Ezmäine kirjeine Timofejale 1 - Uz' Zavet

Tervhensanad

¹ Minä, Pavel, Iisusan Hristosan apostol, olen kirjutanu necen kirjeižen. Apostolaks mindai om pannu Jumal, meiden Päzutai i Ižand Iisus Hristos, meiden Nadei.

² Minä oigendan tervhutesid sinei, Timofei. Sinä oled minei kuti poig uskondan täht. Antkaha Jumal, meiden Tat, da Hristos Iisus, meiden Ižand, sinei hüvüt, armahtust da mirud.

Ole laptas verhiš opendusišpäi

³ Pakičen sindai, kut pakičin Makedoniaha lähttes: jä Efesaha da käske erasid, miše hö ei opendaiži verhid opendusid

⁴ da ei mänetaiži aigad tühjiže starinoihe da lopmatomaha sugulangan riškotamižehe. Ned toba vaiše ridoid da ei vegoi edehepäi Jumalan azjoiš. Sen voib tehta vaiše uskond.

⁵ Minä pakičen sen täht, miše libutoitta armastust, kudamb om vaiše puhthas südäimes, grähkätomas henges da todesižes uskondas.

⁶ Erased oma segoinuded, kändnus neniš openduzsanoišpäi i zavodinuded pagišta tühjad.

⁷ Hö tahtoiba olda käskišton opendajin, hot՚ ei el՚gekoi, midä iče pagižeba da min polhe muga lujas ridleba.

⁸ Mö tedam necen: Käskišt om hüvä, ku sidä pidetas käskišton.

⁹ Ved՚ käskišt ei ole tehtud tozioiktoiden mehiden täht. Se om tehtud neniden täht, ked murendaba sidä da libuba sidä vasthapäi. Käskišt om tehtud jumalatomiden da grähkhižiden täht i neniden täht, ked ei otkoi Jumalad südäimehe, ked tegeba paganaks sen, mi om pühä. Se om tehtud tatan da maman rikojiden i toižiden rikojiden täht,

¹⁰ vedelusiden, gomomužikoiden, orjmöjiden, [kelhas väritajiden, živatoidenke magadajiden,] kelastajiden, vahvan sanan murendajiden i kaikiden mugoižiden täht, ked libuba tervhid opendusid vasthapäi.

¹¹ Muga sanub hüvä vest՚, kudamb tuleb sures da ülenzoittud Jumalaspäi. I necen hüvän vestin sanelend om anttud minei azjaks.

Pavel kitäb Jumalad armoiš

¹² Minä kitän Hristosad Iisusad, meiden Ižandad, kudamb om andnu minei väged. Kitän händast siš, miše hän kacui mindai radnikaks, kudambale voib uskta, i oti mindai töhö.

¹³ A ved՚ minä edel olin nagrai, küksii i abidoičii, a hän armahti mindai, ved՚ minä, uskmatoi, en tedand, midä tegin.

¹⁴ Meiden Ižandan [Iisusan Hristosan] armod oma olnuded röunatomad, mugoižed-žo oma uskond i armastuz, kudambad tuleba Hristosas Iisusaspäi.

¹⁵ Nece sana om tozi, se kaikiš polišpäi maksab, miše otta sidä südäimehe: Hristos Iisus om tulnu mirhu päzutamha grähkhižid, kudambiden keskes ezmäine olen minä.

¹⁶ No mindai, ezmäižen grähkhižiden keskes, Jumal om armahtanu, miše Iisus Hristos minun kal՚t ozutaiži, mitte sur՚ hänen tirpand om, i minä oližin ozutesen nenile, ked uskoškandeba hänehe i saškandeba igähižen elon.

¹⁷ Igähižele kunigahale, kolematomale, nägumatomale i üksjaižele melevale Jumalale korged arv i ülenzoituz kaiken i igäks! Amin՚.

¹⁸ Necen käskön minä jätan sinei, Timofei-poigaižem, mušttes neniš Jumalaspäi tulnuziš vestiš, kudambid sinun polhe om sanutud. Sidä mušttes torada rohktas,

¹⁹ kaiče uskond vahvan i heng puhthan grähkišpäi. Erased ei pidänugoi henged puhthan, i heiden uskondveneh kukerzihe.

²⁰ Neniden keskes oma Imenei i Aleksandr, kudambid minä andoin sotonan käzihe, miše hö opendaižihe elämaha nagramata Jumalad.