ایّوب 37 - مژده برای عصر جدید - ویرایش ۲۰۲۳

¹ از این سبب دل من به لرزه می‌آید و به‌شدّت تکان می‌خورد.

² صدای رعد‌آسای خدا را بشنوید و به غرّشی که از دهان او خارج می‌شود، گوش فرادهید.

³ او برق را به سراسر آسمان می‌فرستد و هر گوشۀ زمین را روشن می‌کند.

⁴ سپس غرّش صدای او همچون صدای باشکوه به گوش می‌رسد و هم‌زمان با صدای او درخشش پیاپی برق دیده می‌شود.

⁵ خداوند با صدای پُرهیبت و شگفت‌انگیزش می‌غرّد؛ او کارهای عظیمی انجام می‌دهد که عقل ما از درک آن‌ها عاجز است.

⁶ به برف امر می‌کند که زمین را بپوشاند و به باران سیل‌آسا که با شدّت ببارد.

⁷ او ما را از کار باز می‌دارد تا همه از کارهای او آگاه شوند.

⁸ حیوانات وحشی به بیشۀ خود می‌شتابند و به آنجا پناه می‌برند.

⁹ توفان از حجرهٔ خود در جنوب می‌آید و باد سرد از شمال.

¹⁰ نَفَس خدا دریاهای وسیع را منجمد می‌سازد و آن‌ها را به یخ سخت تبدیل می‌کند.

¹¹ ابرها را از رطوبت پُر می‌کند و برقِ خود را به‌وسیلهٔ آن‌ها پراکنده می‌سازد.

¹² آن‌ها به فرمان او به همه‌جا حرکت می‌کنند تا آنچه را که خدا اراده می‌فرماید، در سراسر جهان به‌جا آورند.

¹³ او باران را، خواه برای مجازات، خواه از روی رحمت، جهت آبیاری زمین می‌فرستد.

¹⁴ ای‌ ایّوب، لحظه‌ای ساکت باش و گوش فرا ده و دربارۀ کارهای عجیب خدا تأمل کن.

¹⁵ آیا می‌دانی که خدا چگونه به ابرها فرمان می‌دهد و برق را از آن‌ها به درخشش درمی‌آورد؟

¹⁶ آیا می‌دانی که چطور ابرها در هوا معلّق می‌مانند و این‌که این‌ها همه کارهای شگفت‌آور خدایی است که در دانش و حکمت کامل است؟

¹⁷ نه، تو نمی‌دانی. فقط وقتی زمین در اثر باد جنوب داغ می‌شود و لباس‌هایت به تنت می‌چسبند، احساس گرمی می‌کنی.

¹⁸ آیا می‌توانی خدا را کمک کنی که آسمان را گسترش بدهد و آن‌ را مثل آهنِ صیقل داده شده، سخت بگرداند؟

¹⁹ به ما یاد بده که به او چه بگوییم، زیرا فکر ما تاریک است و نمی‌دانیم چه بگوییم.

²⁰ آیا من این جرأت را دارم که بخواهم با او صحبت کنم؟ کدام آدمی است که بخواهد هلاک شود؟

²¹ ما نمی‌توانیم در آسمانِ صاف و بی‌ابر، به نور خورشید نگاه کنیم.

²² درخششی زرین در شمال دیده می‌شود؛ شکوه و جلالی پُرهیبت، خدا را احاطه کرده است.

²³ خدای قادر مطلق باعظمت است و ما نمی‌توانیم عظمت او را تصوّر کنیم. او نیک و عادل است، و بر کسی ظلم نمی‌کند.

²⁴ بنابراین همۀ انسان‌ها از او می‌ترسند و او به کسانی‌ که ادّعای حکمت می‌کنند، توجّهی ندارد.