Hósea 2 - BÍBLIA

Hin ótrúgvi Ísrael

² Setið at, ja, setið at móður tykkara, tí at hon er ikki longur kona mín, og eg eri ikki maður hennara; koyri hon burtur av andliti og bróstum sínum merki eftir hori og hjúnalagsbroti!

³ Annars lati eg hana úr hvørjum tráði, so at hon stendur nakin, eins og tá ið hon varð fødd; eg geri hana at oyðimørk og vatnleysum reyni og lati hana doyggja í tosta.

⁴ Eg miskunni ikki børnum hennara, tí at tey eru skøkjubørn.

⁵ Tí at skøkja hevur móðir teirra verið, og skammleys var hon, sum átti tey; hon hevur jú sagt: «Eg vil fylgja alskarum mínum, ið geva mær breyð mítt og vatn mítt, ull mína og lín mítt, olju mína og vín mítt.»

⁶ Sí, tessvegna byrgi eg veg hennara við tornum og laði garðar fyri henni, so at hon finnur ikki rásir sínar.

⁷ Hon skal renna aftan á alskarum sínum og ikki fáa teir aftur, leita eftir teimum og ikki finna teir. Men tá man hon siga: «Eg vil fara aftur til fyrra mann mín, tí at tá signaðist mær lutur mín.»

⁸ Hon skilir ikki, at tað eri eg, sum havi givið henni kornið, aldinløgin og oljuna og nøgd av silvuri og gulli, sum tey hava gjørt til Báalar.

⁹ Tessvegna taki eg korn mítt aftur og aldinløgin mín hvørt í sínum tíma, nemi ull mína burtur og lín mítt, sum hon hylur nakni sítt við.

¹⁰ Nú nekti eg skomm hennara beint fyri eygunum á alskarum hennara; úr míni hond kann eingin henni bjarga.

¹¹ Eg geri enda á øllum fagnaði hennara, á hátíðum, tendringardøgum, hvíludøgum og øllum veitsluhátíðum hennara.

¹² Eg vil oyða víntrø hennara og fikutrø, sum hon segði vera ta skøkjuløn, ið hon hevði fingið av alskarum sínum; eg geri tey at runnaskógi og lati villdjórini skræða tey í seg.

¹³ Eg vil aga hana fyri hátíðir Báalanna, tá ið hon kyndi teimum offureld og skrýdd við nasaringum og hálsmeni fylgdi alskarum sínum; men meg hon gloymdi, sigur Harrin.

Fyrijáttan um frelsu

¹⁴ Sí, tessvegna vil eg lokka hana og leiða hana út í oyðimørkina og tala blídliga við hana.

¹⁵ Tá gevi eg henni víngarðar hennara aftur og geri Ógævudalin at Vónarliði. Har skal hon syngja eins og á ungdómsdøgum sínum, sum tá ið hon fór úr Egyptalandi.

¹⁶ Á tí degi, sigur Harrin, manst tú siga við meg: maður mín, og ikki longur: Báal mín;

¹⁷ eg skal venja hana frá at taka Báalanna nøvn upp á tunguna; nøvn teirra skulu ikki verða munað.

¹⁸ Á tí degi geri eg fyri teir sáttmála við djór markarinnar, við fuglar himinsins og skriðkykt jarðarinnar og oyði úr landinum boga og svørð og bardagar og lati tey búgva ekkaleys.

¹⁹ Eg man festa mær teg um ævir í rættvísi og rættlæti, í kærleika og miskunnsemi;

²⁰ eg man festa mær teg í trúfesti, og tú skalt kenna Harran.

²¹ Á tí degi man eg bønhoyra, sigur Harrin, eg man bønhoyra himinin, og hann man bønhoyra jørðina.

²² Jørðin man bønhoyra kornið, vínberjaløgin og oljuna; og tey munnu bønhoyra Jizreel.

²³ Og eg skal sáa mær hana í landinum og miskunna «Náðileysu» og siga við «Ikki-mítt-fólk»: «Tú ert fólk mítt;» og hann skal siga: «Guð mín.»