Mateu 22 - Dhiata e Re Gegnisht Konstandin Kristoforidhi 1872

KAPTINA XXII.

¹ Edhe Iesui u përgjeq përsëri, e u tha atyneve, me parabulla, tue thanë:

² Mbëretënia e qillvet u përgjait me nji nieri mbëret, qi bani darsma për të birin e vet.

³ Edhe dërgoi shërbëtorët’ e vet me thirrun’ ata qi qenë thirrunë ndë darsmat; por nukë deshnë me ardhunë.

⁴ Përsëri dërgoi të tierë shërbëtorë, tue thanë: Thoni atyneve qi qenë thirrunë - Qe te bana gati drekënë t’eme; qet’ e mi edhe berrat’ e maime janë therunë, edhe të gjitha janë gati, eni ndë darsmat.

⁵ Por ata përtuenë, edhe shkuenë njiani nd’arë të vet, e tietri ndë tregjeti të vet.

⁶ Edhe të tierëtë zunë shërbëtorët’ e ati, e i shan’ edhe i vranë.

⁷ Por mbëreti kur ndëgjoi, u zemërue, edhe dërgoi ushtërin’ e vet, edhe prishi ata gjaksorëtë, edhe dogji qytetin’ e atyneve.

⁸ Atëherë u thotë shërbëtorëvet vet: Darsma ashtë gati, por ata qi qenë thirrunë s’ishinë të vëjefshim.

⁹ Shkoni pra ndëpër të dalunat e udhëvet, edhe sa vetë të gjeni, i thirrni ndë darsmat.

¹⁰ Edhe ata shërbëtorëtë duelnë ndëpër udhët, e mbëlothnë gjithë sa gjetnë, të këqij e të mirë; edhe darsma u mbush me nierës qi rrinë ndë mësallë.

¹¹ Edhe mbëreti kur hyni me pam’ ata qi rrinë ndë mësallë, pa atie nji nieri qi s’kishte veshunë petka darsme.

¹² Edhe i thot’ ati: Mik, si hyne këtu pa pasunë petka darsme? Por ai mbylli gojënë.

¹³ Atëherë mbëreti u tha shërbëtorëvet: Lithni ate për kambësh e për duersh, edhe ngrenia, e hithnia nd’errësinë të përjashtëme; atie ka me qenë të qjamit’ edhe të dridhunit’ e dhambëvet.

¹⁴ Sepse shumë vetë janë të thirrunë, por pak të sgjedhunë.

¹⁵ Atëherë Fariseitë shkuen’ e banë këshille, si ta zanë ndë lak me fjalë.

¹⁶ Edhe dërgojnë tek ai dishepujt’ e vet bashkë me Herodianët, tue thanë: Mieshtër, e dimë se je i vërtetë, edhe mëson udhën’ e Perëndisë me vërtetëni, edhe s’do me ditun’ as për kurkënd, sepse nukë ven ore mbë faqe nierëzish.

¹⁷ Na thuei pra: Ç’të duketë? Asht’ e udhësë me i dhanë pagë Kaisarit, a jo?

¹⁸ Por Iesui si e muer vesht diallësin’ e atyneve, tha: Ç’më ngitni, hipokritëna?

¹⁹ Më diftoni monetën’ e pagësë. Edhe ata i prunë nji dinar.

²⁰ Edhe ai u thot’ atyneve: E kuit ashtë këjo fytyrë, edhe këjo përmbishkronjë?

²¹ Ata i thonë: E Kaisarit. Atëherë u thot’ atyneve: Lani pra ato qi janë të Kaisarit mbë Kaisarinë; edhe ato qi janë të Perëndisë mbë Perëndinë.

²² Edhe ata kur ndëgjuenë, u mërekulluenë, edhe e lanë e iknë.

²³ Nd’atë ditë i erthnë përanë Saddukeitë, ata qi thonë se nuk’ashtë të ngjallunë, edhe e pyetnë,

²⁴ tue thanë: Mieshtër, Moiseu tha - “Ndë vdektë kushi pa pasunë dielm, i vëllai ati ka me u martuem me gruen’ e ati”, edhe ka me ngjallë farë për të vëllan’ e vet.

²⁵ Edhe ishinë ndër ne shtatë vëllazën; edhe i pari u martue, edhe vdiq; edhe mbasi s’patlanë farë, la gruen’ e vet mbë të vëllan’ e vet;

²⁶ kështu edhe i dyti, edhe i treti, deri mbë të shtatët.

²⁷ Edhe mbas të gjithëve vdiq edhe grueja.

²⁸ Mbë të ngjallunit pra, cillit prei këtyne të shtatëve ka me qenë grueja? Sepse të gjith’ e patnë marrë.

²⁹ Edhe Iesui u përgjeq, e u tha atyneve: Gënjeheni, mbassi s’dini shkronjat’, as fuqin’ e Perëndisë.

³⁰ Sepse mbë të ngjallunit as martojn’, as martohenë, por janë porsi engjujt’ e Perëndisë ndë qiell.

³¹ Edhe për të ngjallunit prei së vdekunish, s’keni kënduem qish ashtë thanë mbë ju prei Perëndisë, kur tha:

³² “Unë jan Perënia Abrahamit, edhe Perëndia Isaakut, edhe Perëndia Iakobit?” Perëndia nuk’ ashtë Perëndi të vdekunish, por të gjallësh.

³³ Edhe gjindëja kur ndëgjuenë, mërekulloheshinë për mësimin’ e ati.

³⁴ Por Fariseitë kur ndëgjuenë se u mbësheli gojënë Saddukevet, u mbëlothnë bashkë.

³⁵ Atëherë nji ligjëtar prei atyneve pyeti, tue ngam’ate, e tue thanë:

³⁶ Mieshtër, cilla porosi ashtë ma e madhe ndë ligjët?

³⁷ Edhe Iesui i tha: “Të duesh Zotinë Perëndinë tand me gjithë zemrënë tande, edhe me gjithë shpirtinë tand, edhe me gjithë mendienë tande”.

³⁸ Ajo asht’ e para, edhe e madheja porosi.

³⁹ Edhe e dyta qi përgjan me ate ashtë: “Të duesh fëqinë tand porsi vetëhenë tande”.

⁴⁰ Gjithë ligja edhe profetënitë varenë mbë këto dy porosia.

⁴¹ Edhe Fariseitë kur ishinë mbëledhunë, Iesui i pyeti, tue thanë:

⁴² Qish u duketë juve për Krishtinë? I bir’ i kuit ashtë? I thonë: I Davidit.

⁴³ U thot’ atyneve: Qysh pra Davidi me Shpirtin’ e quen Zot? - tue thanë:

⁴⁴ “I tha Zoti Zotit t’em, rri prei së diathtësë s’eme, deri sa të ve amëmiqt’ e tu përposh ndënë kambët e kambëvet tua”.

⁴⁵ Ndë qoftë pra se Davidi e quen Zot, si asht’ i bir i ati?

⁴⁶ Edhe kurkushi s’mundei me iu përgjegjunë ndonji fjalë, as nukë guxoi çë mb’ate ditë me e pyetunë ma.