Hebräa 1 - De Bibel

Gott rät derch sienen Sän

¹ Gott, dee en verhäaje Tieden foaken un opp väle veschiedne Wäaj derch de Profeeten to onse Vodasch jerät haft,

² haft nu en dise latste Doag derch sienen Sän to ons jerät. Hee haft am doatoo bestemt, aules to oawen. Derch dän Sän haft Gott uk de Welt jemoakt.

³ De Sän strolt de Harlichkjeit von Gott ut, däm hee en siene Oat un Wies uk jeneiw likjent. Derch sien kjraftjet Wuat drajcht un unjahelt hee aules waut doa es. Hee haft ons von de Sinden jereinicht, un sikj dan bie de rajchte Haunt von de Majestät em Himmel jesat.

⁴ Soo es hee väl hecha to stonen jekomen aus de Enjel, soo väl hecha aus sien Nomen, dän hee jeorwen haft, hecha es aus äara.

De Sän steit gaunz huach

⁵ To woonen Enjel haft Gott jeemols jesajcht: “Du best mien Sän; ekj sie vondoag dien Voda jeworden?” Ooda: “Ekj woa sien Voda sennen, un hee woat mien Sän sennen?”

⁶ Gott sajcht, daut wan hee sienen Ieeschtjebuarnen wada enne Welt nenn brinjen woat, “dan sellen aul siene Enjel am aunbäden”.

⁷ Von de Enjel sajcht hee: “Hee moakt siene Enjel soo aus Wint, un siene Deena soo aus Fiaflaumen.”

⁸ Oba vom Sän sajcht hee: “Dien Troon, oo Gott, blift emma un eewich. Du harschst äwa dien Rikj en Jerajchtichkjeit.

⁹ Du jefst aules rom om jerajcht sennen, un Ojjerajchtichkjeit kaust du nich lieden. Doawäajen haft Gott, dien Gott, Freideneelj äwa die jegoten, mea aus äwa aundre.”

¹⁰ Hee säd uk: “Aum Aunfank hast du Har dän Grunt fa dise Welt jelajcht, un de Himmel sent een Woakj von diene Haunt.

¹¹ Dee woaren vegonen, du oba woascht bliewen. Dee woaren aula soo aus een Kjleet oolt woaren.

¹² Du woascht dee opprollen aus een Mauntel, un dee omtrakjen aus een Kjleet. Oba du blifst soo aus du best, un dien Läwen nemt kjeen Enj.”

¹³ Oba to woonen Enjel haft hee jeemols jesajcht: “Sett hia bie miene rajchte Sied, bat ekj die von diene Fiend eene Footbenkj moaken woa”?

¹⁴ Sent de Enjel nich aules Deenstjeista, un doatoo jeschekjt, dee waut de Seelichkjeit oawen woaren to deenen?