۲پادشاهان 5 - مژده برای عصر جدید - ویرایش ۲۰۲۳

شفای نَعمان

¹ پادشاه سوریه برای نَعمان فرماندۀ ارتش خود ارزش و احترام فراوان قائل بود، زیرا خداوند توسط او به سوریه پیروزی بخشیده بود. با‌وجودی‌که او رزمنده‌ای مقتدر بود، ولی از بیماری جذام رنج می‌برد.

² در این هنگام سپاه سوریه در یکی از حملات خود، دختر جوانی از سرزمین اسرائیل را به اسارت برده بود و او همسر نَعمان را خدمت می‌کرد.

³ او روزی به بانوی خود گفت: «اگر سرورم نزد نبی‌ای که در سامره است می‌رفت، آن نبی می‌توانست او را از جذامش شفا دهد.»

⁴ پس نَعمان آنچه را که از آن دختر اسرائیلی شنیده بود، به پادشاه سوریه گفت.

⁵ پادشاه گفت: «برو و من نامه‌ای همراه تو به پادشاه اسرائیل خواهم فرستاد.» او رفت و با خود سی هزار تکّۀ نقره، شش هزار تکّۀ طلا و ده دست لباس برد.

⁶ او نامه را نزد پادشاه اسرائیل برد. متن نامه چنین بود: «به‌وسیلهٔ این نامه، من خدمتگزار خود نَعمان را به تو معرّفی می‌کنم تا او را از مرض جذام شفا دهی.»

⁷ هنگامی‌که پادشاه اسرائیل نامه را خواند، جامۀ خود را پاره کرد و گفت: «مگر من خدا هستم که مرگ یا زندگی ببخشم که این مرد برای من پیام می‌فرستد که نَعمان را از جذام شفا دهم؟ ببینید او چگونه بهانه‌جویی می‌کند.»

⁸ امّا هنگامی‌که اِلیشَع مرد خدا شنید که پادشاه اسرائیل جامۀ خود را پاره کرده است، این پیام را برای پادشاه فرستاد: «چرا جامهٔ خود را پاره‌ کرده‌ای؟ بگذار نزد من بیاید تا بداند نبی‌ای در اسرائیل هست.»

⁹ پس نَعمان با اسب و ارّابه‌اش رفت و در جلوی خانۀ اِلیشَع ایستاد.

¹⁰ اِلیشَع خادم خود را فرستاد که به او بگوید: «برو خود را هفت بار در رود اُردن بشوی تا از مرض خود شفا بیابی.»

¹¹ امّا نَعمان با‌خشم آنجا را ترک کرد و گفت: «من فکر کردم او حداقل نزد من بیرون آمده نام یَهْوه، خدای خود را خواهد خواند و دستش را روی زخم من تکان داده جذام مرا شفا خواهد داد.

¹² آیا رودهای اَبانَه و فَرفَر در دمشق از همۀ رودهای اسرائیل بهتر نیستند؟ آیا نمی‌توانستم در آن‌ها شست‌وشو کنم و پاک گردم؟» او بازگشت و با‌خشم رفت.

¹³ امّا خدمتکارانش نزد او رفته گفتند: «اگر نبی از شما می‌خواست کار دشواری را انجام دهید، آیا به‌جا نمی‌آوردید؟ حالا چرا همان‌طور که او گفت، خود را نمی‌شویید تا شفا پیدا کنید؟»

¹⁴ پس نَعمان به رود اُردن رفت و هفت بار در آن فرو‌رفت و طبق کلام مرد خدا، شفا یافت و بدنش مانند یک کودک سالم و پاک گردید.

¹⁵ آنگاه او با همۀ همراهانش نزد مرد خدا بازگشت و در حضور وی ایستاد و گفت: «اکنون می‌دانم که در تمام جهان خدایی به‌جز خدای اسرائیل نیست. خواهشمندم این هدایا را از خدمتکار خود بپذیرید.»

¹⁶ امّا اِلیشَع گفت: «به خداوند زنده‌ای که او را خدمت می‌کنم، سوگند که هدیه‌ای از تو نخواهم پذیرفت.» نَعمان اصرار کرد که او آن‌ را بپذیرد، امّا او نپذیرفت.

¹⁷ پس نَعمان گفت: «حالا که هدایای مرا نمی‌پذیری، اجازه بده که دو بار قاطر از خاک اینجا به کشورم ببرم، زیرا من پس از این قربانی و قربانی‌های سوختنی به هیچ خدایی به‌جز یَهْوه تقدیم نخواهم کرد.

¹⁸ امیدوارم که خدا هنگامی‌که همراه پادشاه به پرستشگاه رِمون، خدای سوریه می‌روم، مرا ببخشد، زیرا پادشاه به بازوی من تکیه می‌کند و هنگامی‌که آنجا سجده می‌کنم، خداوند مرا به این خاطر ببخشد.»

¹⁹ اِلیشَع گفت: «به‌سلامت برو.» هنگامی‌که نَعمان کمی دور شده بود،

طمع جیحَزی

²⁰ جیحَزی، خدمتکار اِلیشَع، با خود اندیشید: «سرورم بدون این‌که هدایا را بپذیرد، اجازه داد نَعمان برود! به خدای زنده سوگند که دنبال او خواهم دوید و چیزی از او خواهم گرفت.»

²¹ پس جیحَزی به ‌دنبال نَعمان رفت. هنگامی‌که نَعمان دید که کسی به‌دنبال او می‌دود از ارّابۀ خود پایین پرید و به استقبالش آمد و گفت: «آیا اتّفاق بدی افتاده است؟»

²² جیحَزی پاسخ داد: «نه، امّا سرورم مرا فرستاد تا به شما بگویم که دو نفر از گروه انبیای منطقۀ کوهستانی اِفرایِم رسیده‌اند و او می‌خواهد که شما به آن‌ها سه هزار تکّۀ نقره و دو دست لباس بدهید.»

²³ نَعمان گفت: «خواهش می‌کنم شش هزار تکّۀ نقره بگیرید.» او به‌اصرار آن‌ها را در دو کیسه گذاشت و با دو دست لباس به دو نفر از خدمتکارانش داد و آن‌ها را جلوتر از جیحَزی روانه کرد.

²⁴ هنگامی‌که آن‌ها به تپّه‌ای که اِلیشَع در آن زندگی می‌کرد رسیدند، جیحَزی دو کیسۀ نقره به داخل خانه برد و سپس خدمتکاران نَعمان را بازگرداند.

²⁵ او به درون خانه رفت و اِلیشَع از وی پرسید: «کجا بودی؟» او پاسخ داد: «غلام شما جایی نرفته بود.»

²⁶ امّا اِلیشَع گفت: «آیا هنگامی‌که آن مرد از ارّابه‌اش به استقبال تو آمد، روح من آنجا نبود؟ آیا اکنون زمان گرفتن پول و لباس، باغ‌های زیتون و تاکستان‌ها، گاوها و گوسفندان، یا غلامان و کنیزان است؟

²⁷ پس اکنون بیماری نَعمان بر تو خواهد آمد و تو و فرزندانت برای همیشه به آن دچار خواهید بود.» هنگامی‌که جیحَزی بیرون رفت، به جَزام مبتلا شده بود و پوستش مانند برف سفید گشته بود.