لوقا 1 - مازندرانیپیشگِفتار 1 از اونجه که خَلِها دست به بَنِوِشتِن حِکایِت کارهایی بَزونه که اَمه پَلی اتفاق دَکِته 2 دِرِست همونتی اونایی که از اوّل با شه چش بَدینه و خادمون کِلام بینه، اوناره به اِما بِسپاِرسّنه، 3 مِن هِم که همه چیز ره از اوِّل به دِرِستی تحقیق هاکاردِمه، صلاح ره اینتی بَدیمه که اوناره به صورت منظِم شِمِسّه جناب آقای تِئوفیلوس، بَنویسِم 4 تا از حقیقِت اونچه خَوِردار بَیی، اطمینان پیدا هاکانی. پیشگویی به دنیا بییَموئِنه یحیای تعمیددهنده 5 در زِمان هیرودیس، پادشاه یهودیه، کاهنی زندگی کارده که وِنه نوم زِکریا بییِه. وِه از کاهنون دسته اَبیّا بییِه. وِنه زِنا اِلیزابِت هِم از تیره و تِبار هارون کاهن بییِه. 6 هر دِتا خِدا پَلی خارآدِم بینه و تِمومِ دستورا و احکام خِداوند ره همونجوری که بییِه، انجام دانه. 7 امّا ویشون وَچه نِداشتِنه، اینِسّه که اِلیزابِت کورجاق بییِه و هر دِتا خَله پیر بینه. 8 اِتّا بار که نوبت خدمِت زِکریا دستِ بییِه، و وِه خِدا پَلی کهانت کارده 9 بنا به رسم کاهنون، قرعه دِله بوردِن به جایگاهِ مقدسِ معبِد خِداوند و بسوزوندین بُخور وِنه نوم دَکِته. 10 در وقت بسوزوندین بُخور، تِمومِ مردِم حیاط دِله سرگرم عِبادِت بینه 11 که یکدفعه فرشتۀ خِداوند بر طَرِف راست بُخورسوز هِرِستا و بر زِکریا ظاهر بَییه. 12 زِکریا تا وِره بَدیه، یکدفعه خِشک بَییته و خَله بَتِرسییه. 13 امّا فرشته وِره بائوته: «ای زِکریا، نَتِرس! ته دِعا مُستِجاب بَییه. ته زِنا اِلیزابِت تِسه اِتّا ریکا بدنیا یارنه، وِنه نوم ره یحیی بَیر. 14 ته پِر از شادی و خِشی وونی و خَلِهها هِم از به دنیا بییَموئِنه وِه خِشحال ووننه 15 اینِسّه که وِه خِداوندِ پَلی گَت آدِم هسّه. یحیی اصلاً نَوِنه به شِراب و چیزهایی که مست کانده، لب بَزِنه. حتی شه مارِ اِشکِم دِله پِر از روحِ خِدا وونه، 16 و خَله از اسرائیلیها ره بهسوی خِداوند خِدایشون بَرگِردِنِنه. 17 وِه به روح و قدرِت ایلیا، پیشاپیشِ خِداوند اِنه، تا دلهای پییِرون ره بهسوی وَچون و یاغیون ره بهسوی حِکمِت صالِحون بَردِگاردِنه، تا قومی ره خِداوندِسّه حاضر هاکانه.» 18 زِکریا فرشته جه بَپِرسیه: «ایناره کاجه جه بدونِم؟ مِن پیرِ مَردِمه و مِره زِنا هِم پیر هسّه.» 19 فرشته جِواب هادا: «مِن جبرائیل هسِّمه که در حِضور خِدا اِسِّمبه. الان مِره بَرِسِندیه تا ته جه صحبِت هاکانِم و این خَوِرِ خِش ره تِره هادِم. 20 الان ته لال وونی و تا روزی که این اتفاق نَکِفه، نَتوندی حرف بَزِنی، اینِسّه که مه حرفا ره که در موقع مقرِر اتّفاق کَفِنه، باوِر نَکارد.» 21 در این میون، مردِم منتظر زِکریا بینه و تعجب هاکاردِنه، وِنه دیر هاکاردِن ره از جایگاهِ مقدس. 22 وقتی بیرون بییَموهه، نَتونِسته مردِم جه حرف بَزِنه. پس بِفَهمِسِّنه که رؤیایی جایگاهِ مقدس دِله بَدیه، اینِسّه که فقط ایما و اشاره کارده و تِوان حرف بَزوئِن ره نِداشته. 23 زِکریا پس از تِموم بَییِنه خدمِت بَردَگِردِسته شه سِره. 24 چند مدت بعد وِنه زِنا اِلیزابِت آبستِن بَییه و پنج ماه سِرهنشین بَییه. 25 اِلیزابِت شه پَلی گاته: «خداوند مِوِسّه اینتی هاکارده. وِه در این روزها مِره شامِل شه لطف قِرار هادا و مه عزّت از دست بورده یه مردِم پَلی ره، به مِن بَردِگاردِنیه.» پیشگویی به دنیا بییموئِنه عیسی 26 در ماه شِشم، جبرائیل فرشته، خِدا طَرِف جه به اتّا شهر در جلیل که ناصره گاتِنه، بَرِسیه بَییه 27 تا بوره اتّا کیجا پَلی که وِنه نوم مریم بییِه. مریم نومزه اسم یوسف بییِه از تِبارِ داوود. 28 فرشته وِنه پَلی بورده و بائوته: «سلام بر ته ای که خَله مورد لطف هسّی. خِداوند با ته هَسّه.» 29 مریم با بِشناسِّنه وِنه حرف پریشون بَییه، شه پَلی فکر هاکارده که این چه جور سِلامی هسته. 30 اما فرشته وِره بائوته: «ای مریم، نَتِرس! خِدای لطف خَله شامل ته حال بَییه. 31 الان آبستِن وونی، اتّا ریکا بدنیا یانّی که باید وِنه نوم رِه عیسی بَیری. 32 وِه گَت وونه، و گَتِ خدایِ ریکا بَخوندِسّه وونه. خِداوند خِدا تختِ پادشاهی وِنه جَد داوود ره وِره عطا کانده. 33 وِه تا اَبِد بر تِبارِ یعقوب سلطنِت کانده و پادشاهیِ وِه هیچ وقت تِموم نَوونه.» 34 مریم فرشته جه بَپِرسیه: «اینتا چیتی امکان دانّه، مِن که با مردی نَخاتِمه؟» 35 فرشته جِواب هادا: «روحِ خِدا بر ته نازل وونه، و قدرِت خِدای متعال بر ته سایه دِمدِنه. اینِسّه که اون وَچه مقدس و خدایِ ریکا بَخوندِسّه وونه. 36 الان اِلیزابِت هِم که ته فامیل هسّه، پیرسَری آبستِن هَسّه، و اتّا ریکا در راه دانّه. اَره، وِه که گاننه کورجاق هسّه، شش ماهه آبستِن هسّه. 37 اینِسّه که خِدا پَلی هیچ کاری ناممکن نییِه!» 38 مریم بائوته: «کنیزِ خِداوندِمه. اونچه مِره بائوتی، بَووهِه.» بعد فرشته وِنه پَلی جه بورده. مریم بورده اِلیزابِتِ پَلی 39 اتّا از اون روزها، مریم راست بَییه و با عَجِله به شهری در منطقۀ کوهستانیه یهودیه بورده. 40 وِه بورده زِکریا سِره و اِلیزابِت رِه سِلام هاکارده. 41 وقتی سِلام مریم به گوش اِلیزابِت بَرِسییِه، وَچه وِنه اِشکِمِ دِله تِکون بَخارده و اِلیزابِت روحِ خِدا جه پِر بَییه و 42 با صدای بِلِند بائوته: «ته زَنان دِله مبارِکی، و مبارِک هسّه وَچهای که ته اِشکِمِ دِله دَره! 43 مِن کی هسِّمه که خداوند مار مه پَلی بییِه؟ 44 وقتی ته سِلام ره بِشناسِّمه، وَچه خِشحالی جه مه اِشکِم دِله حَرکِت هاکارده. 45 مبارِک هسّه اون که ایمان بیاره، اینِسّه که اونچه از جانب خِداوند وِره بائوته بَییه، به انجام رِسِنه.» سرود مریم 46 مریم در جِواب بائوته: «مه جان خِداوند ره پرستش کانده 47 و مه روح در خِدا که نجات دهنده هسّه، به وجد اِنه، 48 اینِسّه که بر کوچیکیه شه کنیز نظِر هاکارده. از این به بعد همۀ نسلها مِره خوشبخت خوندِنِنه. 49 اینِسّه که اون قادر که وِنه نوم قدوس هَسّه خَله کارهای گَتی مهوِسّه هاکارده. 50 وِنه رَحمِت پِشت اندر پِشت شامِل همه کسانی وونه که وِنجه تَرسِننه. 51 وِ شه بازو جه نیرومندانه عمل کانده و اونایی ره که فِکرهای متکبرانه در سر دارِننه، جِدا کانده. 52 فِرمانرِوایون ره تخت جه به زیر کَشِنه، و فروتنون رِه سربِلِند کانده. 53 وِشنایون ره با خارِ چیزها سِر کانده و پولدارون ره دست خالی راهی کانده. 54 وِه شه رَحمِت ره بهیاد بیارده و شه خادم اسرائیل ره کمک هاکارده 55 هَمونتی که به اَمه جد ابراهیم و نسل وِه وعده هادا بییِه که تا اَبِد اینتی هاکانه.» 56 مریم حِدود سه ماه اِلیزابِت پَلی بَموندِسّه و بعد بَردَگِردِسته شه سِره. به دنیا بییموئِنه یحیی 57 وقتی موقع وضع حمل اِلیزابِت بَرِسیه، اتّا ریکا به دنیا بیارده. 58 هِمسایهها و فامیلها وقتی بِشناسِّنه خداوند شه رَحمِت عظیم ره به وِه عطا هاکارده، با وِه شادی هاکاردِنه. 59 در هَشتِمین روز، وقتی برای ختنه وَچه بییَمونه، و خاستِنه وِنه پییِر نوم زِکریا رِه بر و بییِلِن. 60 وِنه مار بائوته: «نا! وِنه نوم باید یحیی بوئه.» 61 بائوتِنه: «ته فامیلها هیچ کس این نوم ره نِداشته.» 62 پس با اشاره، نظِر وِنه پییِر ره دربارهی وِنه وَچه نوم بِخاستِنه. 63 زِکریا اتّا کاغذ بخاسّه و در جلوی تعجب همه بَنِوِشته: «وِنه نوم یحیی هَسّه!» 64 همون موقع وِنه زِبون واز بَییه، و با شه زِبون شِروع به ستایش خِدا هاکارده. 65 تِموم همسایهها بَتِرسینه و مردِم در همه جای کوهستان یهودیه در این باره صحبِت کاردِنه. 66 هر کی این حرفها ره اِشناسته، تعجب کارده، پُرسیه: «اینتا وَچه، چه کسی وونه؟» اینِسّه که دست خداوند وِنه هِمراه دَره. نُبوَت زِکریا 67 بعد وِنه پییِر زِکریا روحِ خِدا جه پِر بَییه و اینتی نبوت هاکارده: 68 «ستایش بر خِداوند خِدای اسرائیل، اینِسّه که به یاری شه قوم بییَموهه و ویشون ره رِهایی هادا. 69 وِه اَمِسّه نجاتدهندهای قَویی از نَسل شه خادم داوود، رِسَندِنه. 70 همونتی که در زمانهای قدیم از زِبون شه انبیای مقدس وعده هادا بییِه که 71 اِماره دشمنونِ دست جه و همهی اونایی که اَمجه بد دارِننه نجات دِنه. 72 تا بر اَمه نیاکون رَحمِت هاکانه و شه عهد مقدس ره به یاد بیاره. 73 همون قَسِمی رِه که اَمه پییِر ابراهیم اِسّه بَخاردِه 74 که اِمارِه دشمنون دست جه رِهایی هاده. و اِمارِه کمک کانده که وِره بدون ترس خِدمِت هاکانیم؛ 75 وِنه پَلی با قدوسیت و پارسایی، تموم روزهای عمر رِه خِدمِت هاکانیم. 76 و ته ای وَچه، نبی خدای متعال بَخوندِسّه وونی، اینِسّه که پیشاپیش خِداوند حرکت کاندی تا راه رِه وِنِسّه آماده هاکانی 77 و به وِنه قوم این درک رِه عطا هاکانی که با ببخشین ویشون گِناه، ویشون ره نجات دِنه 78 اینِسّه که اَمه خِدا رئوف و مهربون هسّه. هَمینِسّه هَسّه که خورشید تابون ره آسمون جه بر اِما تابِندِنه 79 تا اونایی ره که تاریکی و سایه مرگ دِله دَرِنه ره، روشنایی هاده. و اَمه قَدِمها ره در مسیر صلح و آرامش هدایت هاکانه.» 80 و امّا اون وَچه رشد کارده و در روح قوی بییِه و تا روز ظهورش بر قوم اسرائیل در بیابون بهسر وَرده. |
© Mazanmedia
Wycliffe Bible Translators, Inc.