Spricha 1 - De Bibel JHF

Äwaschreft un Zwakj vom Buak: Belierunk en de Weisheit

¹ De Spricha von Salomo, von David sienem Sän, däm Kjennich von Israel:

² Om Weisheit un Zucht too kjanen, om Wieed det Vetruens too vestonen,

³ om to emfangen ensechtsvolle Zucht, Jerajchtichkjeit, Rajcht un Opprechtichkjeit;

⁴ om eenfeltje Kluakheit to jäwen, däm Jinjlinkj Erkjantnis un Besonnenheit.

⁵ De Weisa woat hieren un aun Kjantnis toonämen, un de Veständja woat sikj weisen Rot holen;

⁶ om eenen Spruch too vestonen un rotselhauften Räden, Wieed de Weise un äare Rotsel.

⁷ De Forcht Gottes es Aunfank de Erkjantnis; de Noaren veachten Weisheit un Zucht.

Woarnunk, sikj nich veleiden loten Jewault to eewen

⁸ Hea, mien Sän, de Zucht von dienem Voda, un velot nich de Belierunk von diene Mutta!

⁹ Dan see woaren een scheena Kraunz dienem Haupt sennen un een Schmuck dienem Hauls.

¹⁰ Mien Sän, wan Sinda die locke, soo wellich nich en.

¹¹ Wan see sajen: Go met ons, wie wellen opp Bloot luaren, wellen däm Onschuldjen onen Uasoak nostonen;

¹² wie wellen an läwendich veschlinjen aus de Scheol, un onvelazt, aus dän, dee plazlich enne Kul rauffoaren;

¹³ wie woaren aulahaunt kostboaret Goot erlangen, woaren onse Hiesa met Raup fellen;

¹⁴ du saust dien Loss medden unja ons schmieten, wie aula woaren eenen Biedel haben:

¹⁵ Mien Sän, waundel nich met an opp däm Wajch, hool dienen Foot trigj von äarem Stich;

¹⁶ dan äare Feet ranen nom Beesen, un see spooden sikj, Bloot too vejeeten.

¹⁷ Dan vejäfs woat daut Nat utjespaunt ver de Uagen aule Väajel;

¹⁸ oba see luaren opp äa ieejnet Bloot, stonen äare ieejne Seel no.

¹⁹ Soo sent aul dee äare Wäaj, dee no Habsucht trachten: See nemt äarem ieejnen Haren daut Läwen.

²⁰ De Weisheit schricht buten, see lat oppe Gaussen äare Stemm schaule.

Woarnunk fa Ojjehuarsom jäajenäwa de Weisheit

²¹ See roopt aun de Akj loarmende Plauz; aun de Däaren de Dooasch, enne Staut räd see äare Wieed:

²² Woo lang, jie Eenfeltje, well jie Eenfeltichkjeit leewen, un woaren Spata äare Lost aum Spott haben, un Noaren Erkjantnis haussen?

²³ Dreit junt om no miene Zucht! Kjikj, ekj well junt mienem Jeist väaschtreeme loten, well junt toweeten loten miene Räd.

²⁴ Wiels ekj roopt, un jie junt jewäat ha, miene Haunt utjestrakjt, un kjeena doaropp acht,

²⁵ un jie aulen mienen Rot veschmäten, un miene Zucht nich haben wullen:

²⁶ Soo woa uk ekj bie junem Onjlekj lachen, woa spotten, wan jun Schrakj kjemt;

²⁷ wan jun Schrakj kjemt aus een Onwada, un jun Onjlekj nenn brakjt aus een Storm, wan Bedrenkjnis un Angst äwa junt komen.

²⁸ Dan woaren see mie aunroopen, un ekj woa nich auntwuaden; see woaren mie iewrich sieekjen, un mie nich finjen:

²⁹ Doarom, daut see Erkjantnis jehaust un de Forcht Gottes nich erwält ha,

³⁰ nich ennjewellicht ha en mienem Rot, vespotten aule miene Zucht.

³¹ Un see woaren äten von äare wäajes Frucht, un von äare Rotschläaj saut woaren.

³² Dan daut Auffaulen de Eenfeltje woat an doot moaken, un de Sorjloosichkjeit de Noaren an ombrinjen;

³³ oba wäa opp mie hieet, woat secha wonen, un woat ruich sennen ver daut Onjlekjsschrakj.