۲پادشاهان 19 - مژده برای عصر جدید - ویرایش ۲۰۲۳

پادشاه از اِشعیا راهنمایی می‌خواهد

¹ وقتی حِزقیا این پیام را شنید، لباس خود را از اندوه پاره کرد، پلاس پوشید و به معبدِ بزرگ خداوند رفت.

² او اِلیاقیم، سرپرست امور دربار، شِبنا، منشی دربار و رؤسای کاهنان را که همگی پلاس پوشیده بودند، نزد اِشعیای نبی پسر آموص فرستاد.

³ ایشان به او گفتند: «حِزقیا چنین می‌گوید، 'امروز روز پریشانی، سرافکندگی و مجازات ما است. ما چون زنی هستیم که هنگام زایمان قدرت زاییدن ندارد.

⁴ امپراتور آشور افسر ارشد خود ربشاقی را فرستاده تا به خدای زنده توهین کند. باشد که یَهْوه، خدایت این اهانت‌ها را بشنود و آنانی را که این سخنان را گفته‌اند، مجازات کند. پس برای بازماندگان ما به درگاه خداوند دعا کن.'»

⁵ وقتی اِشعیا پیام حِزقیا را شنید

⁶ چنین پاسخ داده گفت: «به سرور خود بگویید که خداوند چنین می‌گوید، 'از سخنانِ کُفرآمیزِ خادمانِ امپراتور آشور نترس.

⁷ خداوند باعث خواهد شد که امپراتور آشور شایعه‌ای بشنود و مجبور به بازگشت به سرزمین خودش بشود، و خداوند او را در وطن خودش خواهد کشت.'»

آشوری‌ها بار دیگر تهدید می‌کنند

⁸ فرمانده نظامی آشور باخبر شد که امپراتور، شهر لاکیش را ترک کرده است و علیه شهر لِبنه جنگ می‌کند، پس برای مشورت با او به آنجا رفت.

⁹ به آشوریان خبر رسید که ارتش مصر به رهبری تِرهاکه پادشاه حَبشه در راه حمله به ایشان هستند. هنگامی‌که امپراتور آشور این خبر را شنید، نامه‌ای به حِزقیا پادشاه یهودا فرستاد.

¹⁰ «خدایی که تو به او اعتماد داری، به تو وعده داده است که امپراتور آشور نمی‌تواند اورشلیم را تصرّف کند، امّا تو نباید باور بکنی و فریب بخوری.

¹¹ شاید شنیده باشی که امپراتوران آشور به هر مملکتی که حمله کرده‌اند، آن‌ را به‌کلّی نابود ساخته‌اند. آیا تو فکر می‌کنی که از دست ما نجات خواهی یافت؟

¹² وقتی نیاکان من شهرهای جوزان، حَران و رِصِف را از بین بردند و مردم بِیت‌عَدن را که در تِل‌اَسّار زندگی می‌کردند، هلاک کردند، آیا خدایان ایشان توانستند که آن‌ها را نجات بدهند؟

¹³ کجا هستند پادشاهان حَمات، اَرفاد، سِفَروایم، هینع و عِوا؟»

دعای حِزقیا

¹⁴ حِزقیا نامه را از دست قاصدان گرفت و خواند، سپس به معبدِ بزرگ رفته آن نامه را در برابر خداوند گشود.

¹⁵ حِزقیا در برابر خداوند چنین دعا کرد: «ای یَهْوه، خدای اسرائیل که در بالای فرشتگان نگهبان بر تخت نشسته‌ای، تو خدا هستی. تنها تو خدای همۀ پادشاهان زمینی، تو آسمان و زمین را آفریدی.

¹⁶ حال ای خداوند، به من گوش بده و بشنو. ای خداوند، چشمانت را بگشا و ببین. سخنان سَنحاریب را بشنو که چگونه به تو، خدای زنده، توهین می‌کند.

¹⁷ به‌راستی، ای خداوند، پادشاهان آشور قوم‌ها را از بین برده و سرزمین‌هایشان را ویران کرده‌اند

¹⁸ و خدایان ایشان را در آتش انداخته‌اند، زیرا آن‌ها خدا نبودند، بلکه ساختهٔ دست انسان از چوب و سنگ.

¹⁹ اکنون ای یَهْوه، خدای ما، ما را از دست آشوری‌ها برهان تا همۀ ملّت‌های دنیا بدانند که فقط تو، ای یَهْوه، خدا هستی.»

