Harmljóðini 4 - BÍBLIA

Fjórði songur

¹ Á, hvussu gullið er áfallið, broyttur hin dýri málmur, grýttir hinir heilagu steinar liggja á øllum vegamótum!

² Hinir dýrmætu Zions synir, javnmætir skírum gulli, á, hvussu mettust teir javnt við leirker, handaverk leirkerasmiðarins!

³ Eisini sjákálar bjóða fram júgurið, geva hvølpum sínum at súgva, men dóttir fólks míns varð grimm eins og strutsur í oyðimørkum.

⁴ Tunga bróstabarnsins loðaði við góman av tosta; børn biddaðu breyð, men eingin gav teimum nakað.

⁵ Tey, sum ótu krásir, ørmaktast nú á gøtum; tey, sum borin vóru í skarlaki, grópa nú í mykju.

⁶ Misgerðin hjá dóttur fólks míns var størri enn syndin í Sódomu, sum kollveltist í bræði, so at hond ikki bregðaðist.

⁷ Høvdingar hennara vóru reinari enn kavi, hvítari enn mjólk, holdið reytt sum kórallar, útsjónd teirra sum saffir;

⁸ svartari enn sót eru teir nú á at líta, tekkjast ikki á gøtunum, teir skríða í skræðuni, vorðnir sum turkatrø.

⁹ Betur fóru teir, ið fullu fyri svørði, enn teir, ið doyðu av hungri, sum maktaðust burtur hungurstungnir, tí at eingin var gróðurin á markini.

¹⁰ Várkunnsamar konur kókaðu sjálvar síni børn; tá ið dóttir fólks míns oyddist, vórðu tey teimum til føðslu.

¹¹ Harrin læt vreiði sína renna, oysti út sína brennandi bræði; á Zion setti hann eld, sum oyddi hana alt til grundar.

¹² Eingin kongur á fold, eingin jarðarríkis búgvi hevði hugsað, at atsóknarmenn og fíggindar skuldu komið inn um Jorsala borgarlið.

¹³ Men tað var fyri syndir hjá profetum hennara, fyri misbrot prestanna, sum har útheltu rættvíst blóð.

¹⁴ Teir reikaðu sum blindir um gøtur, dálkaðir í blóði, so at ikki var nertandi við klæði teirra.

¹⁵ «Varnist! Óreinir!» rópaði fólk, «varnist, havið tykkum burtur frá teimum!» Og tá ið teir flýddu frá einum til ein annan, ljóðaði: «Her skulu tit ikki leingi dvølja!»

¹⁶ Harrin sundraði teir sjálvur, hyggur ikki aftur til teirra, prestarnir vórðu einkisvirdir og profetarnir ikki eirdir.

¹⁷ Alsamt vit stardu eyguni móð eftir hjálp, men til einkis; uppi á sýnini vit hugdu eftir tjóð, sum onga hjálp kundi veita.

¹⁸ Teir eltu okkum, vit óttaðust fyri at koma á torg okkara; endalykt okkara nærkaðist, dagar várir vóru uppi, ja, endalykt vár var komin.

¹⁹ Teir, ið at okkum søktu, vóru fljótari enn himinsins ørnir, yvir fjøllini teir eltu okkum, lógu á loynum í oyðimørkum,

²⁰ lívsandi vár, hin salvaði Harrans, varð fangaður í teirra gryvjum, hann, í hvørs skugga vit ætlaðu at liva tjóðanna millum.

²¹ Gleð teg og fegnast, tú Edóms dóttir, sum býrt í Uz, eisini tær skal bikarið verða rætt, tú skalt drekka teg drukna og verða nektað.

²² Tín sekt er á enda, Zions dóttir, ikki skalt tú aftur í útlegd; men tíni misbrot, Edóms dóttir, skal hann revsa, avhylja syndir tínar.