Марко 4 - Нов превод на Новиот Завет 2023

Парабола за сејачот

¹ И Тој повторно почна да поучува покрај морето; и се собра околу Него многу народ, па Тој влезе во коработ и седеше во мо­рето, а сиот народ стоеше на брегот, покрај морето.

² И ги поучуваше многу со параболи, и во Своите поуки им велеше:

³ „Слушајте! Ете излезе еден сејач да сее;

⁴ и додека сееше, едни зрна паднаа покрај патот, па долетаа пти­ци­те и ги исколваа.

⁵ Други, пак, паднаа на каменито место, ка­де што немаше многу земја, и набргу никнаа, зашто земјата не беше дла­бо­ка;

⁶ но штом изгреа сонцето, тие свенаа, па бидејќи немаа корен, се исушија.

⁷ Некои паднаа во трње; и израснаа тр­њата и ги задушија, и тие не дадоа плод.

⁸ Други паднаа на добра земја и поч­наа да даваат плод, што израсна и узреа; и принесе: некое триесет, некое шеесет, некое сто.“

⁹ И им рече: „Кој има уши да слуша, нека чуе!“

Зошто служат параболите?

¹⁰ А кога остана сам, оние што беа околу Него, заедно со дванаесеттемина, Го прашаа за параболите.

¹¹ И Тој им кажа: „Вам ви е дадено да ја знаете тајната на царството Божјо, а на оние, надворешните, сѐ им се говори во параболи,

¹² за да гледаат со очи и да не видат; да слушаат со уши и да не разбираат; за да не би се обратиле некогаш, па да им се простат гревовите.“

¹³ И им рече: „Зар не ја разбирате оваа парабола? Како тогаш ќе ги раз­бе­рете сите параболи?

Објаснување на параболата за сејачот

¹⁴ Сејачот го сее словото.

¹⁵ Посеаното покрај патот се оние кај кои се сее словото, но кај кои, откако ќе го чујат, веднаш доаѓа са­та­ната и им го грабнува словото, посеано во нивните срца.

¹⁶ Исто така и посеаното на каменито место се оние кои, штом го чујат словото, веднаш со радост го при­ма­ат,

¹⁷ но немаат во себе корен и се непостојани; па, кога ќе настане мака или гонење заради словото, веднаш се соб­лазнуваат.

¹⁸ Посеаното во трње се оние што го слушаат словото,

¹⁹ но грижите за овој век и примамли­во­ста на богатство и други желби влегуваат во нив, го задушуваат сло­вото и тоа станува бесплодно.

²⁰ А посеаните зрна на добра земја се оние што го слушаат словото и го при­ма­ат и донесуваат плод: едни триесет, други шеесет, а трети сто.“

Светило и мерка

²¹ И им рече: „Зар светило се внесува за да се стави под поклопец или под кревет, а не за да се постави на светилник?

²² Зашто нема ништо тајно, што не ќе стане јавно; ниту, пак, има нешто сокриено, што нема да излезе на виделина.

²³ Ако некој има уши да слуша, нека чуе!“

²⁴ И им велеше: „Внимавајте на она што го слушате: со каква мерка мерите, со таква ќе ви се мери, и ќе ви се придодаде, вам што слушате.

²⁵ Зашто, кој има, нему ќе му се даде; а кој нема, од него ќе се одземе и она што го има.“

Парабола за посеаното семе

²⁶ Па рече: „царството Божјо прилега на човек што фрлил семе в земја,

²⁷ па спие и станува ноќе и дење; а ка­ко никнува и како расте семето, тој не знае.

²⁸ Зашто земјата сама од себе донесува плод, најнапред стебленце, па клас, а потоа и полно зрно во класот.

²⁹ А кога ќе узрее плодот, човекот веднаш се фаќа за срп, зашто дошло времето за жетва.“

Парабола за синаповото зрно

³⁰ И уште рече: „Со што да го спо­редиме царството Божјо или со каква парабола да го прикажеме?

³¹ Тоа е како синапово зрно, кое, кога се сее в земја, е најмало од сите земни семиња;

³² а кога ќе се посее, израснува и ста­нува поголемо од сите зеленчуци, и пуш­та големи гранки, така што под неговата сенка можат да се вгнездат небесните пти­ци.“

Поучување со параболи

³³ И со многу такви параболи им го проповедаше словото, колку што мо­жеа да слушаат.

³⁴ И без параболи не им говореше, но на Своите ученици, насамо, сѐ им објас­ну­ваше.

Исус стивнува бу­ра

³⁵ А вечерта, во истиот ден, им рече: „Да ми­не­ме на спротивната страна!“

³⁶ И кога го отпуштија народот, уче­ниците Го зедоа со себе во коработ, така како што беше. А имаше и други кораби со нив.

³⁷ И се подигна бурен ветер, и брано­вите префрлаа во коработ, така што тој веќе се полнеше.

³⁸ Тој, пак, беше на кормилото и спи­еше на перница; Го разбудија и Му рекоа: „Учителе, зар не Ти е грижа што загинуваме?“

³⁹ А Тој стана, му заповеда на ветрот и му рече на морето: „Замолкни, прес­та­н­и!“ И ветрот стивна, и настана голема тишина.

⁴⁰ Па им рече: „Што сте толку плаш­ливи? Зар немате вера?“

⁴¹ И ги опфати голем страв, и си велеа еден на друг: „Кој ли е Овој, та и ветрот и морето Му се покоруваат?“