پیام اِشعیا به پادشاه

²⁰ سپس اِشعیا پسر آموص این پیام را برای حِزقیا فرستاد: «یَهْوه خدای اسرائیل چنین می‌فرماید: دعایت را در مورد سَنحاریب، امپراتور آشور شنیدم.

²¹ این کلامی است که خداوند دربارۀ او فرموده است: «دختر باکرۀ صهیون از تو بیزار است. او به تو پوزخند می‌زند، دختر باکرۀ اورشلیم در پشت سرت، سَرخود را می‌جنباند.

²² «کیست که تو به او توهین کرده و وی را مسخره نموده‌ای؟ برای چه کسی صدایت را بلند کرده‌ای و با غرور چشمان خود را به بالا افراشته‌ای؟ علیه قدّوس اسرائیل!

²³ تو با قاصدانت خداوند را تمسخر کرده گفته‌ای: 'با ارّابه‌های خود بر فراز کو‌ه‌ها صعود کرده‌ام، بر بلندترین نقطۀ لبنان. من بلندترین درخت سدر را بُریده‌ام. من به قلب دورترین جنگل رسیده‌ام.

²⁴ چاه‌ها کنده‌ام و از آب‌های بیگانه نوشیده‌ام. من با کف پایم جویباران مصر را خشک کرده‌ام.'

²⁵ «آیا هرگز نشنیده‌ای که من در گذشته‌های دور چنین مقدّر کردم؟ و اکنون آن‌ را انجام داده‌ام. من به تو قدرت دادم که شهرهای حصاردار را با خاک یکسان کنی.

²⁶ مردمانی که در آنجا زیست می‌کردند، ناتوان بودند؛ ایشان هراسان و پریشان بودند. ایشان چون گیاهی در بیابان یا علفی که روی بام می‌روید، بودند که بادهای گرم شرقی آن‌ها را می‌سوزاند.

²⁷ «امّا من نشستن و برخاستن، آمدن و رفتن تو و خشم تو را علیه خود می‌دانم.

²⁸ خبر آن خشم و غرور تو نسبت به من به گوش من رسیده است. من قلّابی بر بینی تو و لگامی بر دهانت خواهم گذاشت و تو را از راهی که آمده‌ای، بازخواهم گرداند.»

²⁹ آنگاه اِشعیا به حِزقیای پادشاه گفت: «این است نشانه‌ای از رویدادهای آینده: شما امسال غلّه خودرو خواهید خورد و سال دوّم آنچه از آن بروید و سال سوّم خواهید کاشت و برداشت خواهید کرد و تاکستان‌ها غرس خواهید نمود و میوۀ آن‌ها را خواهید خورد.

³⁰ بازماندگان یهودا خواهند شکُفت همچون گیاهانی که ریشه‌هایشان را به اعماق زمین می‌فرستند و محصول می‌آورند.

³¹ بازماندگانی از اورشلیم و کوه صهیون خواهند بود، زیرا خداوند متعال چنین مقدّر فرموده است.»

³² این است آنچه خداوند دربارۀ امپراتور آشور می‌گوید: «او به این شهر وارد نخواهد شد و یا پیکانی به‌سوی آن نخواهد انداخت. هیچ‌یک از سربازان او با سپر نزدیک شهر نخواهد آمد و پشته‌ای در برابر دیوارش نخواهد ساخت.»

³³ خداوند می‌فرماید: «او از راهی که آمده بازگشت خواهد کرد و وارد شهر نخواهد شد.

³⁴ من از این شهر دفاع کرده به‌خاطر خودم و خدمتگزارم داوود از آن محافظت خواهم کرد.»

³⁵ در آن شب فرشتۀ خداوند به اردوی آشوری‌ها رفت و یک‌صد و هشتاد و پنج هزار سرباز از آن‌ها را کشت. صبح روز بعد هنگامی‌که مردم بیدار شدند، همۀ آن‌ها مُرده بودند.

³⁶ سپس سَنحاریب، امپراتور آشور آنجا را ترک کرده به سرزمین خود بازگشت و در شهر نینوا ساکن شد.

³⁷ روزی در‌حالی‌که در پرستشگاه خدای خود نِسروک مشغول عبادت بود، پسرانش اَدِرمَلَک و شَرآصِر با شمشیر او را به قتل رساندند و بعد به سرزمین آرارات فرار کردند و پسرش آسرحدون جانشین او شد.