Ámos 5 - BÍBLIA

Harmkvæði yvir Ísrael

¹ Hoyrið hetta orð, sum eg hevji eins og harmljóð yvir tykkum, Ísraelsmenn:

² Fallin er hon, moyggin Ísrael, rísur ikki aftur, liggur endilong á jørðini; eingin reisir hana aftur.

³ Tí at so sigur Harrin, drottin: Tann borg, ið býr út túsund í hernað, fær hundrað aftur, og tann, sum býr út hundrað, fær tíggju aftur í Ísraels húsi.

Sonn gudsdýrkan

⁴ Tí at so sigur Harrin við Ísraels hús: Leitið til mín, tá skulu tit liva!

⁵ Leitið ikki til Betel, gangið ikki til Gilgal og haldið ikki yvir til Beersjebu; tí at Gilgal skal í útlegd og Betel verða oyðimørk.

⁶ Leitið til Harrans, at tit mega liva, so at hann ikki kemur eins og eldur yvir Jósefs hús og oyðir, so at eingin verður eftir, sum kann sløkkja í Betel.

Órættvísir dómarar

⁷ – Vei teimum, ið broyta rættin í malurt og rinda rættlætið til jarðar –

Guðs veldi

⁸ Hann, sum skapaði Sjeystjørnuna og Orion, gjørdi náttarmyrkrið at lýsing og dag til dimma nátt, sum kallar á havsins vøtn og oysir tey út yvir jørðina, Harrin er hans navn;

⁹ hann oyðir hinar sterku og sorlar hervirki teirra.

Dómsorð yvir órættvísar stjórnarmenn

¹⁰ Teir hata hann, ið verjir rættin á tingi, og hava mótboð av teimum, ið tala satt.

¹¹ Tessvegna av tí at tit traðka hin vesæla niður og taka eykagjald av korni hans, tí skulu tit byggja hús av høgdum gróti, men ikki búgva í teimum, og leggja inn frálíkar víngarðar, men ikki drekka vínið úr teimum.

¹² Tí at eg veit, at mong eru misbrot tykkara og syndir tykkara miklar, tit, ið kúga hin sakleysa, taka við mutri og sýta fátækum rætt á tingi;

¹³ tessvegna tigur hyggin maður nú um stundir, tí at hetta eru vándar tíðir.

Iðran og viðvending

¹⁴ Søkið tað góða og ikki tað illa, at tit mega liva; tá skal Harrin, Guð herliðanna, vera við tykkum, eins og tit eru vanir at siga.

¹⁵ Hatið tað illa og elskið tað góða og fremjið rættin á tingi; kanska tá Harrin, Guð herliðanna, náðar tí, sum eftir verður av Jósefi.

Ísraels undirgangur

¹⁶ Tessvegna sigur Harrin, drottin, Guð herliðanna: Á øllum torgum skulu menn vena seg, og ljóða skal á øllum gøtum: «Vei, vei!» Bøndur skulu stevna harmkvøðarum til sorgar og deyðakvartanar;

¹⁷ í hvørjum víngarði verður deyðakvartan, tá ið eg fari gjøgnum miðjan teg, sigur Harrin.

Harrans dagur

¹⁸ Vei tykkum, ið tráa eftir degi Harrans! Hvat skilir tykkum dagur Harrans? Hann er myrkur og ikki ljós.

¹⁹ Tað verður, eins og tá maður flýggjar undan ljóni og rennur seg beint á bjørn, ella hann rennur heim og styðjar seg við hondini aftur at vegginum, og ormur tá bítur hann.

²⁰ Ja, dapur er dagur Harrans, ikki bjartur; bølasvartur uttan ljósglæmu.

²¹ Eg hati og vanmeti hátíðir tykkara, torgi ikki roykin av hátíðarstevnum tykkara,

²² um tit ofra mær brennioffur. Eg havi ongan tokka í tykkara grónofrum, eg líti ikki at tykkara takkarofrum av gøðingarkálvum;

²³ burtur við tykkara glymjandi songi, eg vil ikki hoyra hørpuljóð tykkara!

²⁴ Latið heldur rættin streyma fram sum vatn og rættlætið sum á, ið ikki tornar upp.

²⁵ Hava tit, Ísraels hús, borið mær fram sláturoffur og grónoffur hini fjøruti árini í oyðimørkini?

²⁶ Nú skulu tit bera Sakkut, kongi tykkara, og Kevan, stjørnu guds tykkara, gudamynd, sum tit hava gjørt tykkum;

²⁷ eg reki tykkum í útlegd eystur um Dámaskus, sigur Harrin – Guð herliðanna er navn hans.