مزامیر 146 - مژده برای عصر جدید - ویرایش ۲۰۲۳

در ستایش خدای نجات‌دهنده

¹ خداوند را سپاس باد! ای جان من، خداوند را ستایش کن!

² تا زنده هستم، خداوند را ستایش خواهم نمود؛ تا وقتی جان در بدن دارم، برای خدای خود سرود خواهم خواند.

³ به رهبران انسانی توکّل نکنید، و نه بر آدمیزاد، که نزد او نجاتی نیست.

⁴ وقتی بمیرند، به خاک برمی‌گردند و در همان روز تمام نقشه‌‏هایشان از بین می‌رود.

⁵ خوشا به حال کسی‌ که خدای یعقوب مددکار او است و بر یَهْوه، خدای خود توکّل می‌کند،

⁶ که آسمان و زمین و دریاها و هرآنچه را که در آن‌ها است آفرید. او همیشه به وعده‌های خود وفادار است؛

⁷ به داد مظلومان می‌رسد و گرسنگان را خوراک می‌دهد. خداوند اسیران را آزاد می‌سازد،

⁸ به کورها بینایی می‌بخشد و افتادگان را برمی‌خیزاند. خداوند مردم نیک را دوست می‌دارد.

⁹ خداوند غریبان را محافظت می‌کند و از بیوه‌زنان و یتیمان حمایت می‌نماید، امّا نقشه‌های شریران را تباه می‌سازد.

¹⁰ سلطنت خداوند جاودان است، و خدای تو، ای صهیون، تا ابد فرمانروایی می‌کند. خداوند را سپاس باد!