የልሳን መናገር ማለት እንደ መጀመሪያው ክፍለ ዘመን ክርስቲያኖች ሳይማሩት በተለያዩ ቋንቋዎች የመናገር ተአምራዊ ችሎታ ነው። የልሳን ንግግር የሰማይ ቋንቋ እንደሆነና በሕይወታችን የመንፈስ ቅዱስ እንቅስቃሴ ምልክት እንደሆነ ይታመናል። በአንድ ሰው ሕይወት ውስጥ የመንፈስ ቅዱስ መገለጥ ማኅተም ነው። ይህ ተአምር ለመጀመሪያ ጊዜ የተመዘገበው በኢየሩሳሌም፣ በጰንጠቆስጤ በዓል ጠዋት ላይ እንደሆነ በሐዋርያት ሥራ መጽሐፍ ተጽፏል።
በልሳን የሚናገር ሰው ለሰዎች ሳይሆን ለእግዚአብሔር ነው የሚናገረው፣ በዚህም መንገድ ራሱን ያንጻል። በልሳን የመናገር ኃይል መብት ነው፣ ምክንያቱም ከስሜት ሳይሆን መንፈስ በቀጥታ ከእግዚአብሔር መንፈስ ጋር ስለሚገናኝ ነው። እነዚህ መገለጫዎች ለማያምኑት ምልክት ናቸው፣ ለሚያምኑት አይደለም።
ተአምርን፣ ትንቢትን ወይም የእውቀት ቃልን ማስመሰል ይቻላል፣ ነገር ግን በተፈጥሮ በማናውቃቸው ቋንቋዎች መናገር ግን አይቻልም። እስካሁን በመንፈስ ቅዱስ ካልተጠመቅክ፣ ወደ እርሱ ጩህና በአንተ ላይ እንዲፈስ ለምነው፣ ምክንያቱም ይህ ስጦታ ለተወሰኑ ሰዎች ብቻ ሳይሆን በኢየሱስ ስም ለሚያምኑ ሁሉ ነው።
(ሐዋ. ሥራ 2:4) "ሁሉም በመንፈስ ቅዱስ ተሞሉ፥ መንፈስም ይናገሩ ዘንድ እንደ ሰጣቸው በሌላ ቋንቋ ተናገሩ።"
ለአንዱ ታምራትን የማድረግ፣ ለሌላው ትንቢትን የመናገር፣ ለሌላው ደግሞ መናፍስትን የመለየት፣ ለአንዱ በልዩ ልዩ ልሳን የመናገር፣ ለሌላው ደግሞ በልዩ ልዩ ልሳን የተነገረውን የመተርጐም ስጦታ ይሰጠዋል።
ነገር ግን በቤተ ክርስቲያን ውስጥ ሌሎችን ለማስተማር፣ ዐሥር ሺሕ ቃላት በልሳን ከምናገር ይልቅ፣ ዐምስት ቃላት በአእምሮዬ ብናገር ይሻላል።
ሁላችሁም በልሳን ብትናገሩ እወድዳለሁ፤ ከዚህ ይልቅ ግን ትንቢትን ብትናገሩ እወድዳለሁ። ቤተ ክርስቲያን እንድትታነጽ በልሳን የሚናገር ሰው የተናገረውን ካልተረጐመ፣ በልሳን ከሚናገር ይልቅ ትንቢትን የሚናገር ይበልጣል።
እግዚአብሔር በቤተ ክርስቲያን ውስጥ አንደኛ ሐዋርያትን፣ ሁለተኛ ነቢያትን፣ ሦስተኛ መምህራንን፣ ቀጥሎም ታምራት አድራጊዎችን፣ የመፈወስ ስጦታዎች ያላቸውን፣ ሌሎችን የመርዳት ስጦታ ያላቸውን፣ የማስተዳደር ስጦታ ያላቸውንና በልዩ ልዩ ልሳን የመናገር ስጦታ ያላቸውን ሰዎች መድቧል።
እንግዲህ የቤተ ክርስቲያን ምእመናን በአንድነት በተሰበሰቡበት፣ ሁሉም በልሳን በመናገር ላይ ሳሉ፣ እንግዶች ወይም የማያምኑ ሰዎች ወደ ጉባኤው ቢገቡ፣ አብደዋል አይሉምን?
ወንድሞች ሆይ፤ እንግዲህ ምን እንበል? በምትሰበሰቡበት ጊዜ እያንዳንዱ መዝሙር አለው፤ ትምህርት አለው፤ መግለጥ አለው፤ በልሳን መናገር አለው፤ መተርጐም አለው። ይህ ሁሉ ግን ለማነጽ ይሁን። በልሳን የሚናገር ቢኖር፣ ሁለት ወይም ቢበዛ ሦስት በየተራ ይናገሩ፤ ሌላው ደግሞ ይተርጕም፤ የሚተረጕም ሰው ከሌለ ግን በጉባኤ መካከል ዝም ይበልና ለራሱና ለእግዚአብሔር ይናገር።
እንዲሁም ደግሞ መንፈስ በድካማችን ያግዘናል፤ እንዴት መጸለይ እንደሚገባን አናውቅም፤ መንፈስ ግን በቃላት ሊገለጥ በማይችል መቃተት ለእኛ ይማልድልናል።