Jesaja 1 - BÍBLIA

Óskynsemi fólksins

¹ Sjónin, sum Jesaja Ámozson sá um Júda og Jerúsalem á teimum døgum, tá ið Uzzia, Jótam, Ákaz og Ezekias vóru kongar í Júda.

² Hoyrið tit himnar, og gev ljóð tú jørð, tí at Harrin talar: Børn havi eg fostrað og alt tey upp, men tey hava slitið trúnað við meg.

³ Oksin kennir ánara sín og asnin krubbu húsbónda síns, men Ísrael veit einki, fólk mítt kann einki fata.

⁴ Vei hini syndafullu tjóð, tí fólki, sum misgerðir níva, avkomi illgerðarmanna, spillunnar børnum. Harran hava tey sagt burtur, vanmett hin heilaga í Ísrael og vent honum bakið.

⁵ Hvat batar tykkum fleiri høgg, tá ið tit bert verða treiskari? Høvdið er alt tey beru sár, og hjartað alt er sjúkt.

⁶ Frá iljum til hvirils er einki heilt, rípur og skeinur og opin sár, sum ikki verða kroyst og ikki verður bundið um ella linnað við olju.

⁷ Land tykkara liggur í oyði, borgir tykkara í øsku, og akurlendi tykkara oyða fremmandir fyri eygum tykkara, ein oyðing, sum tá ið Sódoma varð kollvelt.

⁸ Einans Zions dóttir er eftir eins og varðkroysa í víngarði, eins og vøkuskáli í águrkgarði, ja, eins og kringsett borg.

⁹ Hevði ikki Harri herliðanna unt okkum eina leivd, tá høvdu vit nærum verið sum Sódoma, ja, Gómorru líkir.

Ikki offur, men rættferð

¹⁰ Hoyrið orð Harrans, tit høvdingar Sódomu! Lýð á leiðbeining frá Guði várum, tú Gómorru fólk!

¹¹ Hvat leggi eg í tykkara mongu sláturoffur? sigur Harrin. Eg eri mettur av veðrabrenniofrum og mørum av gøddum djórum; blóð av tarvum, lombum og havrum dámar mær ikki.

¹² Tá ið tit koma fram fyri ásjón mína, hvør krevur tá hetta av tykkum, at tit traðka niður forgarðar mínar?

¹³ Berið ikki fram fleiri fánýtt grónoffur; tey eru mær ein andstyggiligur offurroykur. Sólkomudagar, hvíludagar og veitslufundir – eg torgi ikki órætt og hátíðarstevnu.

¹⁴ Sólkomudagar og hátíðir tykkara hatar sál mín; tær eru mær ein byrði, sum eg eri móður av at bera.

¹⁵ Og tá ið tit bønandi breiða út hendur tykkara, lati eg eygu míni aftur fyri tykkum; og hvussu mangar bønir tit biðja, vil eg kortini ikki hoyra tykkum, tí at hendur tykkara eru fullar av blóði.

¹⁶ Tváið tykkum, reinsið tykkum og fáið illgerðir tykkara burtur frá ásjón míni; lættið av tí illa.

¹⁷ Lærið at gera tað góða, leggið dent á tað, sum rætt er, hjálpið neyðstøddum, fremjið rættin hjá faðirloysingum og verjið mál einkjunnar.

Revsidómur – frelsa

¹⁸ Komið, latum okkum fara fyri rættin, sigur Harrin. Um syndir tykkara eru sum skarlak, kunnu tær verða hvítar sum mjøll; um tær eru reyðar sum purpur, kunnu tær verða hvítar sum ull.

¹⁹ Eru tit lýdnir og hoyriligir, skulu tit njóta góðgæti landsins.

²⁰ Men berast tit undan og verða tvørlyndir, tá skulu tit týnast fyri svørði, tí at muður Harrans hevur talað.

²¹ Hvussu ber tað til, at hon er vorðin skøkja, hin trúfasta borg Zion, so full av rætti? Rættlæti búði hjá henni, og nú – drápsmenn!

²² Silvur títt er vorðið at ilskubøklum, vín títt tynt við vatni.

²³ Høvdingar tínir eru uppreistarmenn, í hóslagi við tjóvar; allir elska teir mutur og tráa eftir gávum, men hugsa ikki um at fremja rættin hjá faðirloysingum og verja mál einkjunnar.

²⁴ Tí sigur Harrin, drottin herliðanna, Ísraels veldigi: «Vei, tí at eg svali vreiði mína á mótstøðumonnum mínum og hevni meg inn á fíggindar mínar.

²⁵ Nú rætti eg hond mína móti tær og reinsi í ovninum ilskubøklarnar úr tær og skilji alt blýggið frá.

²⁶ Eg gevi tær aftur dómarar sum í forðum og ráðgevar sum í upphavi; tá skalt tú aftur eita rættferðarstaður, hin trúfasta borgin.»

²⁷ Zion skal verða loyst við rætti og við rættferð teir, sum í henni hava vent við.

²⁸ Men í sorl fari allir gudleysir og syndarar! Teir, ið svíkja Harran, skulu týnast.

²⁹ Tí at skomm skulu tit fáa av eikjunum, ið tit elskaðu, og verða til skammar fyri viðalundirnar, ið tykkum væl dámdi;

³⁰ eins og eik við følnaðum leyvi skulu tit verða, eins og vatnleys viðalund.

³¹ Hin sterki skal verða at strýggi og verk hans at neista; eldur skal koma í bæði og eingin sløkkja.