Hásongurin 8 - BÍBLIA

¹ Gævi tú vart mær sum bróðir, ið sogið hevði bróst móður mínar! Hittust vit tá har úti, skuldi eg kyst teg, og eingin sagt meg ringa fyri tað,

² eg skuldi leitt teg í hús móður mínar, inn í skemmu hennar, ið meg ól, givið tær kryddvín at drekka, berjaløg av granattræi mínum.

³ Vinstra hond hans er undir høvdi mínum, við síni høgru hann meg fevnir.

⁴ Eg svørji tykkum, Jorsala døtur, órógvið ikki ástina, vekið hana ikki, fyrr enn hon vil tað sjálv!

⁵ Hvør er hon, ið kemur har av heiðini og styðjar seg við unnusta sín? «Undir apaldinum eg vakti teg; har átti teg móðir tín, har føddi teg hon, ið teg ól.»

⁶ Legg meg sum innsiglisring á títt hjarta, eins og innsiglisring á tín arm! Tí at ástin er sterk eins og deyðin, hørð eins og Hel í vandlæti sínum; gløður hennar eru brandagløður, logar hennar eru logar Harrans.

⁷ Mikil vøtn kunnu ikki ástina sløkkja, áarstreymar ikki fløða hana undir; um maður gav fyri ástina allan eyð í húsi sínum, hvør vildi vanvirt hann fyri tað?

⁸ Vit eiga unga systur, sum enn ikki hevur bróst; hvat skulu vit gera við systur okkara, tá ið einhvør kemur at biðja um hana?

⁹ Er hon múrur, tá gera vit krúnu úr silvuri á hann; men er hon hurð, so loka vit hana við sedrisbjálka.

¹⁰ Eg eri múrur, og bróst míni eru torn. Tá varð eg í eygum hans sum hon, ið finnur frið.

¹¹ Sálomon átti víngarð í Báal-Hámon; henda víngarð læt hann varðmonnum upp í hendur; hvør teirra læt honum fyri grøðina túsund siklar í silvuri.

¹² Víngarð mín eg havi fyri meg sjálvan; eig tú, Sálomon, tínar túsund, og teir, ið ávøkstin gæta, tvey hundrað.

¹³ Tú, sum býrt í gørðunum, vinir lýða á rødd tína, lat meg hoyra hana!

¹⁴ Far tú undan, unnusti mín, og ver tú líkur skógargeit ella hindarkálvi á fjøllum við angandi urtum!