Spricha 1 - De Bibel

Waut wie von dit Buak lieren kjennen

¹ Dit sent Sprechwieed von Salomo, David sienen Sän, Kjennich von Israel.

² De Sprechwieed sent doatoo jeschräwen, daut wie weeten waut Weisheit es, un woo wie ons belieren kjennen. Dee halpen ons Wieed to vestonen, dee eenen deepen Enhault haben

³ un dee kluak, jerajcht, rajcht un opprajcht sent.

⁴ Dee halpen de onbedochte kluak to sennen, un de junge vestendich un veninftich to woaren.

⁵ Wäa weis es, woat doano horchen un sikj bätren, un een weisa Maun woat von dee lieren

⁶ Sprechwieed to vestonen, un soo uk de Weise äare Räd, un äare Rotsels un Biespels.

⁷ Forcht fa däm Harn es de Aunfank von Vestentnis. De onbedochte veachten Weisheit un loten sikj nich belieren.

Woarnunk jäajen schlajchte Jesalschoft

⁸ Mien Kjint, horch doano waut dien Voda die jelieet haft, un vejat diene Mutta äare Wieed nich;

⁹ daut es fa die soo aus een schmocka Hoot opp däm Kopp un eene straume Kjäd om dän Hauls.

¹⁰ Mien Kjint, wan Frind die locken toom schlajchtet doonen, dan go nich met.

¹¹ Wan dee sajen: “Komm met ons. Wie wellen opp de Lua ligjen un wäm auntsied schaufen. Well wie em Vestäakj ligjen un de oschuldje onen Uasoak äwafaulen.

¹² Well wie dee läwendich auntsied schaufen, soo aus daut Grauf wäm oppschlukt, un de fromme daut soo loten gonen, aus wan wäa unjen en de Gruft nenfoat.

¹³ Wie woaren aulahaunt wieetvolle Sachen finjen; well wie ons dee tooieejnen, bat wie onse Hiesa voll haben.

¹⁴ Woag daut met ons. Well wie aules toopschmieten un aulatoop eene Jelttausch haben.”

¹⁵ Mien Kjint, go nich met opp äaren Wajch; lot dienen Foot nich opp äaren Stich nopp gonen.

¹⁶ Dee äare Feet ranen no daut beese, un spooden sikj Bloot to vejeeten.

¹⁷ Daut es bestemt vejäfs een Voagelnat opptostalen, wan de Väajel daut seenen; soo bliew du uk vom beesen wajch un lot die nich jriepen.

¹⁸ De beese Menschen ligjen opp de Lua no äa ieejnet Bloot, un stonen sikj selfst nom Läwen.

¹⁹ Soo jeit daut eenem jiedren dee fa sikj Jewenst toopjiezt; daut nemt dän Ieejendeema nohäa selfst daut Läwen.

De Weisheit woarnt

²⁰ Weisheit roopt buten lud, dee lat sikj opp de Gaussen hieren.

²¹ See schricht doa wua Menschen toopkomen; dee haft waut bie daut Stautspuat to sajen.

²² Woo lang well jie oschuldje oschuldich bliewen, un jie Spetta eene Freid haben aum spotten, un jie onbedochte jäajen junt belieren sennen?

²³ Paust opp wan ekj vemonen doo; kjikjt emol, ekj woa junt weeten loten woo ekj denkj, daut jie vestonen kjennen waut ekj saj.

²⁴ Ekj roopt un jie wieren jäajenaun, ekj strakjt miene Haunt ut un kjeena kjemmad sikj doarom.

²⁵ Jie veachten aul mienen Rot, un wullen junt nich von mie belieren loten.

²⁶ Doawäajen woa ekj lachen wan jun Ojjlekj kjemt; ekj woa äwa daut spotten waut junt enjst.

²⁷ Wan june Forcht soo aus een Storm äwa junt kjemt, un jun vedoawen soo kjemt aus een Wintkjriesel, wan Angst un Noot äwa junt kjemt,

²⁸ dan woaren see no mie roopen, oba ekj woa nich auntwuaten; dee woaren sea no mie sieekjen, oba woaren mie nich finjen.

²⁹ Wiels see jäajen daut lieren wieren, un däm Harn nich ferchten wullen;

³⁰ wiels see nuscht von mienen Rot weeten wullen, un äwa aul miene Belierunk lastaden,

³¹ doawäajen sellen see daut utäten, waut see sikj enjerieet haben, un äwasaut woaren von äare ieejne Rotschläaj.

³² Waut de onvestendje jelesten deed, brinjt an dän Doot, un de onbedochte äa Jlekj brinjt an om.

³³ Wäa oba no mie horcht, woat secha bliewen; dee woat jenuach haben un kjeen Ojjlekj ferchten.