина ви велам: полесно ќе им биде на Содом и на Гомор во судниот ден, отколку на тој град.“

¹² Тие појдоа и проповедаа покајание.

¹³ Изгонуваа многу демони, и многумина болни помазуваа со масло и лекуваа.

Ирод и Исус

¹⁴ И царот Ирод слушна за Исус, зашто се прочу Неговото име, па рече: „Јован Крстител воскреснал од мртвите и затоа се случуваат чуда преку него.“

¹⁵ Едни велеа: „Илија е!“, а други: „Пророк е, или како еден од проро­ци­те.“

¹⁶ А Ирод, штом чу, рече: „Тоа е Јо­ван, на кого јас му ја отсеков главата; тој воскреснал од мртвите!“

Смртта на Јован Крстител

¹⁷ Бидејќи самиот Ирод беше пратил да го фатат Јован, го врза и го фрли во затвор, поради Иродијада, жената на брат му Фи­лип, со која Ирод се беше оженил.

¹⁸ Зашто Јован му велеше на Ирод: „Не ти е дозволено да ја имаш жената на твојот брат!“

¹⁹ А Иродијада се озлоби против него и сакаше да го убие, но не можеше.

²⁰ Зашто Ирод се плашеше од Јован, знаејќи дека тој е праведен и свет човек, и го штитеше; многу работи вршеше откако ќе го слушнеше, а со задоволство го слу­ша­ше.

²¹ И настана погоден ден кога Ирод, за својот роденден, им приготви вечера на своите кнезови, началници и галилејски старешини;

²² и влезе ќерката на Иродијада, иг­ра­ше и им угоди на Ирод и на гостите. То­гаш царот ѝ рече на девојката: „Барај од мене што сакаш и ќе ти дадам!“

²³ И ѝ се заколна: „Што и да побараш од мене, ќе ти дадам, дури и половината од моето царство.“

²⁴ А таа излезе и ја праша својата мајка: „Што да побарам?“ Таа ѝ одговори: „Главата на Јован Крстител!“

²⁵ И веднаш со брзање влезе кај царот и по­бара, говорејќи: „Сакам уште сега на чинија да ми ја дадеш главата на Јован Крстител!“

²⁶ Царот се натажи, но заради заклетвата и гостите не сакаше да от­каже.

²⁷ И царот веднаш испрати џелат и му нареди да ја донесат неговата глава.

²⁸ А тој отиде во затворот, го обезглави и ја донесе неговата глава на чинија, па ѝ ја предаде на девојката, а девојката ја даде на својата мајка.

²⁹ Кога неговите ученици слушнаа, дојдоа, го зедоа неговото тело и го положија во гроб.

Исус нахранува пет илјади луѓе

³⁰ И се собраа апостолите кај Исус, па Го известија за сѐ што направиле и поу­чувале.

³¹ А Тој им рече: „Дојдете вие самите во пусто место и одморете се малку.“ Зашто мнозина доаѓаа и си одеа, така што немаа време ни да јадат.

³² И отидоа со кораб во пусто место, насамо.

³³ И народот ги виде кога си одеа; и мнозина Го познаа, па од сите гра­дови пеш поитаа таму; и ги претекнаа и се собраа околу Него.

³⁴ А Исус, излегувајќи, виде многу на­род и се смилува над нив, зашто беа ка­ко овци без пастир; и почна да ги по­учу­ва за многу нешта.

³⁵ И бидејќи веќе стана доцна, Неговите ученици пристапија кон Него и рекоа: „Местово е пусто, а и доц­на е;

³⁶ распушти ги за да отидат по окол­ни­те села и населби и да си купат леб, зашто нема што да јадат.“

³⁷ Тој им одговори и рече: „Дајте им вие да јадат!“ А тие Му рекоа: „Да пој­деме ли да купиме за двесте денарии леб, па да им дадеме да јадат?“

³⁸ Потоа Тој ги праша: „Колку лебови имате? Отидете и видете!“ И кога видоа рекоа: „Пет леба и две риби.“

³⁹ Тогаш Исус им рече на сите да седнат во групи по зелената трева.

⁴⁰ И седнаа во групи по сто и по пе­десет.

⁴¹ Тој ги зеде петте леба и двете риби, погледна кон небото, ги благослови и ги раскрши лебовите, и им ги даде на Своите ученици, за да им ги стават пред нив; исто така им ги раздели и двете риби на сите.

⁴² И јадеа сите и се наситија.

⁴³ И собраа дванаесет кошеви полни со парчиња од лебот и од рибите.

⁴⁴ А оние што јадеа од лебовите, беа околу пет илјади мажи.

Исус чекори по вода

⁴⁵ И веднаш ги натера Своите ученици да влезат во коработ и да отидат пред Него на другата страна, кон Витсаида, додека Тој да го распушти на­ро­дот.

⁴⁶ А Тој, одделувајќи се од нив, отиде во гората за да се помоли.

⁴⁷ Кога се стемни, коработ беше среде мо­рето, а Тој сам на копното.

⁴⁸ И ги виде како се мачат веслајќи, зашто ветрот беше спротивен; а околу четвртата ноќна стража дојде кај нив, одејќи по морето, и сакаше да ги одмине.

⁴⁹ А тие, кога Го видоа како оди по морето, помислија дека тоа е привидение, и почнаа да викаат;

⁵⁰ зашто сите Го видоа и се уплашија. Тој веднаш почна да говори со нив и им рече: „Бидете храбри! Јас сум, не плашете се!“

⁵¹ И се качи кај нив во коработ и ветрот стивна. А тие беа силно запрепастени во себе и зачудени.

⁵² Зашто не го сфатија чудото со лебовите, бидејќи срцето им беше ска­менето.

⁵³ И кога преминаа, дојдоа во генисаретската земја и се задржаа таму.

⁵⁴ А штом излегоа од коработ, веднаш Го познаа.

⁵⁵ Брзо ја обиколија целата таа околија и почнаа на постела да ги носат болните таму каде што слушаа дека е Тој.

⁵⁶ И каде и да влегуваше: во села, во градови или во населби – на крстопатите по­лагаа болни и Го молеа да се допрат барем до краевите од Неговата облека. И сите што се допираа до Него, оздравуваа.