ایّوب 29 - مژده برای عصر جدید - ویرایش ۲۰۲۳

ایّوب به دفاع خود ادامه می‌دهد

¹ ایّوب دوباره لب به سخن گشوده، گفت:

ایّوب:

² ای‌کاش زندگی من به ماه‌های گذشته برمی‌گشت، به آن روزهایی که خدا از من مراقبت می‌کرد.

³ در آن روزها نور او بر من می‌تابید و راه تاریک مرا روشن می‌کرد.

⁴ آن زمان دوران کامرانی من بود و از دوستی خدا برخوردار بودم.

⁵ خدای قادر مطلق با من بود و فرزندانم دور من جمع بودند.

⁶ پای‌های خود را با شیر می‌شستم و از صخره‌ها برای من روغن زیتون جاری می‌شد.

⁷ وقتی به دروازۀ شهر می‌رفتم و بر کرسی خود می‌نشستم،

⁸ جوانان برای من راه باز می‌کردند و ریش‌سفیدان به احترام من برمی‌خاستند.

⁹ رهبران شهر از حرف زدن باز می‌ایستادند و سکوت می‌کردند.

¹⁰ حتّی شخصیّت‌های مهم با دیدن من ساکت می‌شدند.

¹¹ هرکسی که مرا می‌دید و سخنان مرا می‌شنید، مرا می‌ستود،

¹² زیرا من به داد مردم فقیر می‌رسیدم و به یتیمانِ بی‌کس کمک می‌کردم.

¹³ کسانی‌ که در حال مرگ بودند، برایم دعا می‌کردند، و من با کار نیک، دل بیوه‌زنان را شاد می‌ساختم.

¹⁴ نیکی را در بر می‌کردم، و جامهٔ من می‌شد؛ عدل و انصاف ردا و دستار من بودند.

¹⁵ برای کورها چشم و برای مردم لَنگ، پا بودم.

¹⁶ از نیازمندان مثل یک پدر دستگیری می‌کردم و از حقّ غریبان دفاع می‌نمودم.

¹⁷ دندان‌های نیش ظالمان را می‌شکستم و قربانیان آن‌ها را از دهنشان می‌گرفتم.

¹⁸ آرزو داشتم که بعد از یک عمر طولانی، به آسودگی در خانۀ خود بمیرم.

¹⁹ مثل درختی بودم که ریشه‌اش به آب می‌رسد و شاخه‌هایش با شبنم شاداب می‌شوند.

²⁰ همه از من تمجید می‌کردند و قدرت و نیروی من روزافزون بود.

²¹ همه به سخنان من گوش می‌دادند و از پندهای من استفاده می‌کردند.

²² وقتی من سخنانم را تمام می‌کردم، کسی حرفی نمی‌زد. کلام من مانند قطرات شبنم بر آن‌ها می‌چکید.

²³ آن‌ها همچون دهقانی که چشم به راه باران باشد، با شوقِ تمام منتظر شنیدن کلام من می‌بودند.

²⁴ وقتی دل‌سرد می‌شدند، با یک تبسم آن‌ها را دل‌گرم می‌ساختم و با روی خوش، آن‌ها را تشویق می‌نمودم.

²⁵ در میان آن‌ها، مانند پادشاه حکومت می‌کردم و در هنگام غم، آن‌ها را تسلّی می‌دادم.