Łukasza 20 - Biblia Warszawska 1975

Rozmowa Jezusa z kapłanami w świątyni

¹ I stało się jednego dnia, gdy nauczał lud w świątyni i zwiastował dobrą nowinę, że przystąpili arcykapłani i uczeni w Piśmie wraz ze starszymi

² I rzekli do niego, mówiąc: Powiedz nam, jaką mocą to czynisz albo kto ci dał moc.

³ A On, odpowiadając, rzekł do nich: Zapytam i Ja was o pewną rzecz, a powiedzcie mi!

⁴ Czy chrzest Jana był z nieba, czy od ludzi?

⁵ Oni zaś rozważali to, mówiąc między sobą: Jeśli powiemy: Z nieba, to rzecze: Czemuście więc mu nie uwierzyli?

⁶ Jeśli zaś powiemy: Od ludzi, cały lud ukamienuje nas, jest bowiem przekonany, że Jan. jest prorokiem.

⁷ Odpowiedzieli więc, że nie wiedzą, skąd.

⁸ Tedy Jezus powiedział do nich: To i Ja wam nie powiem, jaką mocą to czynię.

Podobieństwo o dzierżawcach winnicy

⁹ I począł mówić do ludu to podobieństwo: Pewien człowiek zasadził winnicę i wydzierżawił ją wieśniakom, i odjechał na dłuższy czas.

¹⁰ A we właściwym czasie posłał do tych wieśniaków sługę, aby mu dali owoców z winnicy. Ale wieśniacy, obiwszy go, odprawili z niczym.

¹¹ Ponownie więc posłał innego sługę. Lecz oni i tego obili i znieważyli, i odprawili z niczym.

¹² Potem jeszcze trzeciego posłał. A oni także i jego poranili i wyrzucili precz.

¹³ Rzekł tedy właściciel winnicy: Co mam uczynić? Wyślę syna mego umiłowanego; może tego uszanują.

¹⁴ Lecz gdy go wieśniacy ujrzeli, rozprawiali między sobą, mówiąc: To jest dziedzic, zabijmy go, a dziedzictwo będzie nasze.

¹⁵ I wyrzuciwszy go poza winnicę, zabili. Co więc uczyni im właściciel winnicy?

¹⁶ Przyjdzie i wytraci tych wieśniaków, a winnicę odda innym. Usłyszawszy to, rzekli: Przenigdy!

¹⁷ On zaś, spojrzawszy na nich, rzekł: Cóż więc znaczy to, co napisane: Kamień, który odrzucili budowniczowie, stał się kamieniem węgielnym?

¹⁸ Każdy, kto by upadł na ten kamień, roztrzaska się, a na kogo by on upadł, zmiażdży go.

¹⁹ A uczeni w Piśmie i arcykapłani chcieli go dostać w swoje ręce w tej właśnie godzinie, lecz bali się ludu. Zrozumieli bowiem, że przeciwko nim skierował to podobieństwo.

O płaceniu podatków cesarzowi

²⁰ Śledzili go więc, nasłali szpiegów, którzy udając sprawiedliwych, mieli go przyłapać na jakimś słowie, aby go wydać władzy i mocy starosty.

²¹ I zadali mu takie pytanie: Nauczycielu, wiemy, że dobrze mówisz i nauczasz, i nie masz względu na osobę, lecz zgodnie z prawdą drogi Bożej nauczasz.

²² Czy godzi się nam płacić podatek cesarzowi, czy nie?

²³ Lecz On, przejrzawszy ich podstęp, rzekł do nich:

²⁴ Pokażcie mi denar. Czyją nosi podobiznę i napis? A oni rzekli: Cesarza.

²⁵ On zaś rzekł do nich: Oddawajcie więc cesarzowi, co jest cesarskie, a Bogu, co jest Boże.

²⁶ I nie zdołali go złapać na słowie przed ludem, a nie mogąc wyjść z podziwu nad jego odpowiedzią, zamilkli.

O zmartwychwstaniu

²⁷ Potem przystąpili do niego niektórzy saduceusze, zaprzeczający zmartwychwstaniu, i zadali mu pytanie,

²⁸ Mówiąc: Nauczycielu, Mojżesz napisał nam, że jeśli czyjś brat żonaty umrze bezdzietnie, powinien jego brat pojąć żonę i wzbudzić potomstwo bratu swemu.

²⁹ Otóż było siedmiu braci. I pierwszy, pojąwszy żonę, umarł bezdzietnie.

³⁰ Także i drugi,

³¹ I trzeci pojął ją; i podobnie także owych siedmiu nie pozostawiło po sobie dzieci i pomarło.

³² Wreszcie zmarła i ta niewiasta.

³³ Otóż, którego z nich żoną będzie przy zmartwychwstaniu ta niewiasta? Wszak owych siedmiu miało ją za żonę.

³⁴ I rzekł do nich Jezus: Synowie tego świata żenią się i za mąż wychodzą,

³⁵ Lecz ci, którzy zostają uznani za godnych dostąpienia tamtego świata i zmartwychwstania, ani się nie żenią, ani za mąż nie wychodzą.

³⁶ Gdyż już nie mogą umrzeć, są bowiem równi aniołom, a jako uczestnicy zmartwychwstania są synami Bożymi.

³⁷ A że umarli wzbudzeni będą, to i Mojżesz zaznaczył przy krzaku gorejącym, gdy nazywa Pana Bogiem Abrahama i Bogiem Izaaka, i Bogiem Jakuba.

³⁸ Nie jest On przeto Bogiem umarłych, ale żywych. Dla niego bowiem wszyscy żyją.

³⁹ A odpowiadając na to, niektórzy z uczonych w Piśmie rzekli: Nauczycielu! dobrze powiedziałeś.

⁴⁰ Gdyż już nie odważyli się pytać go o cokolwiek.

O Chrystusie — czyim jest synem

⁴¹ Rzekł więc do nich: Jak to jest, że mówią, iż Chrystus jest synem Dawidowym?

⁴² Sam Dawid bowiem powiada w księdze Psalmów: Rzekł Pan Panu memu: Siądź po prawicy mojej,

⁴³ Aż położę nieprzyjaciół twoich podnóżkiem stóp twoich.

⁴⁴ Dawid więc nazywa go Panem, jakże więc jest jego synem?

Ostrzeżenie przed uczonymi w Piśmie

⁴⁵ A gdy cały lud słuchał, rzekł do uczniów:

⁴⁶ Strzeżcie się uczonych w Piśmie, którzy chętnie chodzą w długich szatach i lubią pozdrowienia na placach i pierwsze krzesła w synagogach, i przednie miejsca na ucztach,

⁴⁷ A pożerają domy wdów i dla pozoru długie modły odprawiają. Ci surowszy otrzymają wyrok.