ایّوب 14 - مژده برای عصر جدید - ویرایش ۲۰۲۳

¹ انسان که از زن زاییده می‌شود، عمرش کوتاه و سراسر زحمت است.

² همچون گُل می‌شکفد و به‌زودی پژمرده می‌گردد و مانند سایه‌ای زودگذر و ناپایدار است.

³ پس ای خدا، چرا چشمان خود را بر چنین موجودی می‌دوزی و او را به محاکمه می‌کشی؟

⁴ هیچ‌کس نمی‌تواند از یک‌چیز ناپاک چیزی پاک به دست آورد.

⁵ طول عمر و شمارۀ ماه‌های عمرش را تو از پیش تعیین کرده‌ای و کسی نمی‌تواند آن‌ را تغییر بدهد.

⁶ پس از خطای او چشم بپوش و او را به حال خودش بگذار تا از این زندگانی سخت کمی لذّت ببرد.

⁷ برای یک درخت این امید هست که اگر قطع گردد، دوباره سبز شود و شاخه‌های تازۀ دیگری بیاورد؛

⁸ هرچند ریشه‌اش در زمین کهنه شود و کُنده‌اش در خاک بپوسد،

⁹ وقتی‌ رطوبت آب به آن برسد، بازهم مثل یک نهال تازه جوانه می‌زند و شکوفه می‌آورد.

¹⁰ امّا انسان وقتی‌که مُرد، ساقط می‌شود؛ آخرین نَفَس خود را می‌کشد، و از او چه نشانه‌ای باقی است؟

¹¹ مانند آب دریا که بخار می‌شود و رودخانه‌ای که خشک می‌گردد،

¹² انسان هم به خواب ابدی فرومی‌رود و تا نیست شدن آسمان‌ها برنمی‌خیزد و کسی او را بیدار نمی‌کند.

¹³ ای‌کاش مرا تا وقتی‌که غضبت فرو نشیند در دیار مردگان پنهان می‌کردی، و باز مرا در یک زمان معیّن دوباره به یاد می‌آوردی.

¹⁴ وقتی انسان می‌میر‌د، آیا دوباره زنده می‌شود؟ امّا من در انتظار آن هستم که روزهای سخت زندگی‌ام پایان یابد و دوران شادکامی فرارسد.

¹⁵ آن‌وقت تو مرا صدا خواهی کرد و من جواب خواهم داد و تو از دیدن این مخلوقت خشنود خواهی شد.

¹⁶ تو مراقب هر قدم من نخواهی بود و گناهانم را در نظر نخواهی گرفت.

¹⁷ گناهانم را بخشیده به کنار خواهی گذاشت و خطاهایم را خواهی پوشاند.

¹⁸ زمانی می‌رسد که کو‌ه‌ها فرو می‌ریزند و از بین می‌روند. سنگ‌ها از جایشان کنده می‌شوند،

¹⁹ آب، سنگ‌ها را می‌ساید و سیلاب‌ها خاک زمین را می‌شوید. به همین ترتیب تمام امیدهای انسان را نقش‌ برآب خواهی ساخت.

²⁰ تو بر او غالب خواهی شد، و او را به چنگ مرگ خواهی فرستاد و تا به ابد از بین خواهی برد.

²¹ اگر فرزندانش به جاه و جلال برسند، او آگاه نمی‌شود و هرگاه خوار و حقیر گردند، بازهم بی‌اطّلاع می‌ماند.

²² او فقط درد خود را احساس می‌کند و تنها برای خود ماتم می‌گیرد.