اِشعیا 63 - مژده برای عصر جدید - ویرایش ۲۰۲۳

پیروزی خداوند بر سایر ملل

¹ این کیست که از جانب شهر بُصره در اَدوم می‌آید؟ این کیست که با چنین لباس قرمز، باشکوه و جلال و باقدرت و عظمت پیش می‌رود؟ این خدا است، ‌خدای قادر و نجات‌دهنده، که می‌آید تا پیروزی خود را اعلام کند.

² چرا جامه‌ات سرخ‌رنگ است، مانند لباس کسی که انگور را زیر پا لِه می‌کند؟

³ خداوند در پاسخ می‌گوید: «من ملّت‌ها را مثل انگور زیر پا لِه کردم، و هیچ‌کس به کمک من نیامد. در خشم خود آن‌ها را لگدمال کردم، و لباسم از خون آن‌ها سرخ‌فام شده است.

⁴ چون روز انتقام در قلب من بود؛ و زمان نجات قوم من فرارسیده بود.

⁵ وقتی نگاه کردم و دیدم کسی به یاری من نیامده، متعجّب شدم. امّا خشم من مرا قوی ساخت و پیروزی از آن من شد.

⁶ در خشم خود، تمام ملّت‌ها را پایمال و خُرد کردم و خون آن‌ها را بر زمین ریختم.»

نیکی خداوند برای اسرائیل

⁷ از محبّت بی‌پایان خداوند سخن خواهم گفت؛ او را به‌خاطر آنچه برای ما انجام داده، سپاس خواهم گفت. او قوم اسرائیل را به‌خاطر رحمت و محبّت پایدار خود به فراوانی برکت داده است.

⁸ خداوند گفت: «آن‌ها قوم من هستند؛ فرزندانی که فریبکار نخواهند بود.» و به همین دلیل آن‌ها را

⁹ از تمام درد و رنجشان نجات داد. محبّت و شفقّت خود خدا بود که آن‌ها را نجات داد و نه حضور فرشته‌ای. او آن‌ها را مانند زمان‌های گذشته سرافراز کرده حافظ و نگه‌دار آن‌ها شد.

¹⁰ امّا آن‌ها بر ضد او طغیان کرده روح مقدّس او را محزون نمودند. به‌این‌جهت، خداوند دشمن آن‌ها شده برضد ایشان جنگید.

¹¹ آن‌ها روزهای گذشته، یعنی ایّام موسی بندۀ خداوند، را به‌خاطر آوردند و پرسیدند: «کجا است او که آن‌ها را با شبانان گلّه‌اش از میان دریا گذراند؟ کجا است او که روح مقدّس خود را در میان ایشان قرار داد؟

^12-13 کجا است او که دست راست پُرجلالش را به موسی داد، او که آب‌های دریا را شکافت تا نام خود را جاودان سازد؟» تحت رهبری خداوند، آن‌ها مانند اسبی که از میان بیابان می‌گذرند، نلغزیدند.

¹⁴ روح خداوند به آن‌ها مثل گلّه‌ای که به‌ دشت فرود می‌آید، آرامش عطا فرمود. او قوم خود را رهبری کرد تا نام خود را پُرشکوه سازد.

دعا برای رحمت و یاری

¹⁵ ای خداوند، از آسمان، از آن مکان مقدّس و پُرجلال خود، بر ما نظر افکن. کجا است آن توجّه و غیرت تو؟ کجا است قدرت تو؟ کجا است آن محبّت و رحمت تو؟ ما را فراموش نکن

¹⁶ تو پدر ما هستی. اگرچه ابراهیم ما را نشناسد و اسرائیل ما را به‌جا نیاورد، امّا تو، ای خداوند، پدر ما هستی، کسی‌ که همیشه ما را نجات داده است.

¹⁷ چرا می‌گذاری از راه تو منحرف شویم؟ چرا می‌گذاری آن‌قدر خودرأی شویم که از تو روی برگردانیم؟ ای خداوند، به‌خاطر خادمان خود، و به‌خاطر قومی که همیشه به تو تعلّق داشته‌اند، بازگرد.

¹⁸ ‌قوم مقدّس تو برای زمانی کوتاه به‌وسیلهٔ دشمنان تو رانده شده بود. آن‌ها معبد مقدّس تو را پایمال کردند.

¹⁹ ما مانند مردمی شده‌ایم که تو هرگز بر آن‌ها حکومت نکرده بودی، مانند آنانی که به نام تو خوانده نشده‌اند.