Rutarbók 1 - BÍBLIA

Rut fer til Betlehem við Nóomi

¹ Einaferð á døgum dómaranna – tá ið hungur og hall var í landinum – rýmdi maður úr Betlehem í Júda til tess at búgva í útisetri í Móab landi; við honum var kona hans og tveir synir.

² Maðurin æt Elimelek, kona hansara Nóomi og synirnir Maklon og Kiljon – Efraititar úr Betlehem í Júda. Tey komu nú til Móab lands og dvaldu har.

³ Tá doyði Elimelek, maður Nóomi, og hon sat eftir við báðum sonum sínum.

⁴ Teir tóku sær móabitiskar konur, onnur æt Orpa og hin Rut, men tá ið tey høvdu búð har eini tíggju ár,

⁵ doyðu eisini teir báðir, Maklon og Kiljon, so at konan sat eina eftir báðar synir sínar og mann sín.

⁶ Tá bjóst hon til ferðar saman við sonarkonunum heim aftur úr Móab landi; tí at hon hevði hoyrt í Móab landi, at Harrin hevði vitjað fólk sítt og givið teimum breyð.

⁷ Og hon fór avstað saman við sonarkonum sínum haðan, sum hon hevði búð; men á ferðini heim aftur til Júdalands

⁸ segði Nóomi við báðar sonarkonur sínar: «Farið tit báðar heim hvør til móður sína! Harrin fylgi tykkum við øllum góðum, eins og tit hava verið góðar ímóti teimum, ið deyðir eru, og ímóti mær;

⁹ Harrin gevi tykkum, at tit mega finna heimstað hvør í húsi mans síns!» Síðan kysti hon tær; men tær skóru í grát

¹⁰ og søgdu við hana: «Nei, vit koma við tær til fólk títt!»

¹¹ Men Nóomi svaraði: «Snúgvið heim aftur, døtur mínar! Hví vilja tit koma við mær? Man eg enn bera synir undir belti, ið mega verða menn tykkara?

¹² Vendið aftur, døtur mínar, og farið heim, tí at eg eri ov gomul at verða gift aftur; men um so var, at eg hevði vón um aftur at fingið mann – ja, á hesi nátt – og eg føddi honum synir,

¹³ áttu tit tá at bíða, til tess at teir vóru tilkomnir? Skuldu tit sitið innistongdar við ongum manni? Nei, døtur mínar, tykkara vegna er mær hugur tungur; tí at tung liggur hond Harrans á mær!»

¹⁴ Aftur tóku tær sáran at gráta; og Orpa kysti vermóður sína; men Rut kundi ikki slíta seg leysa.

¹⁵ Tá mælti hon: «Sí, mágkona tín er á ferð heim til fólks síns og Guðs síns; far nú heim aftan á mágkonu tína!»

¹⁶ Men Rut svaraði: «Strong ikki á meg, at eg skal fara frá tær og venda heim aftur; tí at hagar, sum tú fert, vil eg fara; og har sum tú liggur nátt, vil eg liggja nátt; títt fólk skal vera mítt fólk, og tín Guð skal vera mín Guð;

¹⁷ á tí staði, har tú doyrt, vil eg doyggja og vera jarðað har; Harrin revsi meg bæði nú og framvegis, um ikki deyðin eina skal skilja meg við teg!»

¹⁸ Tá ið hon nú sá, at Rut var við sítt og vildi koma við henni, gavst hon at tala til hennara.

¹⁹ Síðan hildu tær báðar áfram, til tær komu til Betlehem; men tá ið tær komu inn í Betlehem, kom øll bygdin í røring, og konur spurdu: «Er hetta Nóomi?»

²⁰ Men hon segði við tær: «Kallið meg ikki Nóomi; kallið meg Mára, tí at hin alvaldi hevur boðið mær beiskan lutin!

²¹ Rík fór eg hiðan, men tómhenta hevur Harrin latið meg koma aftur. Hví kalla tit meg Nóomi, tá ið Harrin hevur vitnað ímóti mær og hin alvaldi volt mær trega?»

²² Soleiðis kom nú Nóomi heim aftur úr Móablandi og við henni Rut, hin móabitiska sonarkona hennara; og tær komu til Betlehem, tá ið byggskurðurin byrjaði.