DANIEL - A Biblia Galega (Ed. SEPT) 9 - Biblia SEPT

A profecía das setenta semanas

¹ No ano primeiro de Darío, fillo de Axuero, da caste dos medos, que fora constituído rei do reino dos caldeos,

² no ano primeiro do seu reinado, eu, Daniel, tratei de comprobar nos libros da palabra de Deus dirixida ó profeta Xeremías, o número de anos que tiñan que pasar sobre as ruínas de Xerusalén: setenta anos.

³ Despois volvín o meu rostro cara ó Señor Deus, pregándolle con oracións e súplicas, con xaxún, saco e cinsa.

⁴ Rogueille ó Señor, meu Deus, e fíxenlle a miña confesión, dicindo: Señor, Deus grande e terrible, que conservas a alianza e a benevolencia cos que te aman e observan os teus mandamentos.

⁵ Nós pecamos, cometemos crimes, fomos impíos, rebelámonos, afastándonos dos teus mandamentos e preceptos.

⁶ Non fixemos caso dos teus servos os profetas, que lles falaron no teu nome ós nosos reis, ós nosos xefes, ós nosos pais e a toda a poboación do país.

⁷ Ti, Señor, tes a razón, pero nós temos a cara chea de vergonza, como lles pasa hoxe ós homes de Xudá, ós habitantes de Xerusalén e a todo Israel, vivan preto ou lonxe, en todos os países por onde os espallaches a causa das infidelidades que cometeron contra Ti.

⁸ Señor, a vergonza canga sobre nós, sobre os nosos reis, os nosos xefes e os nosos pais, porque pecamos contra Ti.

⁹ Pero é propio do Señor, noso Deus, ter misericordia e perdoar, aínda que nos teñamos rebelado contra El.

¹⁰ Non fixemos caso do Señor, noso Deus, de obedecer as instrucións que El nos deu por medio dos profetas, os seus servos.

¹¹ Todo Israel incumpriu a túa lei e afastouse dela sen escoitar a túa voz, por iso caeron enriba de nós a maldición e mais a imprecación escritas na Lei de Moisés, servo de Deus, pois pecamos contra El.

¹² El cumpriu a palabra que pronunciara contra nós e contra os xefes que nos gobernaban, traendo sobre nós unha calamidade tan grande que nunca houbo outra debaixo do ceo como a que acaeceu en Xerusalén.

¹³ Tal como está escrito na Lei de Moisés, sobreveunos toda esta desgraza; con todo, nós non tratamos de aplacar o Señor, noso Deus, converténdonos dos nosos crimes e recoñecendo a túa verdade.

¹⁴ O Señor estivo atento a esta calamidade e tróuxoa sobre nós, porque o Señor, noso Deus, é xusto en todas as obras que fai; pero nós non escoitamos a súa voz.

¹⁵ E agora, Señor, noso Deus, que fixeches saír o teu pobo do país de Exipto con man forte, acadando tal sona que dura ata hoxe: nós pecamos, procedemos inicuamente.

¹⁶ Señor, en conformidade coa túa xustiza, prégoche que se afaste a túa ira e mais o teu furor da túa cidade, Xerusalén, o teu monte santo. Pois por causa dos nosos pecados e polos delitos de nosos pais Xerusalén e mais o teu pobo son obxecto de escarnio para todos os pobos veciños.

¹⁷ Agora, pois, noso Deus, escoita a oración e mais as súplicas do teu servo, e fai brillar o teu rostro sobre o teu santuario desolado, en atención a ti mesmo, Señor!

¹⁸ Meu Deus, inclina o teu oído e escóitame, abre os ollos e mira a nosa desolación e a cidade sobre a que se invoca o teu nome, porque non presentamos ante Ti as nosas súplicas apoiados nas nosas obras de xustiza, senón na túa gran misericordia.

¹⁹ Escoita, Señor; perdoa, Señor; atende e actúa, Señor; non tardes máis, por mor de Ti mesmo, meu Deus!, pois o teu nome é invocado sobre a túa cidade e sobre o teu pobo.

O anxo explica a profecía

²⁰ Estaba eu falando aínda, pregando e confesando o meu pecado e mais o do meu pobo Israel, e presentando a miña súplica ó Señor, meu Deus, en favor do seu monte santo.

²¹ Aínda estaba pronunciando a miña oración, cando Gabriel, o personaxe que eu vira na visión ó comezo, chegou voando onda min no momento da oblación vespertina.

²² En chegando, falou comigo; díxome: Daniel, acabo de saír para ilustrar a túa intelixencia.

²³ Ao comezar as túas súplicas, tomouse unha decisión, e eu vin para te informar dela, pois ti es un predilecto. Polo tanto, presta atención á palabra e fai por entender a visión:

²⁴ Foron fixadas setenta semanas para o teu pobo e a túa cidade santa coa intención de facer cesar o delito, pórlle fin ó pecado e expiar a iniquidade, para dar cabida á xustiza eterna, para selar a visión e mais a profecía e unxir o lugar santo dos santos.

²⁵ Trata de saber e comprender: desde o momento en que saíu a orde de reconstruír Xerusalén ata o Príncipe unxido pasarán sete semanas. Durante sesenta e dúas semanas construiranse de novo as prazas e mais os foxos, con seren tempos difíciles.

²⁶ Despois das sesenta e dúas semanas matarán o unxido inocente. O pobo do príncipe que vai vir destruirá a cidade e mais o santuario. O seu remate virá por unha inundación, pero ata o final están decretadas guerra e devastacións.

²⁷ Fará unha alianza firme con moitos durante unha semana, e no medio da semana fará cesar o sacrificio e mais a oblación. E no templo porá a abominación da desolación, ata que a ruína decretada veña sobre o devastador.