Prædikarin 1 - BÍBLIA

¹ Orð prædikarans, Dávids sonar, Jerúsalems kongs.

Fáfongd, einki nýtt

² Fáfongdanna fáfongd, sigur prædikarin, fáfongdanna fáfongd. Alt er fáfongd.

³ Hvønn vinning hevur maðurin av allari møði síni, sum hann møðir seg við undir sólini?

⁴ Ein ættin fer, og onnur kemur, men jørðin stendur um ævir.

⁵ Og sólin rísur, og sólin setir, og hon skundar sær aftur á stað sín, har sum hon rísur.

⁶ Vindurin lækkar niður í sunnan og hækkar upp í norðan; hann skiftir og skiftir og tekur aftur at mala av nýggjum.

⁷ Allar áir renna í sjógvin; men sjógvurin verður aldri fullur; hagar sum áirnar renna, har verða tær við at renna.

⁸ Alt møðir seg, so at eingin maður kann siga frá tí; eygað verður ikki mett av at síggja, og oyrað verður ikki fult av at hoyra.

⁹ Tað, sum hevur verið, tað skal verða, og tað, sum hevur hent, tað skal henda; einki er nýtt undir sólini.

¹⁰ Er okkurt til, sum sagt verður um: «Sí, hetta er nýtt!» – tá hevur tað longu verið til í tíðum, sum vóru undan okkum.

¹¹ Um forfedrarnar er einki minni, og heldur ikki um eftirkomararnar, sum eftir koma, verður nakað minni hjá teimum, sum seinni verða til.

Tað er fáfongd at leita eftir vísdómi

¹² Eg, prædikarin, var kongur yvir Ísrael í Jerúsalem.

¹³ Eg legði hugin á at rannsaka og granska við vísdómi alt tað, sum hendir undir himlinum. Tað er ein ring plága, sum Guð hevur givið mannabørnunum at plágast við.

¹⁴ Eg hugdi at øllum tí, sum hendir undir sólini; og sí: alt samalt var fáfongd og eftirsókn eftir vindi.

¹⁵ Tað, sum krókut er, kann ikki verða beint; og tað, sum vantar, kann ikki verða talt við.

¹⁶ Eg hugsaði við sjálvum mær: «Sí, eg havi vunnið mær størri og ríkari vísdóm enn allir teir, sum rátt hava yvir Jerúsalem undan mær, og hjarta mítt hevur skoðað vísdóm og fróðskap í stórum muni.»

¹⁷ Eg legði hugin á at skyna vísdóm og at skyna óvitsku og fákunnu. Men eg gjørdi ta roynd, at eisini tað er eftirsókn eftir vindi.

¹⁸ Tí at við miklum vísdómi fylgist mikil gremja, og tann, sum økir vitsku sína, økir kvøl sína.