Efesusbrævið 4 - BÍBLIA

Paulus áminnir at varðveita einleika andans

¹ Eg áminni tykkum tí, eg hin bundni í Harranum, til at liva soleiðis, sum hóskandi er fyri ta kallan, sum tit vórðu kallaðir við,

² við øllum lítillæti og spakføri og langmóði, so at tit umbera hvør annan í kærleika,

³ og leggja tykkum eina við at varðveita einleika andans í bandi friðarins.

⁴ Eitt likam og ein andi, eins og tit eisini vórðu kallaðir til eina vón í kallan tykkara,

⁵ ein harri, ein trúgv, ein skírn;

⁶ ein Guð og faðir at øllum, hann sum er yvir øllum og gjøgnum alt og í øllum.

Náðigávurnar eru givnar til uppbyggingar av likami Krists

⁷ Men einum og hvørjum av okkum varð náðin givin eftir tí máli, sum Kristus hevur mált honum gávu sína við.

⁸ Tí verður tað sagt: «Hann fór upp til hæddar og førdi burtur fangar og gav monnunum gávur.»

⁹ Men hetta «hann fór upp», hvat er tað annað enn tað, at hann eisini fór niður til hinar lægru partarnar á jørðini?

¹⁰ Tann, sum fór niður, er eisini hin sami, sum fór upp, høgt upp um allar himnar, til tess at hann skuldi fylla alt.

¹¹ Og tað er hann, sum gav okkum summar til ápostlar, summar til profetar, summar til trúboðarar, summar til hirðar og lærarar,

¹² fyri at gera hini heilagu fullbúgvin, til at gera tænastu, til uppbyggingar av likami Krists,

¹³ inntil vit allir samlir vinna fram til einleikan í trúnni og í kunnleikanum um son Guðs, til fulla mensku, til vakstrarmálið fyri fylling Krists,

¹⁴ fyri at vit ikki longur skulu vera ómyndingar, sum kastast og rekast higar og hagar av hvørjum lærdóms vindi av falslótum manna, við svikum av ilskuráðum teirra, sum eru í villu;

¹⁵ men at vit, sannførir í kærleika, skulu í øllum lutum vaksa upp til hansara, sum er høvdið, Kristus,

¹⁶ so at alt likamið, samanfest og samanbundið við einum og hvørjum liði, sum ger sítt gagn samsvarandi teirri kraft, sum hvørjum einstøkum luti er tilmáld, veksur likamsins vøkstur til uppbygging sína í kærleika.

Ávaring móti heiðinskapi

¹⁷ Tí sigi eg hetta og vitni í Harranum, at tit ikki longur mega liva, eins og heidningarnir liva í fáfongd huga síns,

¹⁸ myrktir sum teir eru í hugsunarhátti sínum, ókunnigir við lív Guðs vegna ta fákunnu, sum er í teimum og sum kemur av herðingini í hjarta teirra,

¹⁹ við tað at teir dulir eru farnir út í ólevnað, til alskyns óreinskugerð í ágirnd.

²⁰ Men tit hava ikki á tílíkan hátt lært um Krist,

²¹ um tit annars hava hoyrt um hann og eru upplærdir í honum, soleiðis sum sannleikin er í Jesusi:

²² at tit, hvat ið hini fyrru atferð tykkara viðvíkur, skulu leggja av hina gomlu menniskju, sum verður spilt av hinum tølandi girndunum,

²³ men verða endurnýggjaðir í anda huga tykkara,

²⁴ og íklæðast hina nýggju menniskju, sum er skapað eftir Guði í rættlæti og heilagleika sannleikans.

Ávaring móti heidnum syndum, sum nevndar eru

²⁵ Leggið tí lygnina av og talið sannleika, hvør við næsta sín, við tað at vit eru limir hvør hjá øðrum.

²⁶ Um tit verða illir, tá syndið ikki! Sólin má ikki seta yvir illskap tykkara!

²⁷ Og gevið ikki djevlinum nakað føri!

²⁸ Tann, sum stjelur, stjali ikki longur, men arbeiði heldur og geri tað, sum gott er, við hondum sínum, so at hann kann hava nakað at geva tí, sum líður neyð!

²⁹ Eingin illavorðin tala komi út av munni tykkara, men slík, sum er góð til uppbyggingar, har sum tað gerst neyðugt, so at hon kann veita teimum náði, sum áhoyra.

³⁰ Og gerið ikki Guðs heilaga anda sorg, sum tit eru innsiglaðir við til endurloysingardagin!

³¹ Allur beiskleiki og yvirhugi og illsinni og hávi og spottan veri langt burtur frá tykkum tillíka við øllum óndskapi!

³² Men verið góðir hvør við annan, miskunnsamir, so at tit fyrigeva hvør øðrum, eins og Guð hevur fyrigivið tykkum í Kristi.