Enšimmäini kirjani korinfilaisilla 14 - Uuši Šana vienankarjalakši

Jumalan viessintuojat ta kielillä pakasijat

¹ Olkah toisien tykkyämini piällimmäisenä tiän elämäššä. No tavotelkua niise henkellisie lahjoja, ennein kaikkie šitä, jotta voisija tuuvva viestijä Jumalalta.

² Tuntomattomilla kielillä pakasija ei pakaja ihmisillä, kun Jumalalla; kenkänä ei ymmärrä häntä. Henken vallašša hiän pakajau peitettyjä as's'oja ouvoilla šanoilla.

³ No še, ken tuou Jumalan viestijä, pakajau ihmisillä. Hänen pakina lujentau, rohkistau ta rauhottau heitä.

⁴ Tuntomattomilla kielillä pakasija rakentau iččieh, Jumalan viessintuojan šanat rakennetah uškojakuntua.

⁵ Himottais, jotta työ kaikin pakajaisija tuntomattomilla kielillä, no vielä parempi ois, kun työ toisija viestijä Jumalalta. Jumalan viessintuoja on šuurempi kuin kielillä pakasija, još vain ei še kielillä pakasija šelitä omie pakinoja ta rakenna näin uškojakuntua.

⁶ Mitä hyötyö miušta ois, vellet, kun tulisin tiän luo ta pakajaisin vain tuntomattomilla kielillä? Ei mitänä, kun en šanelis, mitä Jumala on miula näyttän, kun miula ei ois tiijonšanoja tahi viestie Jumalalta tahi opaššušta.

⁷ Tuntomattomilla kielillä pakasija on kuin elotoin šoitin, šemmoni kuin pilli tahi arfa. Mitein vois tietyä, mitä pillillä tahi arfalla šoitetah, kun šävelet ei erottais toini toisešta?

⁸ Ta kun šotatorvešta ei lähtene šelvä iäni, kenpä šilloin tietäy varuštautuo šotah?

⁹ Šamoin työki, konša että pakaja šelvyä kieltä, kenpä teitä vois malttua? Taivahan tuuli viey tiän šanat.

¹⁰ Muailmašša on äijän kielie, kuitenki yksikänä niistä ei ole šemmoni, mitä ei vois malttua.

¹¹ A kun mie en malttane pakinan merkityštä, niin mie olen pakasijalla kuin vierašmualaini, ta pakasija niise on miula kuin vierašmualaini.

¹² Kun kerran tiän himottau šuaha henkellisie lahjoja, niin staraikua šuaha niitä äijän, jotta rakentua uškojakuntua.

¹³ Šentäh šen, ken pakajau tuntomattomilla kielillä, pitäy molie ičelläh šelittämisen lahjua.

¹⁴ Vet kun mie moliutunen kielillä, niin miun henki moliutuu, ka miun järki ei malta šiitä mitänä.

¹⁵ Niin jotta mitä pitäis ruatua? Miun pitäy moliutuo Henken antamilla šanoilla, a niise šemmosilla šanoilla, kumpasie mie maltan. Mie laulan Henken antamalla kielellä, a niise šemmosella kielellä, kumpaista mie maltan.

¹⁶ Kun kiittänet Jumalua vain Henken antamalla kielellä, niin mitein paikalla olija ulkopuolini vois šanuo «amin» šiun kiitäntäh, kun hiän ei malta šiun šanoja?

¹⁷ Šie kyllä kiität hyvin, vain tuo toini ei šiitä hyövy.

¹⁸ Mie pakajan kielillä enämmän kuin kenkänä teistä, ta kiitän šiitä Jumalua.

¹⁹ Kumminki uškojakunnašša ennein šanon viisi maltettavua šanua kuin tuhanšie šanoja tuntomattomalla kielellä, jotta voisin opaštua toisieki.

²⁰ Vellet, elkyä olkua ajatukšilta lapšie. Pahan ruannašša olkua taitamattomie kuin lapšet, ka olkah teilä aikuhisien ajattelu.

²¹ Sakonan kirjašša on šanottu: – Vierahilla kielillä ta vierašmualaisien šuičči rupien pakajamah tällä rahvahalla, ta šiitäki še ei kuuntele Milma, šanou Hospoti.

²² Täštä niättä, jotta pakinat ouvoilla kielillä ei ole tarkotettu merkiksi uškojilla vain niillä, ket ei ušota. No a Jumalan viessintuojien šanomat ei ole tarkotettu merkiksi uškomattomilla, vain uškojilla.

²³ Kun uškojakunnašša kaikin paistais ouvoilla kielillä ta šinne tulis ulkopuolisie tahi niitä, ket ei ušota, niin eikö hyö šanottais, jotta työ oletta järeltä lähten?

²⁴ A kun kaikin tuotais viestijä Jumalalta, ta sluušpah tulis epäuškoni tahi ulkopuolini, niin joka šana viärittäis ta suutis häntä.

²⁵ Šilloin kaikki hänen šytämen peittomielet tultais näkyvih. Hiän heittyis očin muah, molis Jumalua ta šanois: «Tosieh Jumala on tiän kera».

Neuvoja uškojakunnan sluušpah nähen

²⁶ Ka mitä ruatua, vellet? Konša keräyvyttä yhteh, niin jokahisella teistä on mitänih tuotavua: kellä kiitošlaulu, kellä opaššuš, ken šanelou, mitä Jumala on hänellä näyttän, ken pakajau ouvoilla kielillä, ken šelittäy šen pakinan. Kaiken tämän pitäy koituo yhtehisekši hyväkši.

²⁷ Kun sluušpašša paistaneh kielillä, niin paiskah kakši tahi enintäh kolme. Heijän pitäy paissa yksi toisen peräh, ta kennih šelittäkkäh pakinat.

²⁸ No kun šielä ei olle šelittäjyä, niin olkah kielillä pakasija uškojakunnan sluušpašša iänettäh ta paiskah vain ičelläh ta Jumalalla.

²⁹ Šamoin Jumalan viessintuojista paiskah vain kakši tahi kolme, a toiset tutkikkah, ollahko nuo viessit Jumalalta vain ei.

³⁰ A kun kellä šiinä istujista Jumala näyttänöy mitänih, niin iellini pakasija lopettakkah oman pakinan.

³¹ Työ kaikin voitta yksi toisen peräh šanella Jumalan antamie viestijä, jotta niijen kautti jokahini vois opaštuo ta šuaha rohkevutta.

³² Jumalan viessintuojat šuatetah hallita omua henkellistä lahjua,

³³ Jumala niätšen on rauhan Jumala eikä taho, jotta uškojakunnašša kaikki ois šekasin. Niin kuin kaikissa pyhien uškojakunnissa,

³⁴ šamoten teiläki naisien pitäy olla iänettäh, konša työ keräyvyttä yhteh. Heijän ei šua paissa. Heijän pitäy vain kuunnella, niin kuin Sakonaki käšköy.

³⁵ Kun hyö tahottaneh mitä tietyä, niin kyšykkäh šiitä koissa omalta mieheltäh, šentäh kun huikie on naisen paissa uškojakunnašša.

³⁶ Tiänkö luota Jumalan šana läksi muailmah? Tahi tuliko še yksistäh tiän luo?

³⁷ Ken uškou, jotta hiän on Jumalan viessintuoja tahi on šuanun muita Pyhän Henken lahjoja, še tietäkkäh, jotta mitä mie täššä teilä kirjutan, ne ollah Hospotin käškyjä.

³⁸ Kun ken ei tietäne tätä, olkah tietämättä.

³⁹ Niin jotta, vellet, kuotelkua šuaha Jumalan viessintuojan nero, ta elkyä kieltäkkyä kielillä pakajamista.

⁴⁰ Kaikki vain pitäy ruatua kunnolla ta omalla ajallah.