Проповедник 1 - Свето Писмо: Стандардна Библија 2006 (со девтероканонски книги)

Животот е бесмислен

¹ Зборови на проповедникот, син Давидов, цар израилски.

² Суета над суетите, вели проповедникот, суета над суетите – сѐ е суета!

³ Каква е ползата за човекот од сите негови трудови, со кои се труди под сонцето?

⁴ Род еден си заминува, и род друг доаѓа, а земјата останува засекогаш.

⁵ Сонцето изгрева и заоѓа, и пак брза кон местото свое, од каде што изгрева.

⁶ Ветрот вее кон југ и се врти кон се­вер, се врти, се врти во својот пат и пак ги почнува своите вртења во круг.

⁷ Сите реки течат во морето, но морето не се преполнува: тие одново се вра­ќаат кон она место, од каде што потекуваат, за да течат одново.

⁸ Секоја работа бара труд: човекот не може сѐ да искаже; окото не се наситува од гледање, ниту увото може да се наслуша.

⁹ Она што било, пак ќе биде, и она што се правело, пак ќе се прави – нема ништо ново под сонцето.

¹⁰ И ако за нешто се рече: „Види, ете, тоа е ново“; но тоа веќе било во текот на вековите, што биле пред нас.

¹¹ Нема спомен за минатото; па и за тоа, што ќе биде подоцна нема да остане спомен кај оние што ќе дојдат.

Искуството на проповедникот

¹² Јас, проповедник, бев цар над Из­ра­ил во Ерусалим;

¹³ и го управив срцето свое да ис­тра­жува и да испитува преку мудроста сѐ, што станува под небото; таа тешка за­дача им ја даде Бог на синовите чо­веч­ки, за да се занимаваат со неа.

¹⁴ Ги видов сите работи, што се вршат на земјата, и ете – сѐ е суета и мака за духот.

¹⁵ Кривото не може да се исправи, и она, што го нема не може да се брои.

¹⁶ Си велев во срцето свое: „Еве, јас се воздигнав и се здобив со мудрост повеќе од сите, што беа пред мене над Еруса­лим, и срцето мое виде многу мудрост и знаење.“

¹⁷ И го насочив срцето свое да ја познае мудроста, да ги познае безумието и глупоста; но разбрав дека и тоа е мачно за духот;

¹⁸ зашто при големата мудрост големо е и тагата, и кој умножува знаење, умножува и мака.