Enšimmäini kirjani korinfilaisilla 5 - Uuši Šana vienankarjalakši

Riähäššä eläjie suutitah

¹ Miula on šanottu, jotta tiän joukošša on huoruintua, šemmoistaki, mimmosešta ei ni toisenvierosien kešeššä ole kuultu. Eryäški pitäy emintimyä omana naisenah.

² Ta työ vielä šuurenteliuvutta! Itkie tiän ois pitän ta erottua omašta joukošta mieš, kumpani on viäräpiä tuommoseh.

³ Vaikka mie iče en ole tiän luona, henkeni on kuitenki tiän kera. Ta mie jo piätin, niin kuin iče oisin paikalla, mitä šillä viäräpiällä on ruattava.

⁴ Konša työ keräyvyttä yhteh miän Hospotin Iisussan Hristossan nimeššä ta Hänen voima ta miun henki ollah tiän kera,

⁵ niin antakkua tuo mieš šaatanalla. Šilloin hänen runkolla tulou tuho, ka hänen henki voipi pelaštuo miän Hospotin Iisussan Hristossan tulentapäivänä.

⁶ Ei tiän kannata šuurenteliutuo. Ettäkö tiijä, jotta näpillini hapatušta hapattau koko taikinan?

⁷ Šentäh kavistakkua ičeštänä vanha riähänhapatuš, niin jotta teistä tulis uuši taikina, rieškataikina. Ta eihän teissä enämpi ni ole riähänhapatušta, šentäh kun miän Äijänpäivän Lammaš, Hristossa, on tapettu uhrina miän riähkien takie.

⁸ Niin jotta ruvekka pruasnuimah Äijyäpäivyä, ei vanhan pahuon ta riähän hapattamina, vain happanomattomina, puhtahina ta täyveštä šytämeštä.

⁹ Aikasemmašša kirjasešša kirjutin teilä, jotta teilä ei šais olla mitänä yhtehistä huorimukšien kera.

¹⁰ Kuitenki en tarkottan tämän muailman huorimukšie enkä hyvysien ahnuštajie, en toisen oman anaštajie enkä valehjumalilla kumartajie. Šilloinhan tiän pitäis lähtie pois koko muailmašta.

¹¹ A mie kirjutin šiitä, jotta još ketä pietäh uškovellenä, a iče hiän on huorimuš tahi hyvysien ahnuštaja tahi valehjumalilla kumartaja, pahašuini, juoppo tahi anaštaja, niin šemmosešta pisykkyä loitompana. Elkyä ni šyömäh ruvekkua hänen kera.

¹² Mitäpä miun ois suutie ulkopuolisie? Ettähän työki suuti muita kuin omah joukkoh kuulujie.

¹³ Ulkopuolisie suutiu Jumala. «A työ ajakkua omašta joukošta še, ken on paha».