یعقوبِ نامه 1 - گیله ماز

¹ یعقوبِ جی، خُدا و عیسی مَسیحِ خُداوَندِ پاکار، به دَوازدَه تا قبیله که دنیای دِلِه پَخش و پَلا هیسَن. سَلام!

شیمی ایمان آزمون

² می اَداشان، هر وَخت جورواجورِ آزمون هایِ دِلِه دَکِتین، اوشان رِه کُلاً خُشحالی بِدانید!

³ چون دانید که وَختی شِیمی ایمان آزمون هَبو، استقامت بِه بار هارنه.

⁴ وَلی بَنین استقامت خودشه کارِ تَمام هَکونه تا بی عیب و کامل هَبین و هیچی کَم نِدارید.

⁵ اَگه کَسی شیمی جی حِکمَت نِداره، اونِه خُدایِ جی بِخواد، همون خُدایِ جی که بدون سَرامکو و دَس و دِلبازی یه هَمرَه، هَمِرِه بَخشِنِه، وَ اون رِه هَم دَنه.

⁶ وَلی ایمان هَمرَه دَرخواس هَکونه، بدون اینکه شَک هَکونه، چون کسی که شَک کانه، دَریایِ موجِ مِثانِ که وا اونه بَرنهِ و هر سَمت کِشاندِنِه.

⁷ اینجور آدَم نباید خیال هَکونه که خُداوَندِ جی یِچی گیرنِه،

⁸ چون اون دو دِلِ آدَمِ و خودشه تمام راهانِ دِلِه ثابِت نیِه.

⁹ فَقیرِ اَداش سَربُلَندی ایی که دارِه رِه فخر هَکونه،

¹⁰ وَ پولدار خودشه لَچَّری رِه، چون ایتا واشِ گُلِ مِثان از بیِن شونِه.

¹¹ هَمونجور که آفتو خودشه گرمایِ هَمرَه دَر هَنهِ و واشِ خُشک کانه و اونه گُل کَلنِه و اونه قَشنگی از بین شونِه، پولدارِ آدَم هَم خودشه کسب و کارِ دِلِه از بیِن شونِه.

¹² خوش بِحال اونیکه آزمونِ دِلِه استقامتِ هَمرَه هیسِنِه، چون وَختی آزمونِ دِلِه اِستقامتِ هَمرَه دِرگا بییِه، اون زندگی یه تاجِ گیرنِه، اون تاجی که خُدا خودشه دوس داران وَعدِه هَدَه.

¹³ هیچکس وَختی وَسوَسِه بونه، نگو: «خُدائِه که مَرِه وَسوَسِه کانه،» چون خُدا هیچ بَدی یه هَمرَه وَسوَسِه نَبونه و هیچکی رِه هَم وَسوَسِه نُکانه.

¹⁴ وَلی وَختی یِنفر وَسوَسِه بونه، خودشه هَوا و هَوَسِ که اونه گول زَنه و تَلِه یه دِلِه تُووادِنِه.

¹⁵ ایما وَختی هَوا و هَوَس حامِلِه هَبو، گناه رِه زانِه، وَ گُناه وَختی کامِلاً بالِغ هَبو، مرگ به بار هارنه.

¹⁶ می عزیزِ اَداشان، گول نُخارین!

¹⁷ هر خُجیرِ هَدیِه و هر کامِلِ هَدیِه آسِمانِ جییِه، نورِشانِ پیَرهِ طرفِ جی که اونه دِلِه نه تغییری دَرِه وَ نه هیچ سایه ایی که تغییرِ جی به وجود بوما بو.

¹⁸ اون خودِشِه اِراده هَمرَه اَمَرِه حَقیقَتِ کلامِ هَمرَه به وجود بیاردِه، تا اَما اونه نوبَر مَخلوقاتِ مِثان هَبیم.

کلامِ بِشنَوِسَّن و بِجا بیاردَن

¹⁹ می عَزیزِ اَداشان، اینه بِدانید: هر‌ کی بایسّی بِشنَوِسَّن دِلِه تُن، باگوتَن دِلِه یَواش و عَصبانیَّتِ دِلِه یَواش هَبو!

²⁰ چون آدَمی یه خَشم اون صالحی ایی که خُدا خَنِهِ رِه به بار نیارنِه.

²¹ پَس هرجور فاسدی و هر شِرارَتِ شیمی جی دور هَکُنید، وَ فروتنی یه هَمرَه، کلامی رِه که خُدا شِیمی دِلِ میَن بِکاشتِه و تانهِ شِیمی جان نِجات هَدِه رِه، قبول هَکُنید.

²² خُدایِ کَلامِ بِجا بیارین، نه فقط اونِهِ بِشنُئین؛ شِمِرِه گول نَزِنین!

²³ چون اگه کسی خُدای کَلامِ بِشنوئه وَلی اونِه بِجا نیارِه، یِنَفَرِ ماندِنه که خودشه دیمِ آینِه میَن دینِه.

²⁴ و خودِش رِه اونه میَن دینِه، ولی تا اونه جی دور بونه، دَرجا یاد کانِه که اونه دیم چِطور با.

²⁵ وَلی اونیکه کامِلِ شریعت، که آزادی یه شریعت هیسه رِه اِشِنِه و اونه دِلِه استقامت کانه، وَ اِشنَوِنه و یاد نُکانه، بلکه اونِه بِجا هارنه، اون خودشه کار دِلِه بَرکت گیرنِه.

²⁶ اگه کسی گُمان هَکونه که دیندارِ، وَ خودشه زبانِ جُلوهِ نِگیرِه، خودشه گول زَنِه، اونه دین اَرزِشی نِداره.

²⁷ پاک و بی‌لَکِّه دینداری اَمیِ پیَر خدایِ نَظر، اینه که یَتیمان و بیوه‌ زِناکانِ دَسِ مُصیبت موقه بَگیریم، وَ اَمِرِه این فاسِدِ دُنیایِ جی دور بِداریم.