Harmljóðini 3 - BÍBLIA

Triði songur

¹ Eg eri maðurin, sum eymd havi roynt undir hans vreiðikoyrli;

² meg hevur hann rikið og koyrt í myrkur, har einki ljós er at hóma;

³ hann hond síni bregður ímóti mær tann líðilanga dag,

⁴ hevur skrætt av mær hold og húð og brotið bein míni.

⁵ Hann laðaði garð kring meg, byrgdi meg inni við beiskleika og móði,

⁶ læt meg búgva í myrkri eins og teir, ið fyri longum eru deyðir.

⁷ Hann girdi meg inni við steingjandi garði, gjørdi tung míni fjøtur.

⁸ Tó at eg rópi og bøni, steingir hann fyri míni bøn.

⁹ Við høgdum steinum hann byrgdi mín veg, gjørdi leið mína ógongda;

¹⁰ hann varð mær sum bjørn, ið liggur í stilli eins og ljón á loynum;

¹¹ hann vilti meg, skræddi meg sundur og legði meg í oyði;

¹² hann spenti sín boga, reisti meg sum skotmál fyri ørv sína;

¹³ í míni nýru hann sendi synir ørvahúsa síns;

¹⁴ øllum tjóðum til láturs eg varð, í táttum teirra alsamt spottaður;

¹⁵ hann mettaði meg við beiskum urtum, gav mær malurt at drekka,

¹⁶ læt meg bróta mínar tenn á steinum, nívdi meg niður í dusmið;

¹⁷ hann rændi úr sál míni friðin, eg gævuna gloymdi

¹⁸ og segði: «Horvin er lívsmegi mín, vón mín til Harrans.»

¹⁹ At minnast mína eymd og fjakkan er sum malurt og eitur;

²⁰ alsamt sál mín hugsar um hetta og kúrir í mínum barmi.

²¹ Hetta vil eg leggja mær í geyma, og tessvegna vóni eg:

²² Náði Harrans er ikki uppi, miskunn hans ikki á enda;

²³ hon er nýggj á hvørjum morgni, mikil er trúfesti hans.

²⁴ Mín lutur er Harrin, sigur mín sál, tí vil eg troysta á hann.

²⁵ Góður er Harrin teimum, ið honum bíða, teirri sál, ið eftir honum leitar.

²⁶ Gott er kvirrur at bíða eftir hjálp frá Harranum.

²⁷ Gagnligt er manni ungur at bera ok,

²⁸ í einingi tigandi sita, tá ið hann leggur tað á hann,

²⁹ toyggja munn sín niður í dusmið, enn er kanska vón,

³⁰ rætta honum sín vanga, ið slær, og metta seg við skemd.

³¹ Tí at ikki skúgvar Harrin ævinliga frá sær;

³² hevur hann nívt, man hann várkunna aftur, tí at mikil er miskunn hans;

³³ tí at ikki av hjarta hann plágar og nívir mannanna børn.

³⁴ Tá ið allir fangar í landinum verða traðkaðir undir fótum,

³⁵ tá ið mansins rættur verður rongdur fyri ásjón hins hægsta,

³⁶ tá ið maður verður órættaður í sínum máli – skuldi tá Harrin ikki sæð tað?

³⁷ Hvør talaði, so at tað gekk út, uttan at Harrin hevði boðið tað?

³⁸ Koma ikki av munni hins hægsta bæði gæva og ógæva?

³⁹ Yvir hvat skal maður á foldum kvarta? Hvør og ein yvir sína synd!

⁴⁰ Latum okkum rannsaka, kanna várar vegir og snúgva okkum til Harrans,

⁴¹ hevja várum hjørtum og hondum til Guðs á himnum!

⁴² Vit hava syndað og treiskast, og tú fyrigavst okkum ikki,

⁴³ men huldi teg í vreiði, elti og drapst okkum eirindaleyst;

⁴⁴ tú huldi teg í skýggjum, so eingin bøn slapp ígjøgnum;

⁴⁵ sum sóp og burturkast tú setti okkum tjóðanna millum.

⁴⁶ Allir fíggindar okkara tambaðu upp gapið móti okkum.

⁴⁷ Øtan og ræðsla okkum lutaðist, oyðing og týning;

⁴⁸ sum løkir renna míni tár vegna ógævu dóttur fólks míns.

⁴⁹ Uttan íhald gráta míni eygu og helma ikki í,

⁵⁰ fyrr enn Harrin skoðar av himni og gevur tí gætur.

⁵¹ At síggja døtur borgar mínar elvir sál míni sút.

⁵² Fyri onga søk mínir fíggindar veiddu meg eins og fugl,

⁵³ tveittu meg livandi niður í gryvju og grýttu meg við gróti;

⁵⁴ vatn fløddi yvir høvur mítt; eg hugsaði: «Eg eri farin!»

⁵⁵ Eg kallaði, Harri, á navn títt upp úr teirri djúpu gryvju;

⁵⁶ tú hoyrdi mína rødd: «Á, tipp ikki oyrað fyri neyðarrópi mínum!»

⁵⁷ Tá ið eg rópaði, vart tú mær hjá og beyðst mær ikki at óttast.

⁵⁸ Mál mítt, Harri, tú vardi og endurloysti mítt lív;

⁵⁹ Harri, tú sært tann órætt, eg líði, veit mær mín rætt;

⁶⁰ allan teirra hevndarhug sært tú, øll teirra loyniráð,

⁶¹ teirra háðan hoyrir tú, Harri, øll loyniráð teirra ímóti mær,

⁶² tað, sum fíggindar mínir hugsa og mæla ímóti mær tann líðilanga dag.

⁶³ Hygg, hvussu teir í táttum sínum støðugt meg spotta.

⁶⁴ Harri, løn teimum tað aftur eftir verkum handa teirra,

⁶⁵ legg tú skýlu yvir hjarta teirra, ilt biði tú yvir teir,

⁶⁶ elt teir í vreiði, oyð teir út undir tínum himni